Вось і ўсё… Мы ўжо наведалі ўсе цікавыя кропкі нашага маршруту. Нам заставалася толькі перасекчы Амерыку. Прачнуліся мы недзе а 6 раніцы і паехалі. Цэлы дзень язды, і ўвечары мы дабраліся да вельмі цікавага штата – Аклахома. Неяк на адной запраўцы мы выявілі, што шына на нашым аўтамабілі зноў сцерлася. Прычым вельмі моцна. Трэба было мяняць. А быў ужо вечар. Таму вырашылі паставіць запаску, праехаць да бліжэйшага горада, там пераначаваць у матэлі, і ўжо раніцай памяняць шыну. Але як паставіць запаску? Выявілася, што дамкрат, які нам ласкава пагадзіўся пазычыць Алекс, аказаўся занадта маленькім. Патрэбна было знайсці прыдатны. Спыталі ўсіх дальнабойнікаў, якія былі на запраўцы – не, у іх не было. Якраз тады на запраўку заехаў коп, і прыйшла думка спытаць у яго. Ён з радасцю пагадзіўся нам дапамагчы – пазычыў дамкрат і інструменты. Толькі папрасіў у мяне правы і потым даў нейкую паперку, у якой гаварылася, што ён сапраўды нам дапамагаў. Відаць, яму гэта было трэба для справаздачнасці. Памянялі мы кола, знайшлі матэль танны і заваліліся спаць. Да Атлантычнага акіяна яшчэ заставалася недзе 30 гадзін язды. Начувалі мы ў правінцыйным Аклахомскім гарадку Сапулпа. Дзіра яшчэ тая. Раніцай у цэнтры знайшлі майстэрню, дзе маглі памяняць шыну, заплацілі чорнаму, які гэта рабіў, 20 долараў. Далі яму ж 3 баксы чаявых, вельмі добры хлопец трапіўся, і паехалі далей. Людзям, якія жылі з намі ў матэлі, цяжка верылася, што такое падарожжа – рэальнасць. Нават фатаграфаваліся з намі і машынай. Ехалі ўвесь наступны дзень і прынялі рашэнне ўпершыню ехаць цэлую ноч – час моцна падціскаў. Ноччу праўда працавалі па схеме – адзін едзе, другі спіць на суседнім сядзенні. Мы павінны былі завезці дзяўчат у Балтымар, штат Мэрыленд і вярнуцца на Outer Banks да закрыцця банка, паколькі была пятніца, а нам трэба было забраць з рэстарана і перавесці ў гатоўку апошнія paychecks. Гналі з усіх сіл – хуткасць перавышалі страшна – не было іншага выхаду. Але мы ўсё-такі паспелі і атрымалі свае грошы. Потым, ледзь стоячы на нагах, даехалі да Алекса, дадому. Тады, я палічыў, мы ехалі больш за 30 гадзін нон-стоп. Вось так і скончылася наша падарожжа. Скончылася там, дзе мы яго пачыналі. Мы былі стомленыя, але радасныя.. МЫ ГЭТА ЗРАБІЛІ – МЫ ПЕРАСЯКЛІ АМЕРЫКУ НА АЎТАМАБІЛІ Ў АБОДВА БАКІ.
+2
