Газа: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

ККириллstriklend · 17 ліс 2009 г.Чытаць

Пасля Crater Lake было два дні дарогі. У іх мы паспрабавалі зноў заначаваць у намёце (пры +3 на вуліцы), калі толькі адсутнасць намётаў у кемпінгу на 200 месцаў і дзіўныя гукі з лесу прымусілі нас паехаць у гатэль)). Потым ледзь не захраслі ў лесе, не заўважыўшы знак "наступная запраўка праз 85 міль" і даехалі да гэтай запраўкі з 0,4 літрамі бензіну ў баку, спрытна скочваючыся міль 40 з горак і стараючыся не ціснуць газ наогул)) Яшчэ была спроба заехаць на ваенны аэрадром, і яшчэ чагосьці, але, так ці інакш, мы набліжаліся да самага разнастайнага і самага старога парку Амерыкі - парку Жоўтага каменя, Yellowstone. Парк увабраў у сябе ці не палову месцаў, якія мы ўбачылі ў ЗША - стэпы, горы, вулканы, вадаспады, каньёны, лясы, азёры, а плюс да ўсяго, яшчэ і гейзеры, тэрмальныя крыніцы і саляныя горы. Статкі бізонаў тармозяць дзясяткі машын, пераходзячы дарогу, алені гуляюць на адлегласці выцягнутай рукі і г.д. Н-да...) Каб адчуць парк і ўбачыць усё, вам хопіць два поўныя дні. (Цямнее тут а палове на сёмую, так што за дзень усё паглядзець - калі толькі бегам, што на фоне маўклівай і прыгожай прыроды выглядае бязглузда не прыдумаеш.) Паркам праходзіць кальцавая дарога, якая забягае ва ўсе самыя цікавыя месцы. І ўсё, што дзеецца на гэтай велізарнай тэрыторыі можна ўмоўна падзяліць на 2 часткі. Звязанае з вулканам і не звязанае з ім. Спачатку, кароткая перадгісторыя. Yellowstone на сёння - адзін з самых вялікіх вулканаў у свеце, і дакладна - самы вялікі ў Паўночнай Амерыцы. Кальдэра (груба кажучы, кратар) у дыяметры каля 60 км, і пры самым дрэнным сцэнары, калі гэта ўсё вывергнецца на поўную катушку, то свет на некалькі гадоў пакрые "вулканічная зіма", аналаг ядзернай. Таму гэты вулкан называюць не інакш, як Супервулкан. З-за гэтага тут і размяшчаюцца ўсялякія гейзеры, крыніцы серністых газаў і іншае. Па гэтым Суперкратары нам і належыць гуляць цэлых 2 дні.))) Асноўныя гейзеры размешчаны ў Заходняй частцы парку і каля возера ў цэнтры. Тут і самы вялікі гейзер у свеце, і самы высокі і самы шумны, і які заўгодна яшчэ. Тут ёсць такі, што выстрэльвае раз на пэўны прамежак часу (прычым у візітар цэнтрах ёсць расклад вывяржэнняў, таму ідзеш, як у кіно, толькі квіткоў няма=)). А ёсць, напрыклад, такія - пячора, у якой з-пад вады вырываецца віруючы распалены газ. Вы да яе падысці не можаце, але бачыце толькі дым і чуеце шалёны грукат. Як думаеце, як называецца? Вядома Пашча Цмока (Dragon's Mouth)!!!! І ёсць вялікія - азярцо, ад якога выпараецца купа пары, дым, як ад парахода. Падыходзіш, заходзіш у воблака. Нічога не відаць, акрамя пары, што нясецца, здаецца, што ты ляціш і вельмі цёпла і вільготна. Раптам вецер налятае і цябе абдае ледзяным паветрам і цудоўным выглядам блакітнага возера без пары. Ты тулішся і зноў бяжыш грэцца і лятаць у воблака. Вельмі крута!!)) А ёсць такія зусім маленькія азёры (3 на 3 метры), на якіх роўная нерухомая празрыстая гладзь вады, а самі яны - абрыў уніз метраў на 15. Бачылі калі-небудзь блакітную лужыну, у якую можна паглядзець на 15 метраў уніз?)) А яшчэ перасохлыя, што шумяць проста з-пад зямлі, як рухавікі самалёта і яшчэ, і яшчэ... Увогуле, яны проста ашаламляльныя і пакуль не надакучыць іх аб'язджаць, пройдзе гадзін 5 мінімум. Ёсць гейзер як замак "Castle", ёсць як вулкан, ёсць гразевыя вулканы, увогуле, ездзім і не нарадуемся=)) Калі будзе магчымасць - сходзіце да гейзера "Morning Glory", ён, напэўна тут самы прыгожы, так як стаіць на пагорку, акружаны гейзерамі і вывяргаецца метраў на 40 даволі часта:)

