Երբ ես տոմսեր էի գնում, մտածելու ժամանակ չկար, ուստի իմ հետադարձ տոմսը Նյու Յորք-Եկատերինբուրգ էր սեպտեմբերի 28-ի համար: Այն ժամանակ ինձ թվում էր, որ եթե հնարավորություն կա ավելի երկար մնալու Նահանգներում, ապա ինչու չօգտվել դրանից: Ամռան ընթացքում մեր հարաբերությունները այն մարդու հետ, ում հետ պլանավորում էինք ճամփորդել, մարեցին, և ամբողջ Ամերիկայով մեկ հիանալի ճամփորդության երազանքները աչքիս առաջ ցնդեցին: Այդպես ես մնացի մենակ՝ առանց պլանի, տոմսերի, գաղափարների, բայց երեք ազատ շաբաթով (ի դեպ, աշխատավայրում մեզ հստակ հասկացրին, որ սեպտեմբերի 3-ից հետո մենք կարող ենք ազատ լինել): Ես հերթական անգամ սրբեցի արցունքներս և սկսեցի մշակել պլան, թե ինչպես անցկացնել իմ վաստակած ամերիկյան արձակուրդը, և ընդ որում՝ ողջ մնալ ու չսնանկանալ: Ես գաղափարներ ունեի պարզապես գնալ ինչ-որ տուրի, որոնք համացանցում հարյուրավոր են, ես ուզում էի գնալ նավարկության, բայց, ցավոք, Ամերիկայում նավարկությունները միայն 21 տարեկանից են, ես մտածում էի պարզապես գնալ Նյու Յորք և ապրել այնտեղ, իսկ երբ ոչինչ չէր ստացվում, ես արդեն ուզում էի փոխել տոմսերս և ավելի շուտ տուն գնալ (ճիշտ է, երբ իմացա այս հրաշալի ծառայության գինը, այդ հիմար մտքերը անմիջապես ցնդեցին): Արդյունքում ամեն ինչ խելահեղ հաջող ստացվեց, և ես հիանալի ժամանակ անցկացրի (մի մասը ընկերուհուս հետ, մի մասը ընկերներիս հետ, իսկ մի մասը՝ մենակ): Առաջին հերթին ես թռա Սան Ֆրանցիսկո (դիսկո ոճի քաղաք և այլն): Մինչ օրս հիշում եմ, թե ինչպես բավականին ուշ չվերթից հետո, հաղթահարելով մետրոյի բոլոր դժվարությունները, ես բարձրացա փողոց և խելագարվեցի: Ոչ, ոչ թե սիրուց, այլ վախից և, ինչպես ինձ թվաց, հիասթափությունից: Ամենուր անօթևաններ էին, աղբի հոտ էր գալիս, ճանապարհները կեղտոտ էին, իսկ իմ հետևից էլ ինչ-որ տարօրինակ տղամարդիկ էին ընկել: Ես պարզապես վազում էի դեպի իմ հոսթելը և հուսով էի շուտափույթ հայտնվել անվտանգության մեջ: Բայց հաջորդ օրվանից ամեն ինչ փոխվեց: Եվ ես հերթական անգամ սիրահարվեցի: Այդ նեղ փողոցներին, որոնք գրեթե ուղիղ անկյան տակ իջնում են կամ բարձրանում, էներգետիկ լիցքավորված դաունթաունին և սրամիտ վիկտորյանական տնակներին, անհավանական հարմարավետ Փոքր Իտալիա թաղամասին և խելագար չայնա թաունին, Ghirardelli ֆաբրիկային և նրանց ֆիրմային աղի կարամելով կակաոյին, սառը օդին և օվկիանոսին, Ալկատրասին (անպայման տոմս գնեք նախապես, այլապես կվազվզեք ինձ պես, անցորդներից տոմս կխնդրեք, և փաստ չէ, որ ձեր բախտը կբերի, ինչպես ինձ, իսկ չէ՞ որ այս վայրը ձեզ կապահովի տպավորություններ ամբողջ կյանքի համար), ֆոտոգենիկ տրամվայներին և երկրի ամենամեծ Գոլդեն Գեյթ պարկին, աշխարհի ամենաճանաչելի կամրջին և նույնիսկ քաղաքի մառախուղներին ու մոխրագույնին: Մենք հիանալի օրեր անցկացրինք Սան Ֆրանցիսկոյում: Մինչ օրս սիրով եմ հիշում այդ ժամանակը: Սան Ֆրանցիսկոյից մենք ավտոբուսով գնացինք Լոս Անջելես: Եվ, իհարկե, ամենահիշարժան վայրը, որ մենք այցելեցինք, դարձավ Dolby theater-ը (որտեղ հանձնում են Օսկար և շատ այլ մրցանակներ): Բայց մենք ոչ միայն այցելեցինք թատրոն, մենք եղանք America’s got talent-ի եզրափակիչ շոուին, տեսանք Հայդի Կլումին, երգում էինք Պիտբուլի հետ և պարզապես չէինք հավատում մեր աչքերին: Իմ ինստագրամում ես դա նկարագրել եմ այսպես. «Սա անհավանական արկած էր և խելահեղ հետաքրքիր փորձ: Ամերիկյան հեռուստատեսության ամենահայտնի շոուներից մեկի՝ Americas Got Talent-ի նկարահանումները: Ամենազովն այն է, որ մենք հայտնվեցինք Grand Final-ում, որտեղ որոշվում էր շոուի և այդ բոլոր տաղանդավոր եզրափակիչ մասնակիցների ճակատագիրը: Եվ չնայած նրան, որ դա լայվ շոու էր, նկարահանումների վրա շատ ավելի շատ ժամանակ է ծախսվում, քան տևում է եթերային շոուն: Եվ մենք նստած էինք դատավորներին այնքան մոտ, որ ես նույնիսկ հասցրի տեսնել Հայդի Կլումի կնճիռները և լսել Պիտբուլի կենդանի ձայնը, ով այդ երեկո հրավիրված հյուր էր: Եվ ընդհանրապես, հիմա ես գիտեմ, թե ինչով են զբաղվում դատավորները նկարահանումների ընդմիջումներին և ինչպես է շոուն հասնում հեռուստատեսությամբ այդպիսի գեղեցիկ և կոկիկ պատկերի: Իսկ նկարահանումները, ի դեպ, անցնում էին Dolby theatre-ում, որտեղ բառացիորեն մի քանի օր անց հանձնում էին Էմմի հեռուստատեսային մրցանակը: Փաստորեն, Օսկարն էլ են նույն տեղում հանձնում: Ահա այսպիսի բանի մասին ես նույնիսկ չէի երազում, բայց ինչ եղել է՝ եղել է: Հոլիվուդում շոուի եմ մասնակցել!» Գաղտնիք, ի դեպ, ո
+9
