Анкара: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

ASAzhar Shaikhenova9 сту 2023 г.Чытаць

Падарожжа і яго роля ў маім жыцці. Падарожжа ў літаральным сэнсе — гэта паездка або перамяшчэнне пешшу па далёкіх краінах, мясцовасцях. У наш час яно стала важнай часткай сучаснага жыцця любога чалавека. Бо дзякуючы падарожжам нам адкрываецца зусім іншы, незведаны свет, пра які мы нават не задумваемся ў паўсядзённым жыцці. У нас з'яўляецца магчымасць наведаць прыродныя прыгажосці свету, адкрыць для сябе іншыя спосабы жыцця, пазнаёміцца з цікавымі людзьмі. Каротка кажучы, падарожжа — гэта ключ да разумення іншых культур і цудоўная магчымасць даведацца больш пра свет, у якім мы жывем. У маім жа жыцці падарожжы адыгрываюць асаблівую ролю. Толькі дзякуючы падарожжам і жыццю за мяжой я змагла стаць тым чалавекам, якім з'яўляюся зараз. У мне развіліся такія якасці, як жыццярадаснасць, разняволенасць, упэўненасць, дасведчанасць у глабальным плане, мой псіхалагічны стан і погляды на свет таксама змяніліся. Падарожжы значна змяняюць жыццё чалавека. Гэта эсэ накіравана на тое, каб згадаць мой асабісты вопыт падарожжаў і жыцця за мяжой, а таксама расказаць, чаму я вырашыла прыняць удзел у праграме. Мае першыя падарожжы З дзяцінства мама выхоўвала мяне адна. Яна спрабавала даць мне ўсё магчымае, уключаючы і падарожжы. Мае першыя падарожжы былі ўнутры Казахстана. Мы з мамай часта ездзілі па розных гарадах, як Какшэтау, Алматы, Шымкент. У той час я была аднагадовым дзіцем, і ўявіце, маладая дзяўчына ездзіць з немаўлём па гарадах, ды яшчэ і адна, не думаю, што кожны адважыўся б на такое. Ужо бліжэй да майго падлеткавага ўзросту нашы падарожжы станавіліся ўсё далей і даўжэй. У 11 гадоў адбылася мая першая паездка за мяжу, і маёй першай краінай сталі Аб'яднаныя Арабскія Эміраты, у выніку велізарнай працы маёй мамы. Пазней колькасць краін крыху павялічылася, і на гэты момант я наведала 3 краіны, і дзве з іх па некалькі разоў. Пасля гэтых падарожжаў я зразумела, наколькі важна падарожнічаць, хоць нават і па маленькіх гарадах. Ужо будучы падлеткам, які толькі скончыў школу, я змагла паступіць у ВНУ мары, у якую планавала паступіць і да якой рыхтавалася ўвесь 11-ы клас. Гэта быў Назарбаеў Універсітэт. На працягу ўсяго 11-га класа я старанна працавала, хадзіла на розныя курсы толькі для таго, каб атрымаць свой запаветны ліст аб запрашэнні. У мяне гэта атрымалася, я змагла дасягнуць сваёй мэты, але ў лёсу былі іншыя планы на мяне. У сярэдзіне лета я атрымала яшчэ адзін ліст з запрашэннем, але ўжо ў іншую ВНУ, у іншай краіне, пра падачу ў якую я зусім забылася. Пры атрыманні ліста я моцна здзівілася, бо я наогул не планавала паступаць у гэтую краіну, і тут у мяне ліст адтуль. Гэтай краінай была Турцыя. Я была бязмерна рада, паколькі гэты грант пакрываў усе выдаткі, нават білет туды, але ўсвядоміўшы сур'ёзнасць сітуацыі, мяне насціг страх аб здзяйсненні няправільнага выбару. Бо ад гэтага залежала маё далейшае жыццё. 3 месяцы ў роздумах скончыліся тым, што давялося пакінуць сваю мару вучобы ў НУ і выбраць Турцыю па парадзе маіх сваякоў. Выбраўшы Турцыю, мне давялося пакінуць маму, усіх сваіх родных і блізкіх у Казахстане, і паляцець ужо ў знаёмую, але малазведаную краіну. Жыццё ў Турцыі Жыццё ў чужой краіне можа быць хвалюючым, але таксама і палохалым вопытам. Падчас майго адпраўлення на вучобу ў Турцыю мне было ўсяго 17 гадоў, я яшчэ не ўсведамляла, што чакае мяне наперадзе. У аэрапорце, перад пасадкай я была радаснай, ужо тады адчувала сябе дарослай, нават не было ні кроплі смутку. Але па прыездзе я зразумела, наколькі ж я яшчэ маленькая і нікчэмная ў такім вялікім мегаполісе, як Анкара. Я не ведала ні мовы, ні іх культуры. Пры засяленні ў інтэрнат было вельмі складана афармляць усе дакументы, бо адміністратары не ведалі англійскай, а я турэцкай. З горам напалам, з перакладчыкамі, з дапамогай дзяўчынак, якія ведаюць мову, змаглі запоўніць усе дакументы. Тут жа я зразумела важнасць ведання мовы краіны, якая прымае, неабавязкова ведаць на ўзроўні advanced, нават самыя базавыя словы будуць плюсам. Па заканчэнні некалькіх дзён я змагла больш-менш адаптав