Union Station: ինչ կա շուրջը, ինչպես հասնել և երբ գնալ · 2026

ENEmil Nabiullin03 դեկ, 2022 թ.Կարդալ

Ներածություն։ Պատմությունը կպատմվի 2 հոգու անունից։ Ծանոթացեք՝ Էմիլ և Վլադիմիր։ Ամերիկա մեկնելու մեր երազանքը վերջապես իրականացավ։ Մինչ այդ չէր հաջողվել COVID-ի պատճառով։ Այս տարի ևս վտանգված էր, քանի որ Մոսկվայում դեսպանատունը փակվել էր քաղաքականության պատճառով։ Գլուխ 1. Սկիզբը Հունիսյան արևոտ օրերից մեկում մեզ տեղեկացրին, որ Մեքսիկայում վիզա ստանալու հնարավորություն կա։ Առանց վայրկյան անգամ մտածելու՝ յուրաքանչյուրս համաձայնեցինք։ Եվ ահա, հուլիսի 3-ին մեր մոտ 30 հոգանոց խումբը հանդիպեց Մոսկվայի Վնուկովո օդանավակայանում։ Ես (Էմիլ) Մոսկվա թռա միայնակ։ Արդեն օդանավակայանում սկսեցինք ծանոթանալ և շփվել։ Հաջողությամբ ժամանեցինք Մեքսիկա՝ Կանկուն առողջարանային քաղաք։ Մեզ համար տրանսֆեր կազմակերպեցին դեպի հյուրանոց, որը Կարիբյան ծովից 5 րոպե քայլելու հեռավորության վրա էր։ Մեզ մոտ ստացվեց նաև մինի-արձակուրդ։ Կանկունում մի քանի օր զվարճանալուց հետո թռանք Մեխիկո։ Շատ գեղեցիկ և մեծ քաղաք է։ Տեղավորվեցինք ԱՄՆ դեսպանատնից 10 րոպե հեռավորության վրա։ Մենք զբոսնում էինք քաղաքով, ուսումնասիրում տեսարժան վայրերը, սովորում իսպաներեն։ Զուգահեռ պատրաստվում էինք հարցազրույցին։ Հուլիսի 7-ին մարդկանց առաջին խումբը գնում է վիզա ստանալու, ես (Էմիլ) նրանց մեջ էի։ Կանգնած եմ հյուպատոսի հերթում, առավելագույնս կենտրոնացած, սառը գլխով։ Մոտենում եմ պատուհանին, ժպտալով ողջունում եմ, երկխոսությունը սկսվեց։ Նա ինձ 3 հարց տվեց, ես նրան մանրամասն պատասխանեցի։ Ես լսեցի փափագելի արտահայտությունը՝ «Your visa is approved. Have a nice summer!»։ Այդ պահին ես երջանիկ էի, գիտակցեցի, որ տարիների սպասումը և Մեքսիկայի հետ կապված ռիսկերը իզուր չէին, առաջ դեպի երազանք։ Մեր 30 հոգանոց խմբից բոլորը առանց բացառության վիզա ստացան։ Երեկոյան գնացինք նշելու մեր հաջողությունը։ Գլուխ 2. Ամերիկա Այնպես ստացվեց, որ Ամերիկա ես (Էմիլ) թռա միայնակ, շահավետ տոմս գտա։ Վլադիմիրը և ևս 2 աղջիկ ժամանեցին նույն օրը, միայն երեկոյան։ Իմ չվերթը Մեխիկո-Կանկուն-Դենվեր էր։ Վայրէջք կատարեցի Դենվերի օդանավակայանում, շուրջբոլորը ամերիկացիներ են, բոլորը անգլերեն են խոսում։ Ես միայնակ եմ ժամանել Ամերիկան նվաճելու (հա-հա)։ Տեղացիներից իմացա, թե ինչպես է ավելի լավ հասնել քաղաք, նստեցի գնացք և գնացի։ Իջա Union Station-ում՝ դաունթաունի մոտ։ Ես թռել էի մեկ պորտֆելով՝ առանց ճամպրուկների, ուստի թեթև էի։ Եվ ահա ես զբոսնում եմ քաղաքի կենտրոնում, նայում շուրջս և պարզապես ժպտում։ Բայց ես զբոսնում էի ոչ թե պարզապես, այլ գիշերելու տարբերակներ էի փնտրում, քանի որ մեր գործատու Elitch Gardens-ը մեզ կացարան չէր տրամադրում։ Շատ անհաջող ստացվեց ամսաթվի հետ, քանի որ այդ օրերին հենց բեյսբոլի բոլոր աստղերի խաղն էր ընթանում, և բոլոր մոթելներն ու հոսթելները զբաղված