Hyannis: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

VKViktoria Khrapovaviktoriya.hrapova.94 · 31 sty 2015Czytaj

Dwie doby (wylecieliśmy z Rosji i przylecieliśmy do Ameryki prawie w tym samym czasie, tego samego dnia) były intensywne i super-super fajne! Rano 6 czerwca wyruszyliśmy autobusem firmy „Peter Pan” do miejsca naszego dalszego zamieszkania: stan Massachusetts, półwysep Cape Cod, miasto Hyannis. Jechaliśmy, jechaliśmy i dojechaliśmy do jakiegoś dworca autobusowego. Z wielkim trudem dotarliśmy z naszymi walizkami do naszego skromnego lokum. A lokum puste i drzwi otwarte… hmmmm, wchodzimy niezręcznie… taka cisza! Krzyczymy „jest ktoś w domu???” (znowu przypominają się kadry z filmu) i słyszymy dźwięk, aha, ktoś schodzi z drugiego piętra. Teraz to wspominam i jest mi taaaak śmiesznie ^_^ Pięć przestraszonych dziewczyn stoi w salonie domu, być może nawet nie tego, którego szukałyśmy, i weszłyśmy spokojnie, nikogo nie pytając (otwarte drzwi tak mówiły „wejdź do mnie”) no w ogóle stoją i nasłuchują kroków, i nagle zza zakrętu wyskakuje latino-boy, taki wesoły, uśmiechnięty, wszystkie razem drgnęłyśmy i otworzyłyśmy buzie. Czekałyśmy na Amerykanina o imieniu John, ale okazał się latino-boy o imieniu Jose. Ale jesteśmy pod adresem, to ustaliłyśmy później. John - właściciel domu, ale sam tam nie mieszka. A Jose to jeden ze stałych mieszkańców tego domu. Jest z Republiki Dominikańskiej. Mieszkał tam jeszcze Meksykanin Kevin (wzięli sobie amerykańskie imiona, tak), nasz przez wszystkich lubiany Felix, również z Dominikany, i Amerykanin Brian (podobny do małego Puszkina). I taką zgraną rodziną mieszkaliśmy dwa tygodnie, potem dojechała partia dziewczyn z Mołdawii (trochę rosyjskojęzyczne) i jeszcze partia dziewczyn z Rumunii. I wtedy po prostu zaczęła się „masakra”)) w dobrym tego słowa znaczeniu! Pełny dom ludzi każdego wieczoru po pracy. Nasi przyjaciele, ich przyjaciele – i po prostu imprezy każdego dnia! * Cape Cod – turystyczny półwysep z licznymi ogromnymi piaszczystymi plażami. Tutaj przyjeżdżają odpoczywać w weekendy ludzie z Bostonu i pobliskich miast, a nawet stanów, po prostu odpocząć od zgiełku, ciasnoty wieżowców. W centrum półwyspu, a mianowicie w mieście Hyannis jest dużo sklepów z pamiątkami z zębami rekina =) bluzami i koszulkami na pamiątkę. Jest także duży Cape Cod mall, gdzie można pójść do kina, zjeść, ubrać się i zrobić zakupy spożywcze. * Pracować zaczęliśmy po tygodniu, trzeba było wypełnić różne papierki, wyrobić SSC i inne sprawy. Większość „wakatów” w branży gastronomicznej przypada na restauracje szybkiej obsługi. Pracowaliśmy właśnie w jednej z takich - sieci kawiarni Dunkin’ Donuts. Nasza ulubiona kawiarnia znajdowała się w innym mieście, tak-tak)) w West Barnstable. Początkowo mieliśmy kupić rowery i robić codzienny bieg do pracy, no i jeśli starczy sił – z powrotem) Ale mieliśmy wspaniałą, po prostu szykowną menedżerkę – Hafsę. Jest z Pakistanu. I sądząc po jej gabarytach, pracuje w kawiarni dość długo i bardzo kocha swoją pracę. Sama wyraziła chęć wożenia nas, jak paczkę parówek… z domu do pracy i z powrotem do domu, prosto pod nasz płot. Ale pod warunkiem!!! Pod warunkiem, że nasz grafik pracy będzie zaczynał się od 5 rano. Heeeeeee! Tak, ale my i tak budziliśmy się o 4-5 rano, nie zdążywszy ostatecznie się zaadaptować. Zgodziliśmy się. Oto dla was kawa z pączkami od Dunkin' Donuts (większość Amerykanów preferuje very sweet iced coffee with