Delaware: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

SSSaniya Shonbayevashonbaeva99 · 6 gru 2019Czytaj

Miasto, w którym spędziłam większość lata, nazywało się Ocean City, Maryland. Graniczy ono bezpośrednio ze stanem Delaware, w którym właściwie znajdowała się moja praca. Tam poznałam kobietę, która pracowała w kościele baptystów. Opowiedziała mi o wszystkich trikach, które później bardzo mi się przydały. Za to właśnie kocham Ocean City, że są tam kościoły i organizacje studenckie, które pomagają studentom J-1. Na przykład: kilka razy w tygodniu organizowali darmowe śniadania, obiady i kolacje, różne wydarzenia, takie jak imprezy przy basenie, a na początku czerwca rozdają darmowe rowery. W mój pierwszy dzień ja też dostałam takiego przystojniaka. Nikt nie wymaga od ciebie dokumentów, wszystko zależy od twojego sumienia. Oczywiście po zakończeniu sezonu rower trzeba zwrócić, myślę, że nie sprawi to żadnego trudu, biorąc pod uwagę fakt, że posłuży ci przez całe lato. I pierwsza rada: jeśli ktoś wybiera się do tego miasta, to po przyjeździe od razu biegnijcie do kościoła, jeśli chcecie zdobyć darmowy rower. Tutaj możecie śledzić wszystkie nowości: https://www.facebook.com/ocbaptistchurch/ Po drugie, nie bójcie się nowych znajomości, osobiście z natury nie lubię niepotrzebnie nawiązywać znajomości, ale w Ameryce było inaczej. Byłam zbyt towarzyska, nie bałam się być open-minded. To wspaniale mieć przyjaciół z różnych krajów. Tak samo po przyjeździe do Ocean City napotkałam problemy dotyczące mieszkania. Mój ówczesny przyszły Landlord wystawił mnie i pilnie musiałam znaleźć coś nowego, inaczej spędziłabym noc na ulicy. Swój problem rozwiązałam od razu, jak mówiłam wcześniej, nawet zdążyłam zdobyć rower. Tak, to wszystko było jednego dnia. Stąd kolejna rada - kiedy szukacie mieszkania, w żadnym wypadku nie wysyłajcie przedpłaty, ponieważ o wszystkim można się dogadać słownie, ale jeśli znaleźliście dom, znajdźcie jeszcze opcję zapasową. Na miejscu będziecie mogli się zdecydować i nikt wam nic nie zrobi, jeśli zrezygnujecie z tego czy innego mieszkania. Za to będziecie pewni, że po przyjeździe macie już mieszkanie. Nikt nie gwarantuje, że nie znajdziecie się w takiej samej sytuacji jak ja. Dalej zaczęłam urządzać się w pracy. Moje pierwsze wrażenie było błędne, nie takie, jak sobie wyobrażałam. W zespole nikt oprócz mnie nie mówił po rosyjsku, więc była to dobra szansa, żeby improve my English. Potem znalazłam drugą pracę i tam było odwrotnie, prawie wszyscy mówili po rosyjsku. Z czasem zaczęłam się przyzwyczajać i nie czułam żadnego dyskomfortu. Rada: Każdy szef lubi, gdy pracownik oddaje całego siebie w pracy. Nie mówię, żeby harować jak koń, a po prostu znać swoją pracę od A do Z, nie stać bezczynnie. Na przykład, jeśli praca cię nie dotyczy, możesz zaproponować swoją pomoc, im się to tylko spodoba. W każdym razie nie pozostaniecie niezauważeni. Przy okazji, pewnie będziecie o tym powiadamiani, ale chcę dodać od siebie. Po przyjeździe zróbcie sobie kartę bankową. I niekoniecznie trzeba robić kartę „Bank of America”, można zrobić na przykład „PNC”. Na początku lata w „Bank of America” będzie ogromna kolejka. A po co w ogóle potrzebna jest karta: 1) Wypłata przychodzi prosto na kartę i jest to bezpieczniejszy sposób przechowywania pieniędzy. 2) W każdym razie będziecie podróżować i musicie kupić na przykład bilet. Ja wszystko kupowałam przez kartę mojego przyjaciela, w rezultacie miałam problemy. Wyjaśniam, planowałam pojechać do Las Vegas, już kupiłam bilety, po przyjeździe na lotnisko przy stanowisku odprawy powiedziano mi, że mój lot został odwołany, ale pieniędzy mi nie zwrócono. Odpowiednio bilety kupowałam przez cudzą kartę, a żeby rozwiązać ten problem, musiałam iść do banku z właścicielem tej karty. Po co ktoś ma tracić czas na twoje sprawy? Dlatego weźcie pod uwagę ten fakt i zróbcie kartę, bo przyda się nie tylko przy kupowaniu biletów. Mieć pieniądze na karcie jest o wiele wygodniej niż trzymać je w gotówce. Wydaje się, że to takie drobnostki, ale odgrywają ważną rolę. Ocean City znajduje się około trzy godziny jazdy od N

