Kusti: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

АСАртём СелезнёвZellss · 31 paź 2012Czytaj

Pewnego wieczoru postanowiłem odpocząć: po prostu poleżeć i poczytać książkę. Oto lista tekstów z zaledwie jednego wieczoru: Ja: Gdzie się tak wystroiłaś? Vika: Mam randkę z lesbijką. Będzie po mnie za 10 minut. Ja: (facepalm) Vika: Tiom, pomóż mi to rozpiąć, nie wyrabiam się (podaje mi stringi i stanik). Ja: (facepalm) Vika: Nigdy nie uprawiałam seksu z dziewczyną. Ira: A ja tak. Ja: (facepalm) Ira: Na ile ocenisz mój tyłek? Ja: (facepalm) Yulia: Dzisiaj na plaży chłopaki powiedzieli nam, że Indianie uprawiają seks w kapeluszach. Odpowiedziałam im: A Rosjanie w SKARPETKACH!!! Ja: (facepalm) Vika: Budzę się pewnego ranka w Baltimore i orientuję się, że proces już trwa. Ja: (facepalm) Yulia: Mam nadzieję, że Kostia do mnie dzisiaj nie zadzwoni. Pukanie do drzwi. Tam stoi Kostia. Yulia: Cześć! (2 minuty później) Yulia: MÓZGOWY ZJEDZIE, WYNOSIĆ SIĘ STĄD!!! Ja: (facepalm) Vika leży pół metra ode mnie, z facetem. Vika: O, stanął! Teraz opadł... Ja: (facepalm)

ВВикторияmoscowmain_788129275248 · 4 lis 2010Czytaj

Cleveland, Ohio. Dzień minął, a my znów musieliśmy wsiąść do autobusu i jechać, tym razem już 12 godzin, do Cleveland w stanie Ohio. 12 godzin minęło całkiem szybko, właściwie bardzo wygodnie wyszło, że wszystkie nasze przejazdy zaplanowaliśmy na noc, więc budząc się, byliśmy już w innym mieście. (Swoją drogą, mała rada dla tych, którzy będą podróżować autobusami: nawet jeśli na zewnątrz panuje wyczerpujący upał, wyciągnijcie bliżej ciepłe swetry i wełniane skarpetki, ponieważ w autobusach działają klimatyzatory, a ja, na przykład, bardzo marzłam, jeszcze bardzo pomogła mi moja poduszka podróżna, bo kiedy siedzi się tyle godzin, oczywiście szyja sztywnieje.) Właściwie to właśnie na tym punkcie całej naszej wycieczki nalegałam ja. Nasuwa się pytanie dlaczego? To, można powiedzieć, był jeden z celów mojej podróży w ogóle... Rock & Roll Hall of Fame – miejsce, w którym marzyłam, by być. Podczas całej naszej podróży każde miasto witało i żegnało nas deszczem. Oprócz Cleveland. Przyjechaliśmy i od razu pojechaliśmy do hotelu, który wcześniej upatrzyliśmy w internecie. Szybko się zbierając, pojechaliśmy do tego samego miejsca, z powodu którego przyjechaliśmy. To święte miejsce Rock & Rolla przywitało nas bulwarem o tej samej nazwie, dalej pięknymi ogromnymi gitarami i to wszystko już nastrajało na odpowiednią falę, czuliśmy, że jesteśmy już gdzieś całkiem blisko. I tu rozpostarł się piękny i ekscytujący widok – to był