էին։ Ես անցա ամբողջ կենտրոնը, զանգահարեցի բոլոր հնարավոր տարբերակներով, բայց ոչինչ գտնել չհաջողվեց։ Եկավ երեկոն, ժամանեցին Վլադիմիրը և աղջիկները (այս պահից պատմությունը կընթանա 2 հոգուց)։ Միասին մտածում ենք, թե ինչ անենք։ Մենք լրջորեն դիտարկում էինք եկեղեցում և տեղի homeless people-ի հետ գիշերելու տարբերակը, բայց աղջիկները չցանկացան։ Գնացինք այգի, մտածում էինք՝ գուցե մեզ ինչ-որ բան առաջարկեն, բայց դրանք փակ էին, նույնիսկ պահակներ չկային։ Արդյունքում մենք մոթել գտանք, բայց բոլոր տեղերը զբաղված էին։ Պայմանավորվեցինք, որ մեզ համար կտանեն, գուցե այն ծառայողական էր, նրան cash տվեցինք։ Հաջորդ օրը մենք գնացինք աշխատանքի տեղավորվելու Elitch Gardens-ում։ Հարցրեցինք կացարանի մասին, բայց նրանց տարբերակներում ամեն ինչ sold out էր։ Մենք տխուր դուրս եկանք այգուց։ Մեզ հասավ իմ supervisor Ռիկարդոն։ Առաջին անգամվա համար մոթել գտավ, վճարեց մեզ համար, պայմանավորվեցինք, որ աշխատավարձից հետո կվերադարձնենք։ Ուրախացած՝ տեղավորվեցինք մոթելում։ Մուտքի մոտ ծանոթացանք Կեսար անունով տեղացու հետ, զրուցեցինք նրա հետ և գնացինք զբոսնելու՝ արդեն առանց նրա։ Այդ օրը հենց պետք է ժամանեին Ռուսաստանից ևս չորս տղաներ։ Դիմավորեցինք նրանց կայարանում և գնացինք քնելու 8-ով 4 հոգանոց սենյակում։ Նեղվածքի մեջ, բայց ոչ նեղացած։ Հաջորդ օրը այդ տղաները տեղափոխվեցին, իսկ մենք գնացինք զվարճանալու լողավազանի մոտ, այնտեղ ծանոթացանք մեր սևամորթ լավ ընկեր Ալոնսոյի հետ։ Հաջորդ օրերին այդ մոթելում ամեն օր շփվում էինք նրա հետ։ Աշխատանքը սկսվում էր հաջորդ շաբաթվանից, ուստի մենք հանգստանում էինք։ Սկսվեց մեր պաշտոնական աշխատանքը։

Կոլեկտիվում իրավիճակը սրվում էր, և պետն էլ սկսեց լարվել։ Ոչ ոք չէր ցանկանում ինձ վերապատրաստել, ես ինքս էի սովորում, և, բնականաբար, որակը երբեմն տուժում էր։ Ինձ վրա նոր պարտականություններ դրվեցին, որոնք իմ աշխատանքի շրջանակներում չէին։ Բնակարանի հետ կապված խնդիրներ առաջացան, քանի որ իմացա, որ հայտնվել եմ ենթավարձակալության մեջ։ Ես դիմում կազմեցի և գնացի գործատուի մոտ։ Ինչո՞ւ պետք է մատուցողուհին, որն այդքան «անհրաժեշտ» էր, զուգարաններ մաքրի, իսկ պաշտոնական հերթափոխի գրաֆիկում ընդգրկված լինի միայն երկրորդ շաբաթից։ Ինչո՞ւ է պայմանագրում նշված անվճար բնակարան, երբ ամսական 200 դոլար ես վճարում, և քեզ էլ դուրս են անում պետի ընկերները։ Ինչո՞ւ է աշխատանքային համազգեստը գնվել իմ սեփական հաշվին, որը 2 շաբաթվա ընթացքում 10 օր 6-ժամյա աշխատանքից հետո համալրվեց ընդամենը 30 դոլար մանր թեյավճարով... սա պարզապես պամֆլետ է...! It just doesn't work like this here, girl. Ես հասկացա, որ օրենքի հետ միասին գոյություն ունի նաև դրա չգրված կողմը։ Փորձեցի խնդիրները քննարկելու տարբեր մեթոդներ, բայց ապարդյուն։ Ի՞նչ անել, ձեռքերը ծալել և ամեն ինչ թողնե՞լ։ Դա սխալ է, պետք է պայքարել!!! Եվ ես միայնակ սկսեցի նման ակցիա։ Ֆինանսապես ես արդեն կորուստներ էի կրում, քանի որ ժամը 3,25 դոլար աշխատավարձս այդպես էլ չստացա։ Նման սխալներ մի՛ թույլ տվեք։ Միշտ ֆիքսեք աշխատանքի գալու և ավարտելու ժամանակը, մի՛ դուրս գրվեք, քանի դեռ չեք ավարտել ամեն ինչ «side work»-ի հետ միասին, հակառակ դեպքում ձեր աշխատանքը չի վճարվի։ Երբ խոսքը վարձակալության մասին է, ստուգեք բնակարանի սեփականատիրոջը, մի՛ ընկեք ենթավարձակալության թակարդը, պայմանագրեր կնքեք, հակառակ դեպքում դուք ոչ ոք եք։ Նյարդերը հանգստացնելու համար հանգստյան օրերին մեկնեցի Օուշեն Սիթի։ Հետագա ճանապարհս ինքնաբերաբար եկավ՝ շարժվելու անհրաժեշտություն առաջացավ, և 5 րոպե անց ես արդեն ձեռքիս պահում էի Օուշեն Սիթի-Վաշինգտոն ԴիՍի ավտոբուսի տոմսերը՝ Social Security-ն ստանալու օրը։ Այն դիմել էի դեռ Սոլսբերիում, մինչ այդ մի քանի ժամ մոլորված թափառելով դատարկ քաղաքում՝ առանց հետիոտների, մինչև գտա բարի մարդու բենզալցակայանում, որն ինձ տարավ այնտեղ))) Աշխատանքի վայրում ես խնդրեցի պետին ստորագրել աշխատանքից ազատվելու թուղթը, որը ինքս էի գրել, քանի որ ստանդարտ չկա։ Վերցնելու բան քիչ կար, աշխատավարձին այդպես էլ չսպասեցի։ Գիշերելու տեղ չկար, բայց բախտս բերեց, որ ինձ վերցրեց մի մատուցողուհի։ Նա ջիպով էր, ապրում էր թրեյլերում, որը լի էր թանկարժեք տեխնիկայով և սոված երեխաներով, որոնք գիշերը ուտում էին թափոններից պատրաստված scrapple և ուրախանում առողջ սննդի խանութի սովորական խնձորներով... Որտե՞ղ է այդ ամերիկյան երազանքը... արդյո՞ք սա է դրա դրսևորումը։ Ես ստացա Social Security-ն և նստած էի օվկիանոսի ափին՝ մեծ պայուսակի վրա։ Ծանոթացա Լեհաստանից մի կնոջ հետ, որը այնտեղ էր եկել դեռ 19 տարեկանում, և հիմա նա ունի դուստր... ամերիկուհի։ Խոսեցի նաև կայարանի սովորական անօթևանի հետ, որը վերջին կոպեկները ծախսել էր մոր վիրահատության վրա և մնացել ոչնչով։ Քաղաքից դուրս գալիս տեսա Red Light District... Արդյո՞ք ամեն ինչ կյանքի ընկալման մեջ է, թե՞ գուցե այդպես էլ պետք է լիներ, չկարողացա հասկանալ։ Ես հեռացա, և ճանապարհս տանում էր դեպի Տեխաս և Մեքսիկա։ Կորցնելու բան չունեի, և բախտս բերեց, որ սահմանին ունեի մեքսիկացի ընկերներ, ավելի ճիշտ՝ մեծատառով Ընկեր... Ինքնաթիռը Ռոնալդ Ռեյգանի անվան ազգային օդանավակայանից էր։ Ես դուրս եկա Union Station-ի ավտոկայանից և հայտնվեցի բարձրահարկ շենքերի և շատ տարբեր մարդկանց աշխարհում, ինչպես օրինակ մեքսիկացի տաքսիստը, որը խոստանում էր օդանավակայան հասցնել 50 դոլարով, երբ մետրոն արժե 1 դոլար 80 ցենտ... Ուղևորությունը մանրակրկիտ պլանավորեցի, ներառյալ մետրոն;) http://www.wmata.com/

EExchangeexchangeiec · 29 մյս, 2009 թ.Կարդալ