SSShalgyn Seifullashalgyn1 · 15 gru 2017Czytaj

Ameryka nigdzie nie zniknęła! Albo mój pierwszy w życiu wyjazd za granicę! A więc, Najprawdopodobniej każdy człowiek planuje i stara się spędzić swoje lato DOSKONALE. W końcu lato to coroczny, trzymiesięczny słodki kawałek życia. Moje lato w Ameryce było najbardziej pamiętne. O wyjeździe do Ameryki marzyłem od 2012 roku, kiedy byłem jeszcze na drugim roku studiów, wtedy moi przyjaciele latali już tam na krótkoterminowe letnie kursy językowe. Ich wrażenia z Ameryki nie tylko mnie zmotywowały, ale także doprowadziły do działania i rezultatu. Po dostaniu się na uczelnię we wrześniu, od razu zarejestrowałem się w International Exchange Center na program Work and Travel USA 2017 w mieście Ałmaty. Bardzo starannie przygotowywano nas do wyjazdu, etapami informowano i wyjaśniano wszystkie zasady, za co jestem bardzo wdzięczny naszym koordynatorom. Wszystko było zaplanowane już zimą: gdzie będziemy mieszkać, jak będziemy dojeżdżać, kto będzie naszym pracodawcą i jak to wszystko będzie przebiegać. I wreszcie, po udanej rozmowie z konsulem w kwietniu i otrzymaniu J-1 Visa, po raz pierwszy w życiu wsiadam do samolotu niemieckiej linii Lufthansa. Po udanym lądowaniu na lotnisku w New Jersey „EWR”, pojechaliśmy odebrać innych studentów z lotniska w Nowym Jorku „John F. Kennedy”, w środku było tyle emocji, że Ameryka naprawdę czekała i nigdzie nie zniknęła, właśnie wtedy, w drodze na inne lotnisko poczułem oddech miasta, rytm, gdzie wszyscy się spieszą i gdzie każdy jest zajęty tylko swoją sprawą, gdzie od razu widać, że czas ma dla nich naprawdę ogromne znaczenie. W końcu nie bez powodu mówi się CZAS TO PIENIĄDZ. Wielkość tego miasta naprawdę odpowiadała moim oczekiwaniom. Wszystko jest tak, jak w filmach: wieżowce, wilgotność powietrza, przyjaźni ludzie i wszystkiego jest pod dostatkiem. Miasto, które niszczy wiele stereotypów swoją kulturą i populacją. W Ameryce wiek nie jest ważny, jeśli człowiek nawet po 25 roku życia chce pójść na studia licencjackie, dla nich to normalne, u nas wyglądałoby to tak, jakby człowiek stracił swoje lata edukacji. Następnie, po tym jak spotkaliśmy innych studentów, czekała nas droga do Bethany Beach, w stanie Delaware. Do naszego punktu docelowego dotarliśmy Shuttle bus firmy E-Point, która zajmuje się specjalnie przyjmowaniem i odprowadzaniem J-1 students. I oto jesteśmy w Bethany Beach, zakwaterowaliśmy się, rano poszliśmy do pracodawcy poznać lokalnych pracowników naszej restauracji, wszystko poszło zgodnie z planem: prezenty i pamiątki z Kazachstanu, przyjazne nastawienie i życzliwe uśmiechy. Nasz zespół składał się z chłopaków i dziewczyn z Rosji, Kazachstanu, Rumunii i Macedonii. Ciekawie było poznawać nie tylko kultury amerykańskie, ale także europejskie. Nawet w najbardziej zajęte i ciężkie dni praca z nimi była bardzo zabawna.

