Ներողություն եմ խնդրում բոլոր նրանցից, ովքեր դեռ ինչ-որ կերպ հետաքրքրություն են ցուցաբերել կամ ցուցաբերում են իմ բլոգների նկատմամբ։ Ցավոք, ես շատ զբաղված էի ուսումով և ոչ մի կերպ չէի կարողանում մարդավարի նստել ու գրել ճամփորդությունների շարունակությունը։ Հիմա հենց մի քիչ ժամանակ հայտնվեց դրա համար։ Հուսով եմ, որ այստեղ դեռ կան մարդիկ, որոնց դա հետաքրքիր է։ Հասկանում եմ, որ հիմա արդեն այնպիսի ժամանակ է, երբ բոլորը զբաղված են վիզաներով և տոմսերով, բայց կարելի է նաև մի քիչ թուլանալ, չէ՞ :) Եվ ևս մեկ առանձին շնորհակալություն Ալեքսանդր Կոզլովին, որը օրերս որոշեց հիշեցնել ինձ, որ շարունակությունը գրելու իմաստ կա։ Ի վերջո, ինձ հաջողվեց հասնել հենց այդ Օսթին։ Տեղեկության համար՝ Օսթինը Տեխաս նահանգի մայրաքաղաքն է, որը գտնվում է, այսպես ասած, երկրի ներքևում՝ միջին գոտում։ Բնակիչների միջին տարիքը ընդամենը 31 տարեկան է, ինչը նշանակում է, որ սա իսկապես շատ հետաքրքիր քաղաք է երիտասարդների համար։ Ինչո՞վ, օրինակ։ Դե, հենց այս քաղաք մտնելիս ես իմացա, որ սա կենդանի երաժշտության մայրաքաղաքն է։ Այնտեղ ամեն օր կարելի է լսել մինչև 200 տարբեր խմբերի և կատարողների։ Կենդանի երաժշտության մթնոլորտը կարելի է զգալ հենց ինքնաթիռի աստիճաններից։ Դե, ոչ հենց աստիճաններից... Մի քիչ ավելի հեռու։ Ավելի ճիշտ՝ ուղեբեռի ստացման վայրից, որտեղ կան ահա այսպիսի յուրահատուկ կիթառի կոնստրուկցիաներ՝ Առաջ անցնելով՝ ուզում եմ նշել, որ ԱՄՆ-ում սա շատ տարածված թեմա է՝ ներկայացնել, այսպես ասած, քաղաքի ամենակարևոր «արժեքներից» մեկը հենց օդանավակայանում։ Օրինակ՝ Վեգասում մի քիչ ավելի ուշ ես արդեն հանդիպեցի խաղային ավտոմատների ինքնաթիռի դարպասից 5 մետր հեռավորության վրա։ Եվ այդ ավտոմատները տեղակայված են ամբողջ օդանավակայանում։ Բայց հիմա դրա մասին չէ խոսքը։ Հիշեցնեմ, որ Օսթին ես գնում էի իմ հին ընկեր Ուելդոնի մոտ, որի հետ մենք մեկուկես սեզոն աշխատել ենք Գլեյշերի խոհանոցում։ Հենց նա էլ ինձ դիմավորեց Տեխասի անձրևոտ երկնքի տակ իր նոր մեքենայով։ Այստեղ նրան այդ աշխատանքից ազատվելուց հետո հաջողվել էր արդեն հարմարվել՝ գտնել նոր աշխատանք, տուն և նույնիսկ ամուսնանալ։ Վատ չէ, հա՞։ Այդ պահին ես մտածեցի այն մասին, որ բացի նրանից, որ նրանք, ովքեր բլոգները կարդում են սկզբից, իմանում են ոչ միայն իմ ճամփորդությունների մասին, այլև այս մինի Work and Travel «սագայի» որոշ կարևոր կերպարների ճակատագրերի մասին։ Այսպիսով, Ուելդոնը հենց նրանցից մեկն է։ Եվ նրա մոտ ամեն ինչ լավ է։ Օր առաջին։ Ծանոթացնելով ինձ իմ սենյակի, ինչպես նաև իր կնոջ հետ՝ նա ինձ քարշ տվեց փորձելու մեկ այլ կարևորագույն տեսարժան վայր։ Բանն այն է, որ Տեխասը սահմանակից է Մեքսիկային, ուստի եթե Ձեզ ծուլանում եք գնալ Մեքսիկա, ապա Դուք կարող եք հասնել Տեխաս, դե կամ մոտակա որոշ նահանգներ, որպեսզի փորձեք իսկական մեքսիկական ուտելիք։ Ես այդ խոհանոցի երկրպագուն եմ և փորձել եմ բազմաթիվ ուտեստներ տարբեր նահանգներում՝ Նյու Յորքում, Վաշինգտոնում, Մոնտանայում, բայց այն ամենի հետ, ինչ կար Օսթինում, ոչինչ չի համեմատվի։ Հավատացեք ինձ։ Ուելդոնը ինձ տարավ Tamale House East անունով մի փոքրիկ սրճարան, որը նման է կինոյի տիպիկ սրճարանի, որը կգտնվեր անապատի մեջտեղում, և Ձեզ կսպասարկեր, հավանաբար, ինչ-որ Դեննի Տրեխո՝ գլխարկով։ Դե, Դուք հասկացաք, հա՞։ Դե, ինքներդ նայեք՝ Մենյուն այնքան բազմազան էր, որ որոշ բաներ ես պարզապես առաջին անգամ էի տեսնում և տարրական չգիտեի, թե դա ինչ է, թեև լավ ծանոթ եմ մեքսիկական խոհանոցին։ Ուելդոնը ինձ խորհուրդ տվեց որոշ բաներ, և դա իսկապես անհավանական համեղ էր՝ նաչոս, պանրային սոուս, տամալես, կեսադիլյա։ Մի խոսքով, գնացեք Տեխաս և փորձեք։ Դրանից հետո Ուելդոնը գնաց, իսկ ես այդ սրճարանից պարզապես սկսեցի թափառել շրջակայքում՝ վայելելով քաղաքը։ Ես միշտ ասել եմ, որ ավելի շատ սիրում եմ ճամփորդել միայնակ։ Հենց այդպիսի պահերի համար։ Ցանկացած պահի Դուք կարող եք մնալ մենակ ինքներդ Ձեզ հետ և անել այն, ինչ կուզեք, գնալ ուր կուզեք և այլն։ Հենց այդպես էլ ես վարվեցի։ Քաղաքը թեև «բազմահարկ» չէ, բայց դրա մի մասը բավականին ժամանակակից է, բայց մեծ մասը մեկ-երկու հարկանի շենքեր են, ընդ որում՝ շատ զով ֆիշկայով։ Այն, ինչ ինձ շատ դուր եկավ, այն է, որ այնտեղ շատ են մասշտաբային գրաֆիտիները կամ արտերը (անվանեք ինչպես ուզում եք)։ Այնտեղ, որտեղ ես զբոսնում էի, դրանք գրեթե ամեն քայլափոխի էին և նկարված էին շատ հստակ ու հետաքրքիր՝ Մի քիչ առաջ գնալով՝ ես դուրս եկա 6-րդ փ
+8
