Brazylia: Przewodnik, wizy i darmowe noclegi · 2026

Gguest_160061 paź 2009Czytaj

Drugi dzień Wstawaćććć!!! Na zegarze 9.00. „Tak, trzeba wstawać!” Staram się nie zmieniać koncepcji żywienia, którą przyjąłem jeszcze w Moskwie. Na śniadanie: płatki z orzechami i rodzynkami, zalane kefirem (mleka nie mogę), kanapki z masłem i serem (zamiast twarogu), zielona herbata o smaku grejpfruta (pyszności, dopiero tutaj zacząłem ją pić w takich ilościach), czasami pasta orzechowa (nic specjalnego, ale jak kupiłem, to trzeba zjeść) i „DanActive” (tutaj nie ma marki „Actimel”, za to jest to. W zasadzie to samo, tylko „no fat” (Amerykanie mają obsesję na punkcie ograniczania tłuszczu wszelkimi możliwymi i niemożliwymi sposobami, tylko że systematycznie robią to bardzo rzadko. Zjedzą hamburgery z pączkami, popiją colą, a na koniec „DanActive”, i już, dbam o wagę i zdrowie). Dziś czeka mnie cały dzień pracy. Możliwe, że dadzą mi pokroić jakieś mięso. Od razu powiem, żeby potem nie wracać do głównych postaci: ADILIO - Honduras, mój szef, dobry człowiek, jak wielu gauchos, aktywnie mi pomaga, lubi hiszpańską i meksykańską muzykę, chodzi w czarnej koszuli; EDUARDO - Brazylia, mój nauczyciel, trenuje jiu-jitsu, 43 lata, zdrowy jak szafa; PACO - Brazylia, piecze mięso, zawsze ukroi kawałek jak trzeba i poczęstuje, jeśli chcesz; NATALIA - Brazylia, najlepsza przyjaciółka Helbera, trochę przy kości, ale sympatyczna; ANDRE - Brazylia, jeden z 3 menedżerów, wyrozumiały, towarzyski, po prostu dobry człowiek; DAVID - Meksyk, jeden z 3 menedżerów, przebiegły, lubi przytulać dziewczyny, kiedy żony nie ma w pobliżu, widząc mnie i Vovę krzyczy: „Russians!”, trochę „śliski”; MATTHEW - Brazylia, kelner, trochę przy kości, przez co jest obiektem ciągłych żartów, a tak w ogóle to przypomina Obłomowa, tylko + chęć do pracy; VLADIMIR - rosyjski chłopak z Magnitogorska, we wszystkim pomaga, tłumaczy, zostaliśmy dobrymi kumplami; HELBER - Brazylia, gej, gadatliwy, może zapytać cię o wszystko, co chce, zaproponować też wszystko, gotów opowiedzieć co, jak, z kim miał. W pierwszym dniu „prawdziwej pracy” trafił mi się 1 niezbyt „radosny” klient. Przyszło 2 chłopaków z babcią, taki jeden dość pełny, z kręconymi włosami, nosem kartoflanym, w okularach. No i ten chłopak zaczął mnie podpuszczać: że mięso przypalone, że dziwnie mówisz po angielsku itd. itp. Ja oczywiście go ignorowałem, bo: a) on jest klientem, klient ma zawsze rację; b) muszę tu pracować do września; c) co mnie to obchodzi, niech mówi co chce, życie go już ukarało. Jak mi potem powiedział Sasza, „niech je i mówi co chce, dla mnie najważniejsze, że pieniądze płyną”. Inna dziewczyna, kiedy przynosiłem jej parówki wieprzowe (była z chłopakiem), zapytała: „Parówki? A czyje to parówki?” Chłopak odpowiedział mi: „Parówki? O! Dobrze! Ona kocha parówki, to właśnie dla niej!” Ja oczywiście śmiałem się razem z nim (patrz zasada a) ). Ogólnie w ubraniu nie jest gorąco, wszędzie działają klimatyzatory, ale na nogach mam buty. A kiedy za oknem +30, a ty jesteś w butach i cały dzień na nogach, zaczynają puchnąć. Na początku, z nieprzyzwyczajenia, było ciężko i poprosiłem o wyjście do domu godzinę wcześniej. Andre nie miał nic przeciwko i z radością opuściłem „prawie prawdziwy” dzień pracy. Jak już wspomniano wyżej, w Atlancie jest dużo południowców. Będąc w wagonie metra, okazałem się drugim (!!!) białym! Wszyscy pozostali to południowcy. Nieprzyzwyczajenie, oczywiście, czujesz się dziwnie, zwłaszcza po Rosji. Po przyjeździe (50 min. z pracy do domu) ruszyliśmy samochodem Saszy do sklepu „Kroger”. Wiedziałem, że Amerykanie lubią zjeść, ale nie do tego stopnia. Super tanie produkty, nie przeliczając ich na ruble (powiedzmy, 500 g M&M 7$, chleb 1.5-3$, ale nie zapominaj, że średnia pensja to 9-10$ za godzinę), inne i tak są tanie nawet po przeliczeniu („Pringles” 1.3, mleko (3.8 l) około 3). Wiecie, lubię brać duże opakowania - starczają na długo i wychodzi taniej, ale oni... Wyobrażacie sobie suchą karmę dla kota lub psa w ogromnym worku (około 16 kg)? No więc, tutaj sprzedają dla ludzi w takich samyc