many flavors). A oto jeszcze dwa pączki xD (ja i moja żaba-podróżniczka oraz azerska przyjaciółka - Aisha, w jednej osobie). * Uwielbiałam swoją pracę. Mówiłam, że jestem kawoszką, a tam taka kawa… aaaaach. A pączki?! Po prostu boskie. Ale nie wszystko jak w bajce, codziennie robiłam biegi po ulicach Hyannis i kontynuowałam walkę z pączkami po biegu, ale już w domu, na podłodze. I wiecie, pomagało. Tylko jakieś +2 kg w Ameryce! To jest szykowne! Dziewczyny i chłopaki, nie rozluźniamy się. Jemy i biegamy=) * Nasze trzy miesiące na Cape Cod, wydawałoby się, w parterowej Ameryce, były po prostu niezapomniane! To było tak FAJNIE!!!! Objechaliśmy cały półwysep samocho

ARAnna Rutmanrutman-anna · 12 gru 2014Czytaj

Długa droga… Wypaliśmy się :) Byliśmy gotowi na naszą ostatnią stację) Znowu znaleźliśmy najbliższą toaletę, żeby się odświeżyć. Trzeciego dnia poszedł w ruch suchy szampon :D I tak, odświeżeni, ruszyliśmy w naszą drogę) Najpierw spacerowaliśmy po mieście, odwiedziliśmy starą część miasta i po prostu wchłonęliśmy to miasto) Potem skierowaliśmy się w to miejsce, które z pewnością odwiedza każdy – Harvard)) Bardzo ciekawie było zobaczyć go na własne oczy, wejść do sklepu przy tym uniwersytecie i po prostu zobaczyć życie elitarnej uczelni. W większości studenci tej uczelni to Azjaci, ponieważ są bardzo pilni i mądrzy! Dostać się tam jest naprawdę bardzo trudno. Pierwszy rok mieszka na terenie uniwersytetu, a starsze roczniki – w mieszkaniach) Bardzo nam się tam podobało, długo robiliśmy dobre zdjęcie na tle)) Po Harvardzie cieszyliśmy się ulicznym zgiełkiem. Na ulicy ludzie malowali obrazy, tańczyli, śpiewali. Miasto jest bardzo żywe i dynamiczne. Wypiliśmy kawę w Starbucks z widokiem na to piękno. Dalej skierowaliśmy się do bardzo pięknego parku (Boston Common). Niesamowite miejsce! Spędziliśmy tam bardzo dużo czasu. Karmiliśmy kaczki, biegaliśmy za wiewiórkami, patrzyliśmy na jezioro i przechodzących ludzi. Widzieliśmy wózek z 6 dzieci)) to było coś)) Koniecznie, kiedy będziecie w Bostonie, idźcie tam. W ogóle Boston to bardzo zielone miasto, bardzo piękne. Dalej spacerowaliśmy „Szlakiem Wolności” (Freedom Trail). Pod koniec byliśmy zmęczeni. Bardzo dużo chodziliśmy. Dlatego nigdzie więcej już nie chodziliśmy, a po prostu spacerowaliśmy. Boston podbił mnie, jak żadne inne miasto. Czułam się w nim tak dobrze, tak przytulnie, tak duchowo. Jakbym zżyła się z tym miastem. Dla mnie było magiczne… Boston – jesteś dla mnie jak pluszowa zabawka, którą chciało się przytulić i nie puszczać… Wabisz… Wydajesz się taki bliski… Dziękuję ci…. Dalej biegliśmy na autobus, ponieważ się spóźnialiśmy. To był bieg, który pamiętam do dziś… Biegliśmy z całych sił. Najpierw szukaliśmy samego dworca, potem miejsca, skąd odjeżdża autobus. W rezultacie zdążyliśmy. Około 2 w nocy byliśmy w Hyannis. W domu byliśmy około 3. Poszliśmy spać prawie od razu, sił nie było wcale. Jedynym horrorem dla nas było to, że jutro praca. Ale… ta-da-da… rano zaczął padać deszcz!!! Byliśmy najszczęśliwsi i przespaliśmy do samego wieczora, a potem wypełzliśmy ze swoich nor, żeby podzielić się z naszymi przyjaciółmi wrażeniami. Ludzie, z którymi pracowaliśmy, stali się dla nas prawdziwymi przyjaciółmi) Oto wróciliśmy do naszej atmosfery pracy… Ale jaka ona była dla mnie… moja praca… Zanim opowiem wam o szalonym Miami, chcę podzielić się trochę moimi przeżyciami, emocjami, odczuciami z rodzinnego miejsca West Yarmouth… Soon...