AKAliya Kenessarinakenessarina · 29 lis 2015Czytaj

Czas minął niepostrzeżenie. Egzaminy zostały zdane, a ekscytacja, którą czułam w Europie, zaczęła stawać się codziennością. Nadszedł czas na rozmowę w ambasadzie. Zauważyłam strach, który odczuwali studenci, zwłaszcza ci pierwszoroczni. Atmosfera była napięta; wielu martwiło się, że ich plany na to lato, a nawet marzenia, mogą zostać zniszczone. Bardzo podobało mi się, że wszyscy wspierali się nawzajem; ci, którzy wychodzili z zatwierdzoną J-1 Visa, dawali rady i pomagali. Krótko mówiąc, starali się przekazać nam swoją pewność siebie. Powoli zaczęłam nasiąkać tą atmosferą i sama stałam się spięta. Powtarzający opowiadali nam, jak przechodzili rozmowę w zeszłym roku i o co głównie ich pytano. Pierwszoroczni rozmawiali o tym, który konsul jest najbardziej przerażający i surowy oraz do którego okienka chcieliby trafić. I nadszedł moment, kiedy zobaczyłam, że jakiejś dziewczynie odmówiono wizy. Nie znałam jej, ale zapamiętałam jej oczy pełne łez i zdesperowany wyraz twarzy. Przeszedł mnie dreszcz i poczułam się nieswojo, jakby odmówiono mnie. Rozumiałam, że ta dziewczyna, jak wielu innych, miała marzenie, by zobaczyć Amerykę, albo po prostu odpocząć i zarobić trochę pieniędzy. Połączyć przyjemne z pożytecznym. Jednak rozumiałam też, że oznacza to, iż otworzą się przed nią inne perspektywy, musi po prostu to przeżyć i iść dalej. Byłam tak pogrążona w myślach, że nie usłyszałam, jak wywołano moje nazwisko i imię. Chodziło o to, że byłam pewna, iż idziemy po kolei, dzięki czemu mogłam śledzić sytuację i być gotową do rozmowy. Studenci zazwyczaj szli na rozmowę w tej samej kolejności, w jakiej składali dokumenty. Ale wszystko okazało się inaczej, spojrzałam na tych, którzy byli przede mną, było ich jeszcze sporo, i gwałtownie wstałam. W rezultacie podeszłam do niewłaściwego okienka i dopiero po minucie wahania zorientowałam się, gdzie powinnam iść. Wydało mi się bardzo zabawne, że wszystko tak się zaczęło. Nie miałam żadnych złudzeń co do siebie i swoich umiejętności i byłam gotowa na każdy obrót wydarzeń. Ku mojemu zaskoczeniu konsul okazał się bardzo przyjazny, mówił bardzo zrozumiale i otwarcie. Pytania były tymi, do których przygotowywano nas wcześniej, więc było bardzo łatwo. Okazało się, że urodził się w stanie Delaware, do którego zamierzałam pojechać. Opowiedział mi wiele o tym miejscu i swoich wspomnieniach. Nie stałam tam długo i początkowo nie zrozumiałam, że zatwierdził moją J-1 Visa. Dopiero gdy konsul powiedział, że życzy mi powodzenia i radzi zobaczyć delfiny, zdałam sobie sprawę, że to już koniec. Przygotowywaliśmy się do próby, a rozmowa przebiegła jak zwykły dialog bez podchwytliwych pytań. Jeśli jesteś pewny swojego angielskiego i masz chęć wyjechać, nie martw się, wszystko będzie tak, jak powinno być. Moja przyjaciółka też przeszła i razem przygotowywałyśmy się do naszych przygód. Wtedy nawet nie wyobrażałyśmy sobie, co nas czeka i jak bardzo zapamiętamy to lato. #WorkAndTravelUSA #J1Visa #SummerWorkTravel

NBNatasha Belyaevasolnyshko_1994 · 23 lis 2015Czytaj

Swoje lato 2014 próbowałam urozmaicić, jak tylko było to możliwe: miesiąc pracowałam jako wychowawczyni w przedszkolu, miesiąc smażyłam się na daczy, a pod sam koniec sezonu wybraliśmy się z mamą na parę tygodni na skalisty Krym. Wrzesień przywitałam szczęśliwa, opalona i wypoczęta. Chyba jednak wszystko, co się dzieje, dzieje się po coś. Chyba tak musiało być. 9 września 2014 skończyłam 20 lat. Dziadkowie, ciocie, wujkowie, przyjaciele i rodzice – wszyscy uznali, że pieniądze będą lepszym prezentem dla takiej dorosłej panienki niż jakieś niepotrzebne rzeczy, które potem będą się kurzyć na półce, więc po tej ważnej dacie w kalendarzu do moich uczciwie zarobionych w przedszkolu groszy dołączyła dość solidna suma, i pomyślałam, że jeśli zacisnę pasa i będę oszczędzać jeszcze na batonikach czekoladowych w ciągu roku szkolnego, to mój amerykański sen może jednak ziścić się latem 2015 roku. Taty postanowiłam nie wtajemniczać w swoje plany (i tak już się nacierpiał), ale z mamą podzieliłam się swoimi zamiarami: zgodziła się pomóc finansowo. Po jakimś czasie babcia też została wtajemniczona w naszą tajemnicę i w ten sposób utworzyliśmy małą, kobiecą, sekretną wspólnotę rodzinną, która działała bardzo sprawnie aż do mojego wyjazdu do Stanów. Na początku października 2015 roku szłyśmy z przyjaciółką ulicami Mińska do lokalnego oddziału CMO z niezbędnym do udziału w programie pakietem dokumentów i żywo snułyśmy plany na nadchodzące lato. W biurze przy ulicy Maksima Tanka przywitała nas miła dziewczyna, która od razu zapytała, studentkami jakich uczelni jesteśmy, a ponieważ w tamtym czasie byłam studentką uczelni językowej w Witebsku, a moja przyjaciółka brała już udział w międzynarodowych programach wymiany, testu ze znajomości języka angielskiego nie musiałyśmy przechodzić – uwierzono nam na słowo, że znamy język. Opowiedziałyśmy, dlaczego chcemy wziąć udział w programie, czego od niego oczekujemy, zadałyśmy 1001 interesujących nas pytań miłej pracownicy biura – otrzymałyśmy 1001 wyczerpujących odpowiedzi i parę przydatnych rekomendacji od niej samej, zapoznałyśmy się z warunkami umowy o udział w programie, podpisałyśmy ją, tego samego dnia opłaciłyśmy pierwszą ratę w banku, a wieczorem świętowałyśmy pierwszy krok ku sukcesowi w jednej z centralnych kawiarni Mińska. Miesiące mijały błyskawicznie. Googlowałyśmy miejsca, które chciałyśmy zobaczyć w Stanach, szukałyśmy festiwali muzycznych, które miały się tam odbyć w ciągu lata – planowałyśmy, zmieniałyśmy plany tysiące razy, budowałyśmy nowe – byłyśmy całkowicie pochłonięte nadchodzącymi przygodami. Szukanie Job Offer-ów nie było dla nas czymś time consuming ani exhausting: przyjaciele, którzy nie raz byli w Stanach przez Work and Travel, skontaktowali się ze swoim pracodawcą, który zgodził się przyjąć nas do swojego zespołu. „Baja Beach House Grill”, Bethany Beach, Delaware, witaj! Kontynuowałyśmy marsz ku sukcesowi. Spraw pozostało już bardzo niewiele. W połowie marca jechałyśmy z plecakami na ramionach nocnym autobusem Witebsk-Moskwa, żeby zrobić ostatni krok na drodze do Stanów – otrzymać amerykańskie wizy. O 6 rano byłyśmy gdzieś na obrzeżach metropolii, o 8 jadłyśmy śniadanie w pustej jadłodajni blisko stacji metra „Barrikadnaya”. Denerwowałyśmy się strasznie. Ja setny raz powtarzałam w myślach 6 punktów swoich praw z amerykańskiego Pamphlet, moja Masza przebiegała wzrokiem listę przybliżonych pytań zadawanych przez konsulów na rozmowie kwalifikacyjnej. Wierzcie mi, nawet jeśli macie idealny angielski, a swoje prawa w Stanach znacie tak dobrze, że obudzeni w nocy wyrecytujecie je wszystkie bez ani jednego zająknięcia, od uczucia drżenia w kolanach i „twistów” w brzuchu przed rozmową nie da się uciec – wszyscy przez to przechodzą. O 9 trzęsłyśmy się przed drzwiami konsulatu, śpiewając wersy z The White Stripes – Seven Nation Army (to był swoisty hymn naszego dnia): „I'm gonna fight 'em all. A seven nation army couldn't hold me back”. O wpół do dziesiątej ochroniarz wpuścił nas do ś