ON, Rock & Roll Hall of Fame, do którego trafiają tylko wielcy muzycy. Płacąc, wydaje mi się, około 20$ za wstęp, cieszyliśmy się tą wspaniałością do zamknięcia. Tam były i kostiumy Elvisa, Beatlesów, Michaela Jacksona, ABBA..., gitary Jimiego Hendrixa, Joan Jett..., sale Lesa Paula i Bruce'a Springsteena, rękopisy piosenek licznych znanych grup, trampki Johnny'ego Ramone'a i koszulka Sida Viciousa, plakaty Nirvany i winyl Pearl Jam oraz jeszcze mnóstwo-mnóstwo różnych skarbów legendarnych postaci epoki Rock & Rolla. Oczywiście nie wszystko zdążyłam obejrzeć, więc zaplanowałam wycieczkę również na następny dzień. Potem oczywiście postanowiliśmy zobaczyć trochę miasto. I znów spotkaliśmy się z półpustym miastem. Było takie uczucie, że przeszła przez nie epidemia i wszyscy ludzie po prostu się wyprowadzili. Spacerując po wyludnionych ulicach, w końcu natknęliśmy się na jedną uliczkę, gdzie było wiele różnych restauracji i pomyśleliśmy, że wszyscy mieszkańcy tego miasta najwyraźniej zgromadzili się właśnie w tym miejscu. Następnego ranka ja, z nowym entuzjazmem, wyruszyłam znów do świętego miejsca rock and rolla. A moja Miss Universe poszła wzbogacać się kulturą sztuki – do muzeum miejskiego. Znów obchodząc wszystkie piętra i każdy kąt, oglądając filmy z nagród w specjalnej sali kinowej, kupując parę koszulek w sklepiku muzealnym, ja, zmarznięta przez cały dzień do szpiku kości z powodu działających na pełną moc klimatyzatorów, byłam całkowicie nasycona i przesiąknięta atmosferą tamtych lat. Wychodząc na ulicę, żeby choć trochę się ogrzać, zostałam zaskoczona przez deszcz, który nas prześladował. Spotkawszy się z Miss Universe, zaczęliśmy myśleć, co właściwie teraz robić, dokąd iść. Nasz autobus odjeżdżał po północy, czas jeszcze był, więc trzeba było się czymś zająć. To „czymś się zająć” znalazło nas samo, przy czym natychmiast... „Gdyby nie deszcz i zimne kawiarnie” – myśleliśmy, kiedy w końcu zwróciliśmy uwagę na idących dużą kolumną ludzi w jednakowych strojach, którzy coś przy tym wykrzykiwali. Szli tak, niekończącym się strumieniem, przez 10 minut, po czym postanowiliśmy ruszyć w stronę naszego hotelu. W drodze na przystanek z niekłamanym zdziwieniem zauważyliśmy, że ta kolumna ludzi nie kończy się, a nawet przeciwnie, zaczyna rosnąć. Pomimo deszczu i chłodu, ludzie byli z dziećmi i w każdym wieku. Prawie wszyscy byli w płaszczach przeciwdeszczowych i strojach, na których widniał napis “Browns”. I my, oczywiście, logicznie domyśliliśmy się, że to był futbol. Futbol amerykański! Kto nie chce zobaczyć na własne oczy t