ARAnna Rutmanrutman-anna · 5 gru 2014Czytaj

Cape Cod – miejsce z piękną przyrodą, czystym powietrzem, magicznymi zachodami słońca, miłymi ludźmi, umiarkowanym spokojem… Zakochałam się w tym miejscu. Nic dziwnego, że ludzie z różnych zakątków Ameryki i nie tylko Ameryki przyjeżdżają tu na lato. Jak tylko przyjechaliśmy, miasto było prawie bezludne. Z czasem przyjeżdżali turyści, a miasto wypełniało się lekkim zgiełkiem :) Autobusy początkowo kursowały bardzo rzadko i zupełnie nie mogliśmy zrozumieć, skąd wziąć rozkład jazdy. Potem, poznawszy wspaniałych ludzi, dowiedzieliśmy się o stronie internetowej, na której można to sprawdzić. Dla tych, którzy pojadą na Cape Cod, piszę stronę: http://www.capecodtransit.org/. Pierwszy miesiąc ja z Nataszą, a później jeszcze z Maszą i Ajką, zaczęłam podróżować po miastach Cape :) Byliśmy prawie we wszystkich miastach :) W Orleans zapamiętałam urocze domki, w Hyannis urocze sklepiki :) A Chatham był popularny z tego, że zbierali się tam surferzy :) Ja z dziewczynami lubiłam po prostu wyjść w nieznanym mieście i pospacerować :) Od razu przypomniała mi się historia o tym, jak wyrabiałam kartę w Citizens Bank. Trafiłam na niesamowicie miłą kobietę. Urodziła się i wychowała na Cape. Kartę wyrabialiśmy długo i przez ten czas opowiedziała mi całe swoje życie, ja jej opowiedziałam o Rosji. To właśnie ona poradziła mi pojechać do Chatham i popatrzeć na surferów :D Do tej pory pamiętam tę miłą kobietę. Kiedy skończyliśmy wyrabiać kartę, przytuliła mnie, dała swój numer i powiedziała, żeby dzwonić w każdej chwili, zawsze mi pomoże. Za każdym razem, gdy przychodziłam do banku, biegła mi na spotkanie i pytała, czy wszystko u mnie w porządku :) Takie miłe rzeczy :) Swoją drogą, w bankach każdy ma swoją „sztuczkę”. Na przykład w Citizens Bank można było wziąć lizaki, w TD wymienić swoją górę drobnych na banknoty, a w banku Cape Cod napić się darmowej kawy :) (moim zdaniem najlepiej wyrabiać kartę w Bank of America... Niezawodny, wszędzie jest i nie ma z nim problemów. W TD często pobierali mi pieniądze za jakieś niezrozumiałe usługi, a Citizens nie wszędzie jest). Teraz wracam do historii o moich przygodach) Załączam wam zdjęcia z wycieczek :) P.S. Podczas tych wycieczek próbowaliśmy jeszcze znaleźć drugą pracę. I tutaj wam rada: kiedy wypełnicie swój pierwszy kwestionariusz – sfotografujcie go. 90% kwestionariuszy jest podobnych. To zaoszczędzi wam czas przy ponownym wypełnianiu :) Ale najbardziej zaimponowało mi miasto, które znajduje się na samym szczycie Cape. Nazwa tego miasta to Province Town. To miasto słynie z tego, że jest tam dużo ludzi o niekonwencjonalnej orientacji. Spokojnie tam żyją, biorą śluby. Siedząc w kawiarni w takim mieście, trudno znaleźć zwykłą parę. Geje, lesbijki są wszędzie. W nocy jest dużo transwestytów. Takie oto miasteczko)) Tam można zobaczyć koszulki z napisami (piszę w tłumaczeniu): „Mam dwóch ojców i jestem z tego dumny”. To miasto jest bardzo żywe, na ulicy grają muzycy, miasto nie śpi do 3 nad