IBIuliia Balchinovafdsapoiuytrewq · 13 sty 2015Czytaj

To chyba najbardziej pamiętna podróż^-^ Z przyjaciółką zostałyśmy w domu same, bo reszta ekipy już wyjechała. Od dawna planowałyśmy zobaczyć Filadelfię, zwłaszcza że znajduje się ona 3 godziny jazdy od Wildwood. A skoro praca już skończona, można śmiało ruszać w drogę. Więc, dotarłyśmy na WildwoodBusTerminal na 8:00, ale powiedziano nam, że autobus przyjedzie na 9:00. Po godzinie czekania w końcu jedziemy w stronę Filadelfii. Jak już mówiłam, jechałyśmy 3 godziny, obserwując po drodze małe amerykańskie miasteczka, które pokazują w filmach. Zawsze podróżuję ze słuchawkami. Dla mnie to nierealna frajda podziwiać nowe miejsca przy ulubionych piosenkach. I tutaj zaczyna się najciekawsze. Zatrzymujemy się na jakimś Bus Terminalu, większość pasażerów wysiada, no i my oczywiście też, nie pomyślawszy, żeby zapytać. Pokręciwszy się wokół stacji, idziemy szukać centrum miasta. Po drodze spotykamy studentkę i pytamy, gdzie jest to słynne PhiladelphiaMuseumofArt, na co ona wskazuje nam kierunek. Idziemy dalej, z podobnych do muzeum budynków widzimy tylko bibliotekę. Szczerze mówiąc, z opowieści znajomych wyobrażałam sobie Filadelfię zupełnie inaczej: wieżowce, tłumy ludzi. Tutaj wszystko było na odwrót. Żadnych oznak ruchu. I wtedy zaczęłyśmy wątpić, czy na pewno przyjechałyśmy tam, gdzie trzeba. No dobra, idziemy dalej… widzimy most i RZEKĘ???!!!! (później okazało się, że to była DelawareRiver) A na drugim brzegu te same ogromne budynki))) Co? Gdzie my jesteśmy?? Nie przepłyniemy jej przecież, wracamy. Po drodze spotykamy kobietę, która uprzejmie zgodziła się wyjaśnić nam, co się dzieje. My: „Dzień dobry!! Proszę powiedzieć, gdzie jest centrum miasta?” Ona: „To jest centrum miasta.” My: „A co jest tam, za mostem?” Ona: „Tam? Filadelfia!” Wyobrażacie sobie wyraz mojej twarzy) ahah)) My: „A gdzie my teraz jesteśmy?” Ona: „To jest Camden.” O tak… nie dojechałyśmy do Filadelfii i wylądowałyśmy w Camden) Pani wyjaśniła, jak dostać się do Filadelfii i znów