НЕНаталья Ефимоваnatalilili · 23 mar 2010Czytaj

1 marca 2010 roku, godzina 6 rano. Jak zwykle, budzik dzwoni już od godziny. Nagle, w przypływie strachu, łapiąc wielki haust powietrza, otwierasz oczy: 7.15. Rozumiesz, że nowy dzień się zaczął i trzeba pilnie wstawać, żeby zdążyć na zajęcia z dobrym wyglądem, szkoda, że mój mocny sen ukradł czas na owsiankę. Poza tym dzisiaj pierwszy dzień wiosny! Doczekaliśmy się, tylko mrozy nie odpuszczają! W tramwaju, jadąc, myślisz: „praca, jak ona jednak męczy… moje nogi, oby szybciej usiąść na krześle. A tu jeszcze to szukanie pracy, i tak nie udaje się wyspać. Nie udało się, ale ja też nie bardzo się starałam, i, dzięki Bogu, bo inaczej bym się jeszcze bardziej zdenerwowała”. Krótko mówiąc, ledwo wysiedziałam te trzy nudne wykłady + niełatwy WF z hantelkami, bieganie po instytucie ze zbieraniem papierków i podpisów, które są im tak potrzebne do pozwolenia mi na wyjazd do Ameryki. Cholera, nawet konsul potrzebuje mniej rzeczy! A kiedy jest konsul? – jutro! Ech… no teraz do domu, zrzucę CV na pendrive i do IEC po pomoc! Nie, trzeba jeszcze przebiec się po sklepach, mama ma niedługo jubileusz, trzeba wybrać godny prezent! Wszystko w końcu, mniej więcej, 19.30 wieczorem, wydaje się, że ze wszystkim udało się poradzić! Hura! Tak, teraz pośpię trochę, tak chce mi się spać, pod prysznic, żeby konsul docenił zapach i piękno moich umytych włosów, no i zobaczę, co tam przysłało mi Centrum tydzień temu o tym wspaniałym dniu – 2 marca! W rezultacie, trochę pospać nie wyszło i dopiero o 23.00 z mokrymi włosami usiadłam do komputera, żeby poczytać coś o tym Konsulu. Internet zaczął nabierać obrotów, kontakt, przyjemne tematy do rozmowy, od razu wypłynęło, że Sasza (kolega z grupy, z którym idziemy jutro do konsula) ma jutro urodziny i będę musiała złożyć mu życzenia jako pierwsza. Krótko mówiąc, godzina 2 w nocy, przejrzałam pytania, które zadaje konsul i jak kula spać z nastawieniem: „Jutro trzeba wstać na czas!” 2 marca 2010 roku, 7 rano. Hura, wstałam na czas! Ubrałam się ciepło, wezmę torbę, potem jeszcze zdążę na naukę, a na czas pobytu w konsulacie zostawię ją w samochodzie u naszych Ani i Kostii. Sprawdzę dokumenty: rosyjski paszport, indeks, legitymacja – wszystko wzięłam! Mroźno… A oto tłum młodych stoi, widocznie, tu moje miejsce! A oto i Sasza się znalazł: „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin!” Kostia coś tam gada do wszystkich: „Przyszłam. Jefimowa”. Stoimy, marzniemy, ale wesoło, bardzo wesoło mi było, bo do niewyspanej głowy zawsze przychodzą różne śmieszne głupoty! Zaczęło się, zaczęli wywoływać, kieszenie jeszcze raz sprawdzili – w moich nie było nic. A oto i moja para – jakiś chłopak z Kazachstanu i do tego bardzo poważny. Dobra. Dalej, ochrona, pierwsze piętro: zdjęli z mojej spódnicy agrafkę, chociaż nie było mowy o biżuterii (kolczykiem też można wybić oko), potem zaczęli prowadzić wokół mojego ciała swoją czasami piszczącą pałeczką, ta pałeczka widocznie się we mnie zakochała, bo piszczała bez przerwy, jakby cały mój organizm składał się z żelaznych komórek! Ochroniarz też piszczał, wzdychał, jeszcze 10 razy prowadził tą pałeczką wokół mnie. Mówię mu: „Odejdź ode mnie, nie mam żadnego żelaza, twoja pałka się zepsuła!” Krótko mówiąc, on też się zepsuł i przepuścił mnie. Może na kurtce było dużo guzików, chociaż bez kurtki… nie wiem, dlaczego wszystko tak piszczało! Na pierwszym piętrze trzeba było jeszcze wpisać się do dziennika i zdjąć pasek, jeśli jest, i nieść go w rękach do czwartego piętra – też niezrozumiały dla mnie fakt. „Żeby spodnie nie spadły, czy co, lekarz tam stoi, sprawdza coś”, – myślałam, idąc do czwartego piętra. Czwarte piętro i znowu Witajcie ochrona! Tylko tutaj goście są jeszcze mniej przyjaźni, powiedziałabym nawet – nerwowi, bo jeden ochroniarz użerał się z jakimś młodzieńcem z czerwonymi włosami i kolczykami na twarzy (nazwijmy go Wowoczka): u niego też wszystko piszczało, tak jak u mnie na pierwszym piętrze, tylko teraz trzeba było przechodzić przez białe bramki! Zagrzałam się, czekając i obserwuj