ranem (w przeciwieństwie do mojego, które o 11 wymierało). Pierwszy raz przyjechaliśmy tam o 10 rano. Jechaliśmy do niego 3 godziny. Po przyjeździe chcieliśmy zjeść. Ale wszystko było zamknięte. Wszystko otworzyło się o 11. Pamiętam, jak po mieście chodził staruszek w garniturze, z dzwonkiem i dzwoniąc nim, mówił „dzień dobry” i wiele różnych rzeczy) Swoją drogą, w stanie Massachusetts dozwolone są małżeństwa jednopłciowe! Ale najbardziej pamiętnym dniem tam – jest parada. Ludzie z różnych zakątków Ameryki przyjeżdżają, żeby to zobaczyć. Raz w roku, w sierpniu, jest tam parada. Wszystko to odbywa się pod nadzorem policji. To najprawdziwsza, dobrze zorganizowana parada. To było po prostu coś. Byłam w szoku. Zdjęcia powiedzą za mnie :D Na takiej zabawnej imprezie byłam tam)) Tam przyprowadzają nawet dzieci! Tak właśnie. Ludzi było mnóstwo. Dla mnie to było bardzo niezwykłe :)) Bardzo polubiłam zachody słońca na Cape Cod. Pewnego dnia Ajka i ja zrozumiałyśmy, że czas zacząć biegać. Biegałyśmy do oceanu i czasami zdążałyśmy na

ARAnna Rutmanrutman-anna · 3 gru 2014Czytaj

No cóż) Dziś, w zimną zimową noc, będę kontynuować dzielenie się moimi ciepłymi wspomnieniami) Jak mówiłam wcześniej, Nataša i ja wyruszyłyśmy w drogę do West Yarmouth, bo właśnie tam czekała na nas nasza praca) Kiedy byłam jeszcze w NY, zadzwoniłam do pracodawcy i uściśliłam, jak dojechać z Hyannis do Yarmouth. Wiedziałam, że te miasta nie są daleko, ale postanowiłam się upewnić. Pracodawca zaproponował, że nas odbierze. I oto, kiedy przybyłyśmy do Hyannis, czekałyśmy na samochód. Przyjechał Pavlin. Pavlin to nasz menedżer. Pomógł nam z torbami i zawiózł nas do miejsca, gdzie miałyśmy mieszkać. Po drodze opowiedział nam, co gdzie jest. Miasto jest małe, sklepów mało)) Przywieźli nas do hotelu i powiedzieli, że na początku będziemy mieszkać tutaj, bo w miejscu, gdzie miałyśmy mieszkać, wciąż trwają prace. Zakwaterowanie w hotelu kosztowało 100$ tygodniowo. Tyle samo kosztowało nasze przyszłe stałe mieszkanie.) Hotel był bardzo dobry. Był tam fitness i basen. A pokoje były po prostu szykowne!!! Ale zanim poszłyśmy cieszyć się basenem, postanowiłyśmy pójść kupić coś do jedzenia)) I tu zaczęło się najciekawsze. Jak mówiłam, miasto jest nieduże (ale jest niesamowicie urocze). I jeszcze był początek czerwca, turystów nie było, zapytać o coś specjalnie nie było kogo. Wyszłyśmy z hotelu. Miałyśmy 2 opcje, dokąd pójść: w prawo lub w lewo) Poszłyśmy w lewo. Szłyśmy 2 godziny… zmęczyłyśmy się strasznie, prawie doszłyśmy do sąsiedniego miasta. Nie szłyśmy szybko. Kupić coś do jedzenia tak specjalnie się nie udało.