LNLira Nikitinalirchik · 13 кас 2009 г.Чытаць

Вы ведалі, што амерыканцы літаральна схібленыя на антыкварыяце? Прынамсі ў Амерыцы антыкварныя крамы можна сустрэць часцей, чым дзе-небудзь яшчэ... Так, калекцыянераў рознага роду там поўна: хтосьці збірае маркі, хтосьці — манеткі ці статуэткі, напрыклад, жаб :))), а хтосьці — машыны (чаму б і не, калі ўзровень даходаў дазваляе?). Для заможных амерыканцаў купіць нейкую старую «калымагу», укласці ў яе дзясяткі тысяч долараў і ператварыць у цукерку — справа прэстыжу. Хтосьці назаве гэта дзівацтвам, а для кагосьці — гэта ўдалае ўкладанне сродкаў і нават стабільны бізнес. Не магу сказаць, што я схібленая на машынах ці што цаню антыкварыят, хоць магу прызнацца, што таксама захапляюся калекцыянаваннем, але не адкрыю вам, прабачце за гэта :), вялікую таямніцу, чаго менавіта ;)... Воляю выпадку, як кажуць, апынулася ў патрэбны час у патрэбным месцы, мяне занесла разам са знаёмымі хлопцамі на выставу антыкварных машын. Ой! Што гэта было! Хлопцы з дзіцячым захапленнем бегалі ад аднаго экспаната да іншага, фатаграфуючы адзін аднаго па чарзе. Я спачатку замілоўвалася гэтым відовішчам збоку, бо цярпліва чакала, калі мы ўжо паедзем у краму (яны ж абяцалі!), але потым і сама «ўцягнулася». Усё-такі такі РАРАТЭТ не кожны дзень можна сустрэць! ;) Асабліва зацікавілі маю цікаўнасць гламурны ружовы кадылак, як у Элвіса Прэслі, і антыгламурны чорны мустанг, у якога замест выхлапных газаў выходзіў АГОНЬ!!! Чэсна, я думала, што такія толькі для галівудскіх фільмаў рабілі... Цана гэтага экзэмпляра (гл. апошнюю фатаграфію) была 80000 $!!! Толькі падумайце, амаль 2,5 мільёна! Пры гэтым новенькі Мерседэс каштуе каля 50000 $. Вось гэта я называю ПРАФЕСІЙНЫМ РАБЛЕННЕМ ГРОШАЙ З ПАВЕТРА! ;)

Здаецца, навучыўся блогам карыстацца. Вы ў большасці сваёй студэнты, якія з'ездзілі і як пакорлівыя мышкі правялі лета ў штатах, папрацавалі і такія ж пакорлівыя прыехалі назад. Я ведаю, я сам так ездзіў, сам такім прыехаў. Так, вы бухалі, дэбашырылі і кралі ў магазах, каталіся на машынах і можа нават па Брадвеі прайшліся — МАЛАЙЦЫ!! Спалілі. У мяне не гісторыя падарожжаў — а гісторыя станаўлення майго светапогляду, вываду з матрыцы, а прыгоды — папутна. Спачатку трохі пра сябе да: Жыў, вучыўся, сябраваў з дзяўчынай, падпрацоўваў, вечарам гуляў і трохі бухаў, бо жыў у студ. інтэрнаце — агулам шэра і сумна. Пасля 3-га курса інстытута з'ездзіў у Амерыку, прыехаў поўны ўражанняў і радасці ад убачанага, такі ж як і большасць з вас. Тут http://www.amerricana.ru/story8.shtml падрабязная гісторыя майго жаласнага (як я зразумеў потым) і пустога існавання ў штатах упершыню. І невялікая прадмова да гісторыі пра другую паездку. На 4 курсе інстытута вызначылася наступнае: едуць 5 аднагрупнікаў, двое з якіх дзяўчаты і я. Паехалі неяк не разам усе, бо аферы былі ва ўсіх у розныя месцы. Чэл, з якім я ездзіў у мінулым годзе, у гэты раз паехаў не са мной, а з іншым чуваком. Дзяўчаты таксама асобна — адразу ў NY (маецца на ўвазе горад), ну а мы з маім новым сябрам (да гэтага мы з Алёшам не размаўлялі практычна) у невядома куды. Аэрапорт Цюмені, нас праводзяць яго бацькі, мама аддае нам невялікую шкатулку, каб перадаць сяброўцы ў Пенсільванію... і мы адчальваем, усю дарогу ўпарта думаем куды, у які штат ехаць. Масква, да самай пасадкі ўпарта працягваем думаць, нарысоўваецца Чыкага. Алёша адлятае раней на дзве гадзіны, з умовай сустрэцца ў JFK.