DDariamiata_breath · 31 paź 2009Czytaj

Moje ostatnie 2 dni pamiętam bardzo dobrze. 2 pełne zmiany w pracy, dodatkowa praca, znowu dzika plaża i mięso z ogniska, tropikalny deszcz, picie w domu. Kiedy wyjeżdżałam, wszyscy poszli na urodziny Maszki i prawie z nikim się nie pożegnałam. Miałam takie uczucie, że nie jadę do domu, tylko na wakacje... a oni, moja rodzina, zostają tutaj. I tutaj wszystko jest poukładane... dom, praca, przyjaciele, Jurka. A co jest tam - zupełnie nie wiadomo. Pamiętam, jak Sasza, wchodząc do domu, krzyczała od progu: "Cześć rodzinko!" Wspominam teraz Kostę, zawsze z patelnią, na której smaży się coś pysznego... pierwszy raz, kiedy przyszłam pod 40-tkę, on i Vanka spalili ryż... Pamiętam, jak cieszyliśmy się nawzajem, kiedy ktoś znajdował pracę albo po prostu wracał do domu z dobrymi wieściami. I nieważne, że ostatnie dni były dla mnie ciężkie, bo nie mogłam zasnąć. Bardzo chciałam do domu... ale teraz jeszcze bardziej chcę do domu na Seaside Avenue... gdzie pewnie znowu siedzą dziewczyny z Liliuokalani albo Sasza przyszedł łapać internet... albo gdzie teraz siedzi Anton i znowu opowiada, jak bardzo wkurzają go Hawaje. Piszę te ostatnie linijki, siedząc w samolocie Chicago - Moskwa. Ostatniej nocy w Nowym Jorku widziałam kilkuset rosyjskich chłopaków, którzy tak jak ja spędzali swoje ostatnie amerykańskie godziny. Nie wiem, co zmieni w nas ta podróż. Pierwszy raz w życiu jadłam omlet (dzięki Eldar). Zrealizowałam swój pierwszy czek i pierwszy raz w życiu przekręciłam kluczyk w kasie. Nigdy nie spałam na podłodze. Wszystkim, którzy byli tego lata na Hawajach - chłopaki, dziękuję! Cieszę się, że was poznałam. Jurce, Ulianoczce i Katiuszce, moim drogim współlokatorom Katii, Vanyi, Eldarowi, Denisce, Saszy... Koli i Saszce, Markowi, Denisowi i wszystkim dziewczynom z Liliuokalani - jasnowłosej Aniucie i ciemnowłosej Aniucie, Marince, Maszuni. Dzięki Leszce i Felixowi, wielkie dzięki dla Żeni i Nikity. Dzięki Kostii (specjalne podziękowania dla twojego dostawcy))), dzięki Antonowi i Igorowi. Dzięki Armanowi za dobry nastrój Ulianki =))) Dzięki dużemu Dimce i "po prostu Dimce", Veni i Kiriłłowi, a także Poleczce i Wierunie. Wiem, że gdybyście pisali dzienniki, byłyby zupełnie inne. Nie stanęłam na desce surfingowej, nie obeszłam wszystkich klubów, nie imprezowałam z lokalsami, ani razu mnie nie aresztowali. Nie chodziłam po restauracjach i nie zabrałam ze sobą nadbagażu ubrań. Wiele rzeczy nie zdążyłam zrobić. Zawsze zostaje coś, czego nie zrobiłeś. Ale to lato jest najlepsze... ale życzę wam, żebyście, gdziekolwiek jesteście, znajdowali takie same emocje, jakie my znaleźliśmy tam. To wszystko =) Aloha and mahalo for your attention =)