powędrowałyśmy na dworzec autobusowy. Po drodze śmiejąc się do rozpuku z tego, że po raz kolejny nie obyło się bez przygód)) Na przystanku, żeby wsiąść do właściwego autobusu, zagadałyśmy jeszcze jedną miłą kobietę, która też wybierała się do Filadelfii. Autobus kosztuje 1,5$ i oto przekraczamy ten słynny BenjaminFranklinBridge). Kobieta wysiadła na jakimś przystanku, a my pomyślałyśmy, że wysiądziemy trochę później. Siedząc w autobusie, śmiałyśmy się jeszcze, że to nasza wycieczka autobusowa po Filadelfii. I co myślicie??? Autobus zrobił kółko i znowu jedzie do Camden)) O Boże, znowu wracamy na tę samą stację autobusową. Jak tylko widzimy BusTerminal, wyskakujemy z tego autobusu, biegniemy przez drogę i znowu wsiadamy do autobusu do Filadelfii. Myślę, że ludziom, którzy to obserwowali, na pewno poprawiłyśmy humor))) Tym razem wysiadłyśmy gdzieś w Filadelfii. Uff… hura!) Miasto bardzo mi się spodobało i szkoda, że przez to całe bieganie i podróże nie zdążyłyśmy go porządnie zwiedzić( Na nasze szczęście zdążyłyśmy odwiedzić Independence Visitor Center, Liberty Bell Pavilion. To właśnie w Filadelfii podpisano Deklarację Niepodległości i przyjęto Konstytucję. A pęknięty Dzwon Wolności to jeden z najsłynniejszych symboli USA. Zrobiłyśmy sobie nawet zdjęcie z Benjaminem Franklinem! (no… dokładniej z człowiekiem, który był ucharakteryzowany na byłego prezydenta). Byłyśmy bardzo głodne i próbowałyśmy znaleźć miejsce, gdzie można coś przekąsić. Po drodze poznałyśmy mężczyznę, który nazywa się Robert. On też był ubrany w kostium słynnej postaci historycznej. Robert powiedział, że jeśli jesteśmy w Filadelfii, to po prostu musimy spróbować Cheesesteak i nawet podpowiedział nam, gdzie możemy to zrobić. I miał rację, cheesesteak był po prostu „palce lizać”))) Nie mogłyśmy wyjechać z Filadelfii bez pamiątek. Będąc w Chinatown, znalazłyśmy mały sklepik, gdzie kupiłyśmy magnesy, pocztówki, figurki, a nawet małą kopię Deklaracji Niepodległości. Na koniec zdążyłyśmy dobiec do LovePark. Fontanna, drzewa, turyś