ACAnastasiia Chmeleva9 сне 2019 г.Чытаць

Да 2039 года сучасныя тэхналогіі будуць актыўна развівацца. Людзі з усяго свету змогуць свабодна перамяшчацца ў прасторы з дапамогай тэлепорта. Аднак, для таго, каб перамясціцца, недастаткова проста гэтага захацець. Будзе разгледжана такая ж сістэма часовых віз, якая абмяжоўвае вас па часе знаходжання ў іншай краіне. Чалавек, які падаўся, аплаціў і атрымаў візу, будзе мець доступ да спецыяльнага пульта. Націснуўшы на кнопку гэтага пульта, чалавек будзе мець магчымасць выклікаць міжпрасторавы тэлепорт, прайсці ў ім бескантактавы кантроль бяспекі мяжы, і, пасля яго праходжання, тэлепартавацца ў жаданую краіну планеты. Але для таго, каб увесь гэты працэс не быў такім хаатычным, людзі будуць тэлепартавацца ў аэрапорт/на вакзал (па жаданні). Такім чынам, гэта дапаможа ўбяспечыць перамяшчэнне ў прасторы і знізіць рызыку апынуцца недзе ў нецывілізаваным месцы. Калі дзеянне візы падыходзіць да канца, чалавек абавязаны тэлепартавацца назад, альбо ж сістэма зробіць гэта аўтаматычна за яго з надыходам новага дня. Выкарыстоўваць гэты пульт можна будзе неабмежаваную колькасць разоў на час усяго дзеяння візы, але дадзеная функцыя перамяшчэння будзе распаўсюджвацца толькі на перамяшчэнне з пункту А ў пункт Б. Гэта значыць, перамясціцца ў якое-небудзь іншае месца ў краіне/горадзе не будзе магчымым. З з'яўленнем такой новай сучаснай тэхналогіі грамадства зэканоміць вялікія грошы на пераездах і пералётах, убяспечыць навакольнае асяроддзе ад таксічных газаў і зэканоміць каштоўныя прыродныя рэсурсы. А таксама зробіць жыццё і падарожжы мільёнаў людзей нашмат прасцейшымі. International Exchange Center і Work and Travel USA будуць аднымі з арганізацый, якія дапамагаюць студэнтам з усяго свету пабываць у «Амерыканскай мары» і адчуць на сабе, што ж такое быць амерыканцам. Сябе ж я бачу паспяховым вядучым дызайнерам па распрацоўцы інтэрфейсу, на якім можна будзе атрымаць усю неабходную інфармацыю аб дадзенай працэдуры. А таксама адным з першых людзей, якія пратэставалі на сабе гэтую новую зручную магчымасць.