( I tu zrozumiałyśmy, że musimy iść z powrotem. Ale udało nam się poznać dwóch miłych młodych ludzi, oni nam wszystko opowiedzieli. Zawieźli nas do domu i zabrali na zakupy. To nasi pierwsi przyjaciele tam) Okazuje się, że duży sklep był godzinę drogi pieszo, ale w drugą stronę)) to było coś)) W sklepie nazbierałyśmy sobie mnóstwo wszystkiego, biegałyśmy jak szalone))) Szczególnie dużo było owoców i jagód)) I tu czekało mnie jeszcze jedno zaskoczenie. Podchodzę do kasy i stoję w oczekiwaniu. A wiecie dlaczego? Bo nie ma kasjera. I tu nasi przyjaciele mówią nam, że to self kasa. Trzeba było widzieć moje oczy. Jeden z przyjaciół podszedł i zaczął samodzielnie nabijać produkty. Obok oczywiście chodziła dziewczyna, która patrzyła, jak robimy i co. Ale jakie zaufanie! Toż to raj. Moją pierwszą myślą było, że na pewno znajdują się ludzie, którzy niektórych produktów nie nabijają))) Po tym, jak nabił produkty, sam płacisz i wszystko. W ogóle, niezwykłe, moi przyjaciele) Myślę, że wy też bylibyście zdziwieni)) I każdy duży sklep ma karty. Rada: dowiedzcie się przy ladzie i wyróbcie. My pierwszy miesiąc byłyśmy tępe i nie wyrobiłyśmy. A potem przyszłyśmy i zrobiłyśmy to, i zrobiłyśmy: BEZPŁATNIE)) Koniecznie wyróbcie, bardzo dobre zniżki i promocje. My w pierwszy dzień zakupów wydałyśmy 80$. Było bardzo nie bardzo))) Ale to okres szaleństwa, potem wszystko się zmieni)) Z moich pierwszych zakupów dobrze zapamiętałam jeden zły moment. Kiedy podeszłyśmy do kasy, przed nami była kobieta. Położyłam ostrożnie z boku banany. Ona krzyknęła, rzuciła nimi we mnie i powiedziała, że ja tu jeszcze przeszkadzam. Takie rzeczy się zdarzają( Ale to było jeden raz. Oto wróciłyśmy do domu, rozłożyłyśmy jedzenie i oczywiście.. sfotografowałyśmy je)) A potem z przyjemnością jadłyśmy) Potem poszłyśmy na basen, a także na fitness) To robiłyśmy prawie codziennie w ciągu tygodnia tam) Relaks) Ten okres nazwałabym relax and travel))) Po trzech dniach przyszłyśmy na spotkanie zapoznawcze. Pracować musiałyśmy w parku) Park dzielił się na strefę suchą i wodną. W parku było mnóstwo nadmuchiwanych zjeżdżalni i nie tylko. W suchej strefie dla dzieci były po prostu wszelkiego rodzaju nadmuchiwane trampoliny, na których można skakać, w dziecięcej wodnej były małe zjeżdżalnie, na końcu których wpadasz do wody. W dorosłej wodnej były ogromne zjeżdżalnie. W ciągu lata było ich coraz więcej i więcej)) I w ogóle, czego tam tylko nie było. Wewnątrz były wszelkiego rodzaju auto

ARAnna Rutmanrutman-anna · 7 gru 2014Czytaj

Był już sierpień. Dwa miesiące były już za nami. Właśnie wtedy zdecydowałam z dziewczynami, że czas zorganizować sobie wypoczynek) Wzięłyśmy 3 dni wolnego pod rząd i zaczęłyśmy myśleć o tym, jak dokładnie pojedziemy i dokąd. Początkowo chciałyśmy pojechać Waszyngton-Springfield-Boston. Ale potem zdecydowałyśmy, że zamienimy Springfield na Filadelfię. Oto pewnego wieczoru, siedząc w Dunkin' Donuts i popijając kawę, zaczęłyśmy planować naszą wycieczkę. Po przeliczeniu wszystkich za i przeciw ułożyłyśmy taki plan. Najbliższym dużym miastem był Boston. Z Bostonu do Waszyngtonu bilety były tanie. Z Hyannis, które jest 15 minut od nas, bilety kosztowały drożej. Chodzi o to, że jest strona, na której bilety są naprawdę bardzo tanie. Ale można tam kupić tylko z dużego miasta do dużego miasta. Oto ta strona: https://us.megabus.com/ Dlatego zdecydowałyśmy, że w niedzielę pracujemy do 