СМСергей Мигинmigin94 · 19 gru 2014Czytaj

Sierpień …więcej bardziej na zachód. Wodospad Niagara. 3 sierpnia. Byliśmy w drodze co najmniej 8 godzin autobusem. Znowu grupa wycieczkowa, tylko tym razem Dominikańsko-Kazachsko-Rosyjska. Kiedy zakwaterowano nas w „Sun days Hotel”, byłem nieopisanie śpiący. Rzecz w tym, że według moich obliczeń nie spałem już około 32 godzin od tamtego dnia. Po prostu nie potrafię spać w drodze, a wyjechaliśmy prawie od razu po zakończeniu mojej pracy. Zdrzemnąłem się jakieś 30-40 minut i zszedłem na dół, żeby nie przegapić zbiórki wycieczki, gdzie nasi przewodnicy mieli nam opowiedzieć i pokazać, co i jak tutaj jest. Po dziesięciominutowym wyjaśnieniu udaliśmy się do małego budynku, gdzie kupiliśmy bilet combo, dzięki któremu można odwiedzić wszystkie atrakcje Niagary. Cóż za naturalne piękno i harmonia tam panuje, w obecności potęgi dwóch wodospadów! Miałem półtora dnia zapasu i powoli ruszyłem na zwiedzanie tarasu widokowego. Kiedy stałem i patrzyłem z wysokości na te wodospady, chciałem szybciej zejść do statku wycieczkowego, który zbiera tłumy turystów ze specjalnie założonymi płaszczami przeciwdeszczowymi, przy czym wszyscy mieli takie same, i my wszyscy w niebieskim płynęliśmy prosto do wodospadu. Całą tę potęgę, siłę, dźwięk ton spadającej wody można poczuć tylko płynąc blisko tych wodospadów. Ten półgodzinny rejs w pobliżu wodospadów był tak emocjonalny, że po wyjściu na brzeg jeszcze przez 10 minut dochodziłem do siebie i zdejmowałem mokry od bryzgów płaszcz. Zrobiłem mnóstwo zdjęć przy Wodospadzie Niagara, w pewnym momencie nawet pamięć w telefonie się skończyła, musiałem usuwać stare zdjęcia i filmy, ale kontynuowałem zwiedzanie atrakcji Niagary. Wieczór zapamiętałem z bardzo fajnymi i fascynującymi fajerwerkami. Następnego dnia przespałem śniadanie) Na szczęście w plecaku było jeszcze jedzenie. Jak tylko uporałem się z moim własnoręcznie zrobionym śniadaniem z bananów i kanapek z sokiem pomarańczowym, kontynuowałem moją wycieczkę po atrakcjach. Oceanarium, w którym zobaczyłem wiele różnych ryb i kilka ciekawych przedstawień, specjalnie wyposażone kino o historii rozwoju Niagary, historyczny trolejbus z niewygodnymi drewnianymi siedzeniami i oczywiście przyjemny deszcz pod koniec mojej wycieczki oznaczał, że czas wracać do hotelu, skąd znowu odbędziemy ośmiogodzinną podróż do Ocean City, a stamtąd jeszcze 15 minut do domu na rowerze. „Damy radę”, pomyślałem. Sierpień okazał się bardzo bogaty w wydarzenia i przygody. Do momentu, kiedy skończyłem pracować, nauczyłem się stać na surfingu i bardzo ładnie upadać, ratować tonącego człowieka, zobaczyłem na żywo baseball i chodzić pieszo z pomocą GPS w telefonie po bezludnych drogach. Ale chyba o tym teraz opowiem. I znowu budzik na 6 rano i znowu w drogę. 18 sierpnia. Jeszcze wczoraj żegnano mnie w pracy miłym tortem z napisami, że będą za mną tęsknić, a dzisiaj znowu wyruszam w drogę, żeby szukać przygód. Autobus, pieszo, statek, znowu autobus. Taką ciernistą drogę muszę pokonać, żeby odwiedzić bliską i drogą mi osobę. Ta osoba mieszka i pracuje w stanie New Jersey, w mieście o nazwie Wildwood. Żeby dostać się do tego miasta, muszę przepłynąć zatokę z sąsiedniego stanu Delaware, miasta Lewes. Ale wszystko po kolei. Biorąc swój plecak z parą bananów i sokiem pomarańczowym o 7 rano, poszedłem na autobus, który podrzuci mnie z mojego Ocean City do miasta Rehoboth beach, stan Delaware. Na 9 godzin dotarłem do miasta, tam odwiedziłem słynny Tanger outlets. To kupa markowych sklepów zebranych w jednym miejscu. Po zakupie pary trampek Converse ruszyłem pieszo do sąsiedniego miasta Lewes, z którego odpływa prom do stanu New Jersey. Miałem do przejścia 9 mil po bezludnych autostradach, a na mapie wyglądało to na pierwszy rzut oka nie tak daleko, ale jakże się myliłem. Jeśli oglądaliście „Tajemnice Smallville” w dzieciństwie, to zrozumiecie, jak wyglądają rozległe tereny rolnicze w Ameryce. Właśnie taki widok towarzyszył mi przez 3-4 godziny mojej pieszej wędrówki do miejsca odpłynięcia promu. W