VSVioletta Solodkova19 ліс 2015 г.Чытаць

Як я ўжо казала, думка пра падарожжа на аўтамабілі грэла мяне, Крысціну і Вераніку на працягу ўсяго знаходжання ў Амерыцы. За два тыдні да арэнды машыны ў нас з'явіўся выразны план паездкі: Оўшэн-Сіці – Арланда – Маямі – Чыкага – Нью-Ёрк. (поўны план падарожжа) Мы вырашылі зэканоміць на нармальным навігатары. Яго арэнда за 100$ на тыдзень здалася неапраўдана высокай! Таму мы спампавалі першыя папаўшыяся афлайн-карты на мой тэлефон, вырашыўшы, што са сваёй галоўнай задачай – навігацыяй – яны ўжо дакладна павінны справіцца. Але нашы чаканні не апраўдаліся, і «першыя папаўшыяся карты» паказвалі месцазнаходжанне, якое ў рэальнасці мы ўжо даўно праехалі. Але паколькі дэвізам нашай паездкі стала фраза «нішто не зможа сапсаваць гэта падарожжа», мы сталі прасцей ставіцца да любых адхіленняў ад зададзенага маршруту. (Дзесьці пасярэдзіне нашага маршруту. Я ўжо засынаю) Усё пачалося ў Оўшэн-Сіці. За тры месяцы працы і рэгулярнага шопінгу ў гэтым горадзе тры дзяўчынкі змаглі нажыць 6 чамаданаў рэчаў. Таму наша паездка пачалася з гульні ў тэтрыс: як шэсць дваццацікілаграмовых чамаданаў запхнуць у адзін маленькі багажнік седана. Прыкінуўшы ўсе магчымыя варыянты, мы справіліся з галаваломкай, прышпіліліся і адправіліся ў шлях. (наш сціплы багаж) План быў такі. Да Арланда шлях з Оўшэн-Сіці складаў 14 гадзін (паводле гора-навігатара). Мелася на ўвазе, што ў першы дзень мы праедзем палову шляху, пераначаваем у якім-небудзь сімпатычным прыдарожным мотэлі (ну вы ведаеце такія з фільмаў), а на іншы дзень праедзем астатнюю палову і да 6 вечара ўжо будзем у Арланда. Так вось, у разліках мы памыліліся. Выехаўшы з Оўшэн-Сіці, мы патрапілі пад моцную залеву: дарогу было дрэнна відаць, а ехаць станавілася проста немагчыма. Крысціна прышпілілася на заднім сядзенні, схапілася за ўсе магчымыя поручні і аддала перавагу маўчаць усю дарогу ад страху. З-за дрэннага надвор'я занадта хутка сцямнела, таму большую частку шляху давялося ехаць у цемры, ледзь адрозніваючы ў святле фар разметку на дарозе. У нейкі момант на трасе мы звярнулі на няправільную дарогу, і адзіным магчымым варыянтам развярнуцца было праехаць скрозь чатыры паласы машын, што імчаліся на хуткасці 120 км/г. Вычакаўшы прыдатны момант, калі паток машын перарываўся, я дала па газах што ёсць сілы! Слава Богу, мы шчасна развярнуліся, і тут Крысціна вымавіла свае першыя і апошнія словы таго вечара: «Б@#* дзяўчаты, няўжо мы жывыя!?? Я вас люблю!!». (спрабуем разабрацца з маршрутам) Да паўночы нашы вочы пачалі павольна зачыняцца – а гэта азначала, што пара шукаць месца для начлегу. Выбар паў на бліжэйшы мотэль, які эканомных студэнтаў палоніў сваёй назвай – «Budget Inn». На стойцы рэгістрацыі нас неахвотна прыняў начны менеджэр і за 60$ даў ключы ад пакоя. Нумар цалкам апраўдаў назву мотэля. Напэўна, у ім заставаліся толькі дальнабойнікі, гераінавыя наркаманы і прастытуткі. Жоўтая ванная была як пасля забойства, з кроплямі крыві; прасціны былі настолькі бруднымі, што па шэра-карычневых плямах можна было варажыць, а ручнікамі, здаецца, выціраліся замест туалетнай паперы. Мяркуючы па назве мотэля, іншыя нумары знаходзіліся не ў лепшым стане, таму мы, стомленыя з дарогі, замест лаянкі з мэнэджарам аддалі перавагу проста праваліцца ў сон, а на раніцу забыць пра ноч у мотэлі-кашмары. На раніцу Вераніка выявіла, што твар яе пачырванеў і спух, а адно вока амаль не адкрывалася. Як высветлілася, тую ноч з намі падзялілі клапы. Ад крыўды і свербу Вераніка заплакала: «Як я такая пакусаная пайду ў парк атракцыёнаў? Навошта мы спыніліся ў такім танным мотэлі? Чаму клапы?» Самае цікавае, што ні я, ні Крысціна, мабыць, не прыйшліся казуркам да спадобы. Мы ў адзін голас спрабавалі пераканаць нашу сяброўку, што ўкусы не відаць, і да заўтрашняга дня напэўна пройдуць. Ні гэтыя словы, ні далейшыя падбадзёрванні на працягу ўсяго дня не змаглі падняць сапсаваны настрой Веранікі, але на здзіўленне, на наступную раніцу ўкусы сапраўды сталі амаль непрыкметнымі. Развітаўшыся з нашым начным кашмарам «Budget Inn», мы зноў рушылі ў