5, bierzemy taksówkę i o 6 wieczorem jedziemy do Bostonu. Około 8 wieczorem powinnyśmy już tam być. W Bostonie około 22 planowałyśmy przesiadkę i podróż do rana do Waszyngtonu, potem około 23 wsiąść i pojechać stamtąd do Filadelfii. Z Waszyngtonu do Filadelfii nie jest daleko, więc według naszego planu około 3 w nocy powinnyśmy już tam być. Potem o 22 miałyśmy wsiąść do autobusu i pojechać do Bostonu. Do Bostonu powinnyśmy dotrzeć rano i być tam aż do wieczora. Wieczorem wsiąść w ostatni autobus i dojechać do domu. Tym samym otrzymałyśmy taki obraz: 1) W sobotę wieczorem wsiadamy do autobusu i około 20:00 jesteśmy w Bostonie (tylko przed wejściem do autobusu musiałyśmy dojechać do miasta, z którego odjeżdża. Mieszkałyśmy w West Yarmouth, a autobus był z Hyannis. To 15 minut od nas) 2) o 22 wsiadamy do autobusu i jedziemy do Waszyngtonu, docierając tam około 7 rano w niedzielę 3) cały dzień w Waszyngtonie i o 23 wyjeżdżamy i jedziemy do Filadelfii, gdzie jesteśmy około 3 w nocy, nawet wcześniej w poniedziałek 4) W Filadelfii cały dzień i o 22 wsiadamy do autobusu do Bostonu, gdzie jesteśmy o 8 rano (około tego) we wtorek 5) Cały dzień w Bostonie, wsiadamy do autobusu około 21:00 i około pierwszej w nocy jesteśmy w domu. (w nocy z wtorku na środę). Trasa: West Yarmouth - Hyannis - Boston - Washington - Philadelphia - Boston - Hyannis - West Yarmouth Po ustaleniu trasy zdecydowałyśmy się zamówić bilety. Większość biletów została kupiona na stronie, którą wskazałam wam wcześniej.) Bilety kosztowały nas łącznie około 180$. Jak zauważyłyście, w naszym planie nie było postojów w hotelu) Oto pierwsza rzecz, na której zaoszczędziłyśmy. Spałyśmy w autobusach i to nam w zupełności wystarczyło))) Więcej szczegółów o tym, jak to było, dowiecie się w trakcie mojej opowieści o wycieczce) Po wybraniu miast zaczęłyśmy studiować, co można zobaczyć w tych miastach.) Napisałyśmy miejsca w kolejności, w jakiej chcemy je zobaczyć. Ułożyłyśmy listę jak najbardziej optymalnie (tzn. jeśli dwie atrakcje znajdują się niedaleko, to zobaczyć je razem, a nie jechać na drugi koniec miasta zobaczyć coś innego, a potem wracać). Napisałyśmy nazwę miejsca, ulicę, przy której się znajduje, stację metra i przybliżony czas, kiedy planowałyśmy tam być. Radzę wam również tak zrobić. To zaoszczędzi wam czas. Rozpiszcie wszystko w najdrobniejszych szczegółach. Jasne, że bez wpadek się nie obejdzie, ale planując, zmniejszycie ich liczbę) I oto, rozpisawszy wszystko w najdrobniejszych szczegółach, zaczęłyśmy nastawiać się na naszą podróż)) Spakowałyśmy wszystko, co najpotrzebniejsze) Wzięłyśmy ubrania na zmianę, w których planowałyśmy chodzić po ulicy, suchy szampon, kosmetyki, pieniądze, paszport, bilety, przedmioty higieny osobistej. A w drogę ubrałyśmy się ciepło, ponieważ, jak wcześniej mówiłam, w autobusach jest zimno( Oto nadszedł ten dzień. To był 8 sierpnia, sobota. Poszłyśmy do pracy i z niecierpliwością czekałyśmy na 5 wieczorem, kiedy będziemy mogły pobiec po rzeczy i ruszyć w naszą podróż:)