Przyjechałem do Jekaterynburga pociągiem firmowym Krasnojarsk–Moskwa w chłodny poranek 12 maja.)) Już w pociągu spotkałem chłopaków z IEC.Exchange, ale jak się później okazało, ich rozmowy były wyznaczone na 8:30 i 9:30, a moja na 13:30. Razem wysiedliśmy z pociągu, weszliśmy do budynku dworca, oddaliśmy rzeczy do przechowalni, zostawiając tylko teczkę z dokumentami, gotówkę i telefony komórkowe, i poszliśmy zwiedzać miasto=) O 6 rano, oczywiście, wszystko było zamknięte:) W końcu natknęliśmy się na całodobową piwiarnię, prawda, że z jakiegoś powodu nas tam nie wpuścili (widocznie nie wyglądaliśmy na ich zwykły kontyngent;)), za to wskazali dobry bar niedaleko, gdzie zamówiliśmy sobie śniadanie (ja zamówiłem jajecznicę z bekonem (80 rubli) i zieloną herbatę (40 rubli) – całkiem budżetowo;)). Potem ja i chłopak, który jako jedyny z naszej grupy miał rozmowę wyznaczoną na 8:30, poszliśmy do budynku konsulatu. Konsulat Generalny USA znajduje się pod adresem ul. Gogola 15 w czteropiętrowym budynku z czerwonej cegły. Zresztą, nie jest tam osamotniony, przynajmniej w tym samym budynku mieszczą się konsulaty Wielkiej Brytanii i Bułgarii:) Podeszliśmy do ganku, nad którym powiewała gwiazdorsko-pasiasta flaga, i zaczęliśmy szukać jeszcze czterech osób z tej grupy. Ludzi było około 30 i co godzinę przychodziło mniej więcej tyle samo. Wszyscy byli przestraszeni i zmarznięci=) Spędziłem pod konsulatem 5 i pół godziny:) Bez większego powodu=) Było około +5 stopni. Pomagałem pilnować rzeczy i obserwowałem. W tym czasie widziałem wiele: jak ludzie schodzili z tego ganku z kamiennymi twarzami, z szerokimi uśmiechami i ze łzami w oczach (zwłaszcza dziewczyny) z powodu odmowy. Według moich osobistych odczuć odmowy stanowiły 40%. Teraz do statystyki: w pierwszej grupie 5-osobowej 5 otrzymało, w drugiej – z 10 – 5, w trzeciej (w której byłem ja) z dziewięciu tylko dwie osoby. Właściwie moja rozmowa zaczęła się o 13:30:) Nasza grupa ustawiła się przed gankiem w porządku alfabetycznym, do środka wchodziły po 2 osoby, na znak milicjanta wyglądającego ze środka. Do konsulatu nie wolno wnosić nic poza dokumentami w teczce lub lepiej w przezroczystej koszulce (w tym paski, zapalniczki, drobne, pendrive'y, telefony komórkowe). Zresztą w sprawie telefonów jakoś się dogadaliśmy i oddaliśmy ochronie przy wejściu, ja wszedłem czwarty, więc szczegółów nie znam=) Otóż, weszliśmy z pewną dziewczyną, oddaliśmy rosyjski paszport, przeszliśmy przez bramkę wykrywacza metali, nasze dane paszportowe zapisano w dzienniku, oddano nam paszporty i kazano iść na czwarte piętro, tam otworzyliśmy szklane drzwi, jeszcze raz okazaliśmy paszport, przeszliśmy przez jeszcze bardziej czułą bramkę i znaleźliśmy się w sali oczekiwań z wieloma plastikowymi krzesłami i pięknymi zdjęciami Ameryki=) W sali znajdują się trzy oddzielone od siebie kabiny: lewa i prawa – do rozmów, środkowa – do pobierania odcisków palców. Rozmowa przebiega w następujący sposób: w kolejności żywej kolejki pierwszy (a za nim inni) uczestnik z jakiejś agencji podchodzi do środkowego okienka, tam skanują jego palce, a ciotka rozdziela paszporty z DS-2019 między dwóch urzędników konsularnych, którzy potem wzywają do swojego okienka przez głośnik. Strasznie))) Pobrali mi odciski palców (nawiasem mówiąc, nie udało im się to od razu, ręce z emocji się spociły) i stoję, znaczy się, przed tymi trzema okienkami, czekam, aż wezwą. Ciotka po lewej odmawia (a odmów ciotka ma naprawdę dużo!) dziewczynie, ta ucieka we łzach, a w głośniku słychać: “Alexander Neduzhko, window number 1” No, myślę, wszystko… płakała moja Ameryka… Ale mimo wszystko – prostuję ramiona, naciągam na twarz uśmiech i żwawym krokiem podchodzę do okienka. Za szybą siedzi nie żeby potwór, a miła ciemnowłosa kobieta w wieku około 35 lat. Ja do niej od razu: - “Hello! How are you today?” - “I’m fine! Where are you going to work?” - “I’m going to work at Palmetto Inn in Panama City Beach, Florida as maintenance. I will repair doors, locks, air-conditio
+2