AAliyaastana_85855875237 · 31 paź 2012Czytaj

Nadszedł sierpień... Niedługo spotkamy się z moim chłopakiem z naszymi przyjaciółmi na Eastside. Nasi znajomi zarezerwowali bilety półtora miesiąca przed podróżą, z czego byli niezmiernie zadowoleni. My zarezerwowaliśmy nieco później, ale to też było bardzo dobrze. Wniosek: planujcie podróż z wyprzedzeniem, wtedy też rezerwujcie bilety – na samolot, Greyhound (lokalny przewoźnik autobusowy) – to wszystko jest możliwe – więc nie żałujcie czasu na podróż. Tak samo ważne, jak mówił mój chłopak, jest dowiedzieć się, dokąd jedziemy – na szczęście internet w Ameryce jest prawie wszędzie – więc wszystko w waszych rękach. Kiedy trafia się wolny dzień, możecie się zrelaksować – pojedźcie do sąsiedniego miasteczka – jest świetna rozrywka – minigolf – szykowna, zabawna rzecz – wszystkim polecam. Nasza podróż po Stanach zaczęła się po 2 dniach zakupów w sąsiednim stanie – Delaware. Na początek musieliśmy dostać się do portu w mieście Cape May, dokąd dotarliśmy resztkami sił – ponieważ wysiedliśmy przystanek wcześniej, a pewien bardzo miły, zwyczajny Amerykanin podwiózł nas do portu. Już tam kupiliśmy bilety na prom i na shuttle bus, i ruszyliśmy w drogę. Było bardzo wietrznie, wszędzie były mewy i ludzie z pieskami – jak w filmie. Na brzegu restaurowali statek piracki Jacka Sparrowa, gdzie zrobiliśmy romantyczną sesję zdjęciową. Następnie z Delaware Marina shuttle busem zabrano nas do trzech ogromnych malli... Początkowo planowaliśmy spędzić w Delaware jeden dzień, ale zrozumiawszy, że w pół dnia zdążymy zrobić zakupy tylko w 1 mallu, postanowiliśmy zostać, a ponieważ nie braliśmy dodatkowych pieniędzy – postanowiliśmy poszukać prostszego hotelu... Po drodze spotkaliśmy chłopaka-Kazacha, który długo i wytrwale próbował nam pomóc, ale nie do końca mu wychodziło. Pokonawszy pierwszą panikę, w końcu znaleźliśmy w pewnym hotelu kanapy, na których spędziliśmy tę niespokojną noc ;) . Z samego rana wstaliśmy i zjedliśmy śniadanie w cukierni... mmm, takich rozpływających się w ustach bułeczek jeszcze nie próbowaliśmy ;) . Po śniadaniu przeszliśmy się do 2. malla i po zrobieniu kolejnych zakupów zaczęliśmy czekać na nasz shuttle bus, żeby zdążyć wrócić do domu, spakować rzeczy i pojechać do znajomego mojego chłopaka w Atlantic City przed wyjazdem na Eastside.

ЮЮлияdontbeabitch · 19 maj 2010Czytaj

No i wszystko, wszystkie zmartwienia już za nami. Trzeba zdecydować, gdzie się zatrzymać! Przylatujemy do Nowego Jorku 1 lipca! Czekamy tam na koleżankę do 3 lipca! A potem planujemy ruszyć do stanu Delaware (Rehoboth Beach)! Pracy jeszcze nie mamy, ale pojedziemy szukać! Teraz rozwiązujemy kwestię mieszkania, trafiła się jedna super opcja, miejmy nadzieję, że się uda. Oczywiście marzę o wyjeździe do Miami. I mam jeszcze jedno marzenie... przejechać się autostradą kabrioletem, może nawet za kierownicą, żeby włosy rozwiewał wiatr, kręciło się w głowie od powietrza i otoczenia, a z głośników leciała szczęśliwa i prosta muzyka! Może za kilka miesięcy zrealizuję te marzenia i opowiem, jak to było!!!!!! aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa