Стакгольм: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

LLLiubov Lopakova10 сне 2019 г.Чытаць

Барселона, Парыж, Стакгольм, Хельсінкі, Лондан, Рэйк'явік, Вена, Нью-Ёрк, Маямі, Бостан, Вашынгтон, Амстэрдам, Брусель, Сан-Францыска, Лос-Анджэлес - гэта я пералічваю вам буйныя гарады, дзе я ўжо пабывала, і ведаеце што? Я знайшла свайго фаварыта! Гэта той самы выпадак, калі горад сапраўды заслужана мае велізарную папулярнасць ва ўсім свеце. Лос-Анджэлес - горад унікальны. Я сур'ёзна. Велізарны мегаполіс з абсалютна рознымі раёнамі. Ну і які самы запамінальны? Вядома ж, той самы Галівуд! Менавіта тут зараджаліся найвядомыя кінастудыі, менавіта тут, у тэатры «Kodak», праходзіць цырымонія ўзнагароджання Оскара, тут алея зорак, тут вакол яркія фарбы - як у фільмах і відэагульнях. Дарэчы, першы фільм, які цалкам з'явіўся ў Галівудзе - гэта кароткаметражка 1910 года - «In Old California». Увогуле, марнуйце грошы на ўражанні.

АСАлеся Селезневаforkgalaxy · 12 кас 2009 г.Чытаць

Наступныя паўтара месяца былі напружаныя да мяжы. Я выкладвалася на вучобе на поўную. Усе сесійныя заданні выконваліся ў рэкордныя тэрміны, найскладанейшы курсавы праект па праектаванні касмічных лятальных апаратаў быў выраблены менш чым за тыдзень, дыпломны трыпціх па жывапісе быў завершаны і цешыў вока сваёй бездакорнасцю. Пра ўдасканаленне гітарнага майстэрства ўжо не магло быць і гаворкі. Кіруша стараўся на вучобе як мог і нават больш, але паралельны запіс дэбютнага альбома і звядзенне песень гурта «Normaľno!», у якіх ён, як ні дзіўна, браў удзел практычна паасобку, наклалі зразумелы адбітак на яго фізічнае паспяванне ў здачы некаторых прадметаў. Аляксандра Кулішова (наш верны сябар і спадарожнік у USA) таксама старалася як магла. Квіткі да Масквы гэтым разам узялі ўсе разам на 16-е мая. Спехам абмяркоўвалася і абдумвалася ўзяцце рэчаў і ежы ў дарогу. За два дні да адпраўлення Жэня сабраў нас у кафэ «Лапландыя» і выдаў пашпарты, візы і квіткі на аўтобус да Myrtle Beach і на самалёт. То бок на самалёты… Рэйс аказаўся транзітным. Масква-Стакгольм-Філадэльфія-Нью-Ёрк. Мяне гэта вельмі насцярожыла і нават збянтэжыла. Не маючы ніякага вопыту ў падобнага роду падарожжах, мяне пачалі церзаць сумневы, якія датычацца магчымасці наогул не патрапіць у Штаты. Запэўніўшы адзін аднаго ў тым, што ўсё ў нас будзе добра, мы з Кірушам спакойна распраўляемся са справамі, што засталіся. 16-е мая аказаўся сапраўды нервовым днём. Беганіна па горадзе, мітусня і нават паніка (усё з майго боку). Душатрапяткое развітанне з мамай, калі ад адной думкі пра разлуку ў 4,5 месяцы кроў стыла… Кірушу прыйшлі праводзіць усе яго сябры, якіх непрыкметна ўтварылася ў пакоі каля 20-ці. Да вакзала нас павёз Кірушаў тата, а таксама яго мама і бабуля. На вакзале мы сустрэлі Сашу, Жэню і Дзіму. Акупаваўшы дружнай кампаніяй цэлае купэ, мы плаўна адчальвалі ад брудных надакучлівых берагоў Краснаярска, махаючы ўсім на развітанне. Наперадзе кожнага чакала нешта незабыўнае, таямнічае і яшчэ вельмі далёкае, і думкі пяцярых хлопцаў былі накіраваны ў нешта, толькі ім вядомае, радаснае і хвалюючае. Дарога ў 2,5 сутак не здавалася ім высільваючай, таму што сумаваць ніхто і не думаў. Наадварот, шумны галлёж напаўняў вагон цягніка «Енісей» з раніцы да вечара. Былі пацешныя аперэты, канцэрты, гульні, песні, шарады. У Маскве апынуліся а 8 раніцы 19-га. Неабходна было пракантавацца каля сутак, паколькі самалёт у Стакгольм быў 20-га раніцы. Яшчэ ў цягніку мы намяцілі адправіцца ў гатэль «Універсітэцкая», што каля МДУ, з мэтай ачышчэння, адпачынку і далейшай невялікай экскурсіі па сталіцы. Дзмітрыя сардэчна сустрэлі яго маскоўскія сябры і імкліва пацягнулі за сабой, мабыць, у які-небудзь самы дарагі начны клуб. Застаўшыся ўчатырох, мы пабрылі прэч з Яраслаўскага вакзала ў бок метро. Яно аказалася паблізу і, зайшоўшы ўнутр, мы акунуліся ў падземны мурашнік. Успамінаючы свой горкі вопыт 1993-га года, калі я, вырашыўшы калекцыянаваць прыгожыя жоўтыя жэтончыкі, не апусціла свой услед за мамай, і мне балюча ўдарылі па рэбрах страшныя рычагі, я стала рыскаць позіркам касы з жэтончыкамі. На мой жаль, жэтончыкі змянілі непрыгожыя кардонныя карткі і, аблаяная за тупасць сабакам-касіршай, я ўсё ж такі здабываю 4 карткі па 19 рублёў кожная. Далей мы пачынаем спускацца ў чэрава д'ябла, штурханыя і аблаяныя падземным звер'ем і мярзотнымі хімерамі. У логве д'ябла натоўпы ўсялякіх нябачаных пачвар бясіліся ў спешных танцах, гатовыя ў любы момант растаптаць, зжэрці і надругацца над нявінным і чыстым душой правінцыялам. Маскоўскае метро, ты застанешся навекі чысцельцам сатаны, да тых часоў, пакуль не зжэрці сябе самога. Выбраўшыся на святло Божае, мы перасаджваемся ў маленькі жоўты аўтобус-машыну. З невялікімі цяжкасцямі знайшлі патрэбны гатэль. Аднапакаёвы нумар у гэтай абіцелі каштаваў 4000 драўляных… «І пакуль я бачыць іх мог, з непакрытымі ішлі галовамі»…. Не солона сёрбаўшы, чацвёра скітальцаў прыгнечана кінулі мошчы на аўтобуснай станцыі, не жадаючы больш нічога, акрамя акрайчыка хлеба ды ква