НЕНаталья Ефимоваnatalilili · 23 mar 2010Czytaj

1 marca 2010 roku, godzina 6 rano. Jak zwykle, budzik dzwoni już od godziny. Nagle, w przypływie strachu, łapiąc wielki haust powietrza, otwierasz oczy i: 7:15. Rozumiesz, że nowy dzień się zaczął i trzeba pilnie wstawać, żeby zdążyć na zajęcia z ładną buzią, szkoda, że czas na owsiankę ukradł mój mocny sen. Poza tym dzisiaj – pierwszy dzień wiosny! Doczekaliśmy się, tylko mrozy nie odpuszczają! W tramwaju, jadąc, myślisz: „praca, jak ona jednak męczy… moje nogi, żeby tak szybciej usiąść na krześle. A tu jeszcze to szukanie pracy, i tak nie udaje się wyspać. Nie udało się, zresztą nie bardzo się starałam, i dzięki Bogu, bo inaczej jeszcze bardziej bym się zdenerwowała”. Krótko mówiąc, ledwo wysiedziałam te trzy nudne wykłady + niełatwy WF z hantelkami, bieganie po instytucie ze zbieraniem papierków i podpisów, które są im tak potrzebne do pozwolenia mi na wyjazd do Ameryki. Cholera, do konsula potrzeba mniej rzeczy! A konsul kiedy? – jutro! Ech… no to teraz do domu, zrzucę CV na pendrive i do IEC.Exchange po pomoc! Nie, trzeba jeszcze skoczyć do sklepów, mama ma niedługo jubileusz, trzeba wybrać godny prezent! Wszystko wreszcie, mniej więcej, 19:30 wieczorem, wydaje się, że ze wszystkim udało się poradzić! Hura! Tak, teraz trochę pośpię, tak bardzo chce mi się spać, pod prysznic, żeby konsul docenił zapach i piękno moich umytych włosów, no i zobaczę, co tam przysłało mi Centrum tydzień temu o tym wspaniałym dniu – 2 marca! W efekcie, trochę pospać nie wyszło i dopiero o 23:00 z mokrymi włosami usiadłam do komputera, żeby poczytać coś o tym Konsulu. Internet zaczął nabierać tempa, kontakt, przyjemne tematy do rozmowy, od razu wypłynęło, że Sasza (kolega z grupy, z którym jutro idziemy do konsula) ma jutro urodziny i będę musiała złożyć mu życzenia jako pierwsza. Krótko mówiąc, godzina 2 w nocy, przejrzałam pytania, które zadaje konsul i pędem spać z nastawieniem: „Jutro trzeba wstać na czas!” 2 marca 2010 roku, 7 rano. Hura, wstałam na czas! Ubrałam się ciepło, wezmę torbę, potem jeszcze zdążę na uczelnię, a na czas pobytu w konsulacie zostawię w samochodzie u naszych Ani i Kostii. Sprawdzę dokumenty: rosyjski paszport, indeks, legitymację – wszystko wzięłam! Mróz… A oto kupa młodych stoi, widocznie tutaj! A oto i Sasza się znalazł: „Wszystkiego najlepszego!” Kostia coś tam gada do wszystkich: „przyszłam. Jefimowa”. Stoimy, marzniemy, ale jest wesoło, bardzo wesoło mi było, bo do niewyspanej głowy zawsze przychodzą różne śmieszne głupoty! Zaczęło się, zaczęli wywoływać, kieszenie jeszcze raz sprawdzili – w moich nie było nic a nic. A oto moja para – jakiś chłopak z Kazachstanu i do tego bardzo poważny. Dobra. Dalej, ochrona, pierwsze piętro: zdjęli z mojej spódnicy agrafkę, chociaż mowy nie było o biżuterii (kolczykiem też można wybić oko), potem zaczęli prowadzić wokół mojego ciała swoją od czasu do czasu piszczącą pałką, chyba ta pałka się we mnie zakochała, bo piszczała bez przerwy, jakby cały mój organizm składał się z żelaznych komórek! Ochroniarz też zaczął piszczeć, wzdychać, 10 razy jeszcze prowadził tą pałką wokół mnie. Mówię mu: „Odejdźcie ode mnie, nie mam żadnego żelaza, wasza pałka się zepsuła!” Krótko mówiąc, on też się zepsuł i przepuścił mnie. Może na kurtce było dużo guzików, chociaż bez kurtki… nie wiem, dlaczego wszystko tak piszczało! Na pierwszym piętrze trzeba było jeszcze wpisać się do dziennika i zdjąć pasek, jeśli jest, i nieść go w rękach do czwartego piętra – też niezrozumiały dla mnie fakt. „Żeby spodnie spadły, czy co, lekarz tam stoi, sprawdza coś”, – myślałam, idąc na czwarte piętro. Czwarte piętro i znowu Dzień dobry ochrona! Tylko tutaj jeszcze mniej przyjaźni goście, powiedziałabym nawet – nerwowi, bo jeden ochroniarz użerał się z jakimś młodzieńcem z czerwonymi włosami i kolczykami na twarzy (nazwijmy go Wowoczka): u niego też wszystko piszczało, jak u mnie na pierwszym piętrze, tylko teraz trzeba było przechodzić przez białe bramki! Tutaj się zagotowałam, czekając i obserwując narastające wyd