Վաշինգտոն, Վաշինգտոն ԿՇ. Այստեղ ռուսների հսկայական քանակություն կա՝ նրանց իսկապես հեշտ է տարբերել արտաքինից։ Ուսանողներ են, ոմանք տուն են գնում, ոմանք էլ դեռ ճանապարհորդում են։ Այսօրվա համար մեծ պլաններ ունեմ, պետք է գնամ... Այսպես։ Վաշինգտոն։ Քարտեզով կայարանից մինչև կենտրոն մի քիչ հեռու է, իրականում՝ մոտ։ Այն, ինչ գրված է ուղեցույցում «կասկածելի թաղամասերի» մասին կայարանի մոտ՝ հիմարություն է, բավականին պատշաճ է և սարսափելի չէ, ի տարբերություն, օրինակ, Լոս Անջելեսի։ Հասա Կապիտոլիում, ճանապարհին նայեցի Union Station-ը (հսկայական երկաթուղային կայարան անտիկ ոճով)՝ զվարճալի է՝ հին մարտիկների արձաններ, իսկ նրանց տակ՝ ամերիկյան դրոշ =) Կայարանի դիմաց անօթևաններ են գիշերում։ Կես ժամ ես սարսափելի դեմքեր էի անում ֆոտոխցիկի առաջ՝ Կապիտոլիումի պահակախմբի դիմաց =) Ի դեպ, այստեղ ոստիկանների սարսափելի քանակություն կա։ Եվ սկյուռիկների սարսափելի քանակություն։ Կապիտոլիումից ես աշխույժ քայլերով գնացի (կարծում էի) դեպի Սպիտակ տուն, գնում եմ-գնում, սկսվեցին բնակելի թաղամասերը, երկու-երեք հարկանի մասնավոր տներ (հիշեցրին հարազատ West Chester-ը)։ Քարտեզով այստեղ պետք է լինեին Ջորջ Վաշինգտոնի հուշարձանները և մի խումբ զբոսաշրջիկներ, իսկ ինձ մոտ ինչ-որ կիսաուսանող-կիսաանօթևաններ են նստած շրջանով գրադարանի դիմացի մարգագետնում, կարծես թե ամսագիր են քննարկում, և ուրիշ ոչ ոք այստեղ չկա... Ի՞նչ է կատարվում։ Հարցնում եմ անցորդին։ Պարզվեց, որ Վաշինգտոնում ինչ-որ իմաստուն մտածել է Կապիտոլիումի նկատմամբ սիմետրիկ փողոցները նույն կերպ անվանել... Դրանք կարծես հայելային են, և ես քարտեզով գնացել էի բոլորովին այլ ուղղությամբ =) Մեկ ժամ ծախսեցի ճիշտ տեղ հասնելու համար։ Բոլոր հուշարձանները, մեմորիալները, թանգարանները և այլն հիմնականում կենտրոնացած են հսկայական կանաչ-տրորված դաշտի շուրջ (և անմիջապես դրա վրա)։ Դաշտի մեջտեղում կա կես մետր խորությամբ հսկայական ուղղանկյուն լճակ, որն ինձ ծանոթ է «Ֆորեսթ Գամփ» ֆիլմից, երբ նա հակապատերազմական հանրահավաքի ժամանակ Ջենիի մոտ էր վազում այդ լճակով =) լճակի շուրջ հատուկ մարդիկ են քայլում և աղբը հավաքում։ (Ի դեպ, Ֆորեսթի մասին, բոլոր մեծ ափամերձ քաղաքներում ես հանդիպել եմ Bubba Gump ռեստորաններ) Կենտրոն գնալու ճանապարհին չինացի վաճառողուհին իմ գնած խնձորներին հավելում՝ անվճար բանաններ տվեց։ Կեսը ստիպված եղա դեն նետել՝ կշտացել էի =) Մտա հնդկացիների թանգարան, հայտնի Սմիթսոնյան թանգարաններից մեկը։ Այսպես։ Հիմա ինձ հետ փորձում էր շփվել հարբած թուրք, ես չէի կարողանում կենտրոնանալ։ Թուրքը հեռացվեց, և ես շարունակում եմ =) Կարճ ասած՝ թանգարանը սարսափելի է, ցուցանմուշները քիչ են + անիմաստ են դասավորված + կեսը ընդհանրապես հնդկացիների հետ կապ չունի։ Փոխարենը ամեն տեսակ հավելումներ, լուսավորություններ, «ճարտարապետություն» և երաժշտություններ՝ դրանք շատ են, ամենուր, որտեղ պետք է և որտեղ պետք չէ, խցկված են։ Այնտեղ գիրք գնեցի լուսանկարներով և, ինչպես նշված է բովանդակության մեջ, հնդկացի առաջնորդների մեջբերումներով, $15 վճարեցի... Հետո գնացի փնտրելու Չարիքի օթևանը։ ԱՄՆ Դաշնային պահուստի շենքը գտնելը հեշտ է, ամեն ինչ մոտ է։ Սկզբում պլան կար քար նետել դրա վրա։ Բայց տեղ հասնելով՝ որոշեցի, որ M-16-ով պահակները (չգիտեմ, թե ինչ հրացաններ են դրանք հիմա, բայց անցյալում ես խաղացել եմ Delta Force, և այնտեղ դա այդպես էր կոչվում=) այսպես, այդ պահակները կարող են մտածել, որ ես նռնակ եմ նետել։ Ես չարեցի։ Շենքը իսկապես ամրոցի պես է՝ լիքը ոստիկաններ, ցանկապատեր, խցիկներ և տեսախցիկներ։ Ես հարցրեցի. «Ինչո՞ւ եք այստեղ այսքան շատ» համազգեստով կնոջը։ «Security is improved since 9/11» և ժպտում է, սրիկան =)) Ես ազնվորեն նրանից թույլտվություն խնդրեցի գոնե թքել չարիքի օթևանի վրա։ Չի կարելի։ Նաև բարձրացա Վաշինգտոնի հուշարձան (200 մետր, անվճար, պետք էր միայն մուտքի տոմսը նախապես վերցնել հատուկ խցիկում։ Այնտեղ գրում են անցման ամսաթիվը, ինձ հասավ 3 օր հետոյինը)։ Վերևից նկարեցի։ Սկյուռիկներին կերակրեցի խնձորով, առաջին անգամ էի տեսնում այդքան շատ միաժամանակ, կա լուսանկար, որտեղ 5 հատ են =) Բադերն էլ սկսեցին խնձոր ուտել։ Ինչ-որ տեղ այնտեղ ես կորցրեցի իմ ուղեցույցը՝ Rough Guide to USA, ինձ արժեցել էր $30, բայց գլխավորն այն է, որ ես ամբողջ Ամերիկան դրա հետ թևիս տակ շրջել էի =(( Շատ տխրեցի և օրվա մնացած մասը փորձում էի գտնել այն, շրջեցի բոլոր այն վայրերը, որտեղ եղել էի, ստիպեցի պահակին

ENEmil Nabiullin03 դեկ, 2022 թ.Կարդալ

Вступление. История будет идти от лица 2 человек. Познакомимся: Эмиль и Владимир. Наша мечта съездить в Америку наконец-то сбылась. До этого не удалось из-за ковида. Под угрозой был и этот год, потому что посольство в Москве закрылось из-за политики. Глава 1. Начало Одним солнечным июньским днем нам сообщили информацию, что есть возможность получить визу в Мексике. Не думая ни секунды, каждый из нас согласился. И вот, 3 июля наша группа примерно из 30-ти человек встречается в московском аэропорту Внуково. Я (Эмиль) летел в Москву один. Уже в аэропорту мы начали знакомиться и общаться. Успешно прилетели в Мексику, курортный город Канкун. Нам организовали трансфер до отеля, который был в 5 минутах ходьбы от Карибского моря. У нас получился еще и мини-отпуск. Потусив в Канкуне пару дней, мы полетели в Мехико. Очень красивый и большой город. Поселились в 10 минутах от посольства США. Мы гуляли по городу, изучали достопримечательности, подучили испанский язык. Параллельно готовились к интервью. 