W Ameryce, w Górach Skalistych, widziałem jedyną rozsądną metodę krytyki artystycznej. W barze nad pianinem wisiała tabliczka: „Nie strzelać do pianisty — robi wszystko, co może”. Oscar Wilde 9 września rano obudziliśmy się o 3:00, spakowaliśmy namiot i rzeczy, a ponieważ nikt z administracji kempingu nie przyszedł, ze spokojnym sumieniem wsiedliśmy do samochodu i odjechaliśmy. Ponieważ nasz namiot był dwuosobowy, dziewczyny spały w samochodzie, co też jest całkiem niezłą opcją. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli wybierasz się w daleką podróż, najlepiej wyjechać rano, właśnie o 3-4 rano. Lepiej o 3. Najlepszy sen człowieka przypada na godziny od 22:00 do 3:00 i w tym czasie naprawdę lepiej spać. Podczas tych 5 godzin snu można zregenerować siły na cały dzień. Wyjazd wieczorem nie jest zbyt dobrym rozwiązaniem, ponieważ najprawdopodobniej zaśniecie za kierownicą. Więc wyjechaliśmy o 3:00. I według starego schematu – 2 godziny ja, 2 godziny brat. I ciągle rozmawialiśmy, żeby nie zasnąć. Tak przejechaliśmy około 5 godzin. Potem na jednej stacji benzynowej odkryliśmy całkiem niezłą teksańską restaurację i postanowiliśmy tam zjeść. To, co szczególnie podobało mi się w stanie Teksas, to ludzie. Wszyscy są bardzo gościnni i dobrze traktują turystów. Kiedy jedliśmy śniadanie w restauracji, prawie połowa ludzi w sali zapoznała się z nami. W rezultacie zrobiliśmy zdjęcie grupowe i pojechaliśmy dalej. I już niedługo wyjechaliśmy ze stanu Teksas do stanu Nowy Meksyk. Dalej było jeszcze ciekawiej. Wjechaliśmy do miasta El Paso. To legendarne miasto na granicy USA i Meksyku. Amerykańska część miasta nazywa się El Paso, a meksykańska – Juarez. Kiedyś czytałem w internecie o mieście Juarez, że jest uznawane za najbardziej przestępcze miasto na planecie. Prowadzone są tam ciągłe wojny narkobaronów, przez co giną niewinni ludzie. Tak właśnie jest. Granica dwóch państw przebiega prawie w centrum miasta. A z 10. autostrady międzystanowej bardzo dobrze widać biedny Meksyk. A w stanie Nowy Meksyk jest bardzo dużo strażników granicznych (Border Patrol). Odnosi się wrażenie, że jest ich tam więcej niż zwykłych samochodów. Przy wyjeździe z miasta zostaliśmy zatrzymani przez strażników granicznych na przypadkowym punkcie kontrolnym, kazali nam wyjść z samochodu, pokazać paszporty. Sprawdzili bagażnik samochodu i nasze wizy, zapytali, dokąd jedziemy. Uczciwie odpowiedzieliśmy, że jesteśmy studentami z Ukrainy i jedziemy do Kalifornii na wakacje. W to łatwo było uwierzyć, ponieważ do tego momentu nasz samochód był już wystarczająco pomalowany skrótami różnych stanów z jednej strony i ogromnym napisem „Cali TRIP” z drugiej. Krótko mówiąc, uśmiechnęli się do nas, życzyli szczęśliwej drogi i puścili. A jeszcze jakoś zaciekawiło mnie, jak wygląda granica amerykańsko-meksykańska, i pojechaliśmy na sam punkt kontrolny. Nic specjalnego, powiem wam. Zwykły 2-piętrowy budynek i kilka samochodów patrolowych w pobliżu. A ja myślałem... A jeszcze jest mur o wysokości 2 metrów w kolorze czerwonym, dzielący 2 państwa. Kiedyś słyszałem mit, że przy granicy biega bardzo dużo nielegalnych imigrantów, brudnych, z kraciastymi torbami na ramionach. Nie widzieliśmy ani jednego. Widocznie biegają w nocy. Na takiej fali przejechaliśmy Nowy Meksyk. Tutaj, na pustyni, zaczęliśmy odczuwać brak stacji benzynowych. Wcześniej były praktycznie co 20-30 mil. Tutaj można było przejechać 100 mil i nie zobaczyć ani jednej. W końcu to pustynia. Dalej – Arizona. Ostatni stan przed Kalifornią. Wszyscy zawsze kojarzyliśmy Arizonę z kaktusami. Szczególnie chciałem zobaczyć duże, 2-metrowe, takie jak pokazują w filmach. Ale tutaj spotkało nas rozczarowanie. NIE MA tam kaktusów. Dużych na pewno nie. Przejechawszy już stolicę stanu, miasto Phoenix, zobaczyliśmy mały teren, gdzie rosły kaktusy, oczywiście ogrodzony drutem kolczastym. Ale niestety rosły tam tylko małe kaktusy. I, o cudzie, zobaczyliśmy jednego dużego. Tego legendarnego egzemplarza udało mi się jednak sfotografować. Dalej po prostu zaczęł
+2