7 июля, первая партия человек идет получать визы, я (Эмиль) был в ней. Стою в очереди к консулу, максимально сосредоточен, холодная голова. Подхожу к окну, улыбаясь здороваюсь, диалог начался. Задал мне 3 вопроса, я ему подробно на все ответил. Я услышал заветную фразу: "Your visa is approved. Have a nice summer!". Я был счастлив в этот момент, осознал, что годы ожиданий и риски с Мексикой были не зря, вперед к мечте! Из нашей группы из 30-ти человек все до единого получили визы. Вечером мы пошли отмечать наш успех. Глава 2. Америка Так получилось, что в Америку я (Эмиль) полетел один, нашел выгодный билет. Владимир и еще 2 девочки прилетели тем же днем, только вечером. Мой рейс был Мехико-Канкун-Денвер. Приземляюсь в аэропорту Денвера, кругом американцы, все говорят на английском. Я один прилетел покорять Америку (ха-ха). Узнал у местных, как лучше добраться до города, сел на поезд и поехал. Вышел на Union Station, около даунтауна. Я летел c одним портфелем без чемоданов, поэтому был налегке. И вот я гуляю по центру города, смотрю по сторонам и просто улыбаюсь. Но я гулял не просто так, я искал варианты ночлега, потому что наш работодатель Elitch Gardens не предоставлял нам жилье. Очень не повезло с датой, потому что в эти дни как раз проходил матч всех звезд по бейсболу, и все мотели и хостелы были заняты. Я прошел весь центр, обзвонил все возможные варианты, но так ничего найти и не получилось. Настал вечер, прилетели Владимир и девочки (с этого момента повествование будет идти от 2 человек). Вместе думаем, что нам делать. Мы всерьез рассматривали остаться переночевать в церкви и местными homeless people, но девочки не захотели. Пошли в парк, думали может что нам предложат, но они были закрыты, не было даже охранников. В итоге мы нашли мотель, но все места были заняты. Договорились о том, что нам дадут номер, возможно он был служебный, дали ей cash. На следующий день мы поехали устраиваться в Elitch Gardens. Узнали у них по жилью, но в их вариантах везде был sold out. Мы грустные вышли из парка. Нас догнал мой supervisor Рикардо. Нашел мотель на первое время, оплатил его нам, договорились что вернем после зарплаты. Радостные, заселились в мотель. У входа познакомились с местным по имени Цезарь, заобщались с ним и пошли гулять, уже без него. В этот день как раз должны были прилететь четверо других ребят из России. Встретили их на станции и пошли спать 8 в номере на 4 человека. В тесноте да не в обиде. На следующий день эти ребята съехали, а мы пошли тусить к бассейну, там познакомились с нашим хорошим черным другом Алонсо. В следующие дни в этом мотеле каждый день с ним общались. Работf у нас начиналась со следующий недели, поэтому мы отдыхали. Началась наша официальная работа. Я (Эмиль) был в пургé службы парка (Park Services), ходил с веником по парку. Работа легкая, напрягов нет. Работал в основном с колумбийцами (веселые ребята) и еще одним парнем из России. У Вовы в отделе аттракционов (Rides) он сажал людей на аттракцион и запускал и