Aktobe: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

OOOralbek Otegulov8 ліс 2015 г.Чытаць

2001 – жылғы 11 қыркүйек оқиғасынан соң америкалықтар үшін қауіпсіздік бірінші орындағы құндылыққа айналды. Сондықтан да мұндағы тексеру де қатаң түрде жүргізіледі. Қолымызға құжаттарымызды ғана ұстап кіреміз, қалған заттардың бәрін де қалдырып кетеміз. Тіпті ұялы телефонды да алуға болмайды. Елшіліктің табалдырығын аттаған сәттен бастап Қазақстан Республикасының заңдарының үстемдігі тоқтап, Америка Құрама Штаттарының заңдары салтанат құрады. Бақылау постынан өтіп ішкі аулаға беттей бергенде-ақ, манағы тоңып, қалтырып-дірілдегенім, визаны уайымдап қобалжығаным, бәрі бірден басылып, өзімді жайлы сезіне бастадым. Елшіліктің ауласына енген бойда күннің салқындығы да жоғалып кеткендей. Міне, ғажап! Неге екенін білмеймін, өзімді сондай қауіпсіз сезіндім. Артынан қуып келе жатырған «Баскервиль» төбеттен қашып, үйге кіріп үлгерген адамның күйін кештім. Артур Конан Дойлдың «Шерлок Холмсы» естеріңізде болар...? Сонда бір құбыжық төбет бар еді ғой... Сөйтіп көтеріңкі көңіл-күймен интервью болатын ғимараттың есігіне қол создым. Ауладағы жайлылық пен тәртіпке құрылған атмосфера ғимараттың ішінде де бетке ұрады екен. Есік күзеткен сыпайы офицер ішке кірген студенттерге не істеу керектігін көрсетіп, нұсқау беріп тұр. Кіріп келген бетте ол маған да басын изеп амандасты да, оң жақ беттегі терезені нұсқады. Ол жерден кейбір қажетті қағаздарды алған соң, келесі терезеге саусақ іздерін тапсыруға өттім. Бәрі аяқталған соң күту залына келіп жайғастым. Іште отырғандардың көпшілігінің түрлері таныс, өзіміздің Ақтөбенің қыз-жігіттері. Арасында бейтаныс студенттер де бар. Студенттер бірін соң бірі жауап беріп шығып жатыр. Әзірге ешкім құламаған сияқты. Оң жағыма қарасам көздерінен ұшқын атып өзімізбен бірге келген Бақытова Сымбат отыр екен. Жүзінен ешқандай да абыржу байқалмайды. Сондай сабырлы, сондай маңғаз! Жүзіне бір қарағанда-ақ көздері сөйлеп қоя береді: «Осы да қиындық болып па? Қазір өтеміз. Күнде сөйлеп жүрген ағылшын ғой...». Мен оның көздерінен осыны ұққандай болдым. Иә, оның көздерінен асқан сабырлылық пен асқақ сенімділіктің, һәм ізгі үміттің шоқтарын көргендей болдым. Оның көздері маған «Сен не, қорқып тұрсың ба? Онда несіне келдің? Үйіңде тыныш жатпайсың ба?» деп тұрғандай. Сабырлы қыздың сөздері де салмақты шықты: - Сәлем Сымбат! - Сәлем. Қалайсың? - Жақсы. Өзің қалайсың? Дайынсың ба? - Иә, жақсы. Сен ше? - Дайынбыз ғой, - деп қысқа ғана қайыра салдым. «Иә, расымен де мен неден қорқамын? Маған шегінерге жол жоқ. Өткен жылы бара алмай қалдым. Бұл маған берілген соңғы мүмкіндік. Биыл барып келмесем, келесі жылы оқу бітіремін. Сосын ешқашан бара алмаспын. Не болса да бүгін қалай да өтуім керек!» - осылайша мен өз ойыммен арпалысып отырғанда кезек Сымбатқа да жетті. Аты-жөнін ести салысымен орнынан тұрып, байсалды қалпын сақтаған күйі өзін шақырған терезенің алдына да жетті. Залдың іші тыныш болғанымен құлақ мүкістігі салдарынан не сұрап жатырғанын да анық ести алмадым. Бір минутқа жетер жетпес уақыттың ішінде байсалды қалыппен барған пысық қыз көңілді қалпымен кері оралды. Тақ-тақ етіп, консулдың аузындағы сөзін жұлып алып, лезде жауап беріп тұрған «Extra-пысық» қызға кімнің айтар қандай сыны болсын...? Келді, тарсылдатып жауап берді де, кетті. Сұрақты түсіндің бе, ойланып тұрудың қажеті жоқ. Тиісті жауабын тезірек айып құтыл. Ойланып, уақытты созып тұра берсең консулдың да сұрақтары көбейе береді. Сымбат – визаны лайықты алатын адамның үздік үлгісін көрсетті. Максимальді жауап, minimum time! Иә, айтпақшы ол өткен жылы (2013) бізбен бірге құжат тапсырып бара алмай қалған 15 ақтөбелік студенттің бірі еді... Иә, өткен жыл деп қоямын, өткен жылы Ақтөбедегі Акеак-қа ( Aktobe Educational Advising Center) бірнеше адам болып құжат тапсырғанбыз. Астанаға интервьюға барамыз деп пойызға алған билеттерімізді екі рет кейін шегіріп, үшінші рет тапсырып тындық. Не болғанын түсіне алмадық. Ойымыз сан-саққа жүгірді. Сол кез Бостонда ағайынды Царнаевтардың жарылыс ұйымдастырған кезеңімен тұспа-тұс келді. «Жарылыстан кейін Work and Travel-ді жауып тастапты

I was born and grew up in the city of Aktobe , located in the western region of Kazakhstan. Currently, I am a second-year student at Kudaibergen Zhubanov Regional University. As someone from a hospitable and cohesive society, travelling and understanding a culture is always the topic of my interest that makes me aware of my community as well as other communities that are different to mine. I, therefore, devote my spare time to exploring various community related things that allow me immersive experience in relevance to this. As someone in the growing up phase in life, a youth, I have had travelled a few parts of my country and developed an unyielding desire for a Student Exchange Program recently. As far as now, I have no success at such an opportunity. Although not being fortunate enough, I see the student exchange program as a very beneficial chapter that a person can experience in their university episode of life. It is indeed a remarkable opportunity to be a participant in the phase. Having the access to such a program would possibly be a once in a lifetime opportunity to better my knowledge in many things, ideally, the cultures thousands of miles away and a global level confidence and knowledge on many things. Throughout my lifetime, I travelled within the country on several occasions, on various purposes: to visit friends, to study, comprehending various cultural elements, as well as for adventure and unwinding. In my opinion, I believe travelling is part of a transition to adulthood; enhancing the knowledge of surroundings, possibly the most efficient route in gaining immense knowledge of the world of things and culture. In a nutshell, I regard this as an expansion of the education process to acquaint myself with numerous unknown. Of course, there are no particular definitions of youth traveling, my opinion as it is. One of my most recent travelling episode that I would like to share herein is my travel in 2022. A youth travelling program organized by the Friedrich Ebert Foundation, where I went to Almaty, Kazakhstan’s largest metropolis, to participate in a forum. The length of the trip was very short, about 3 days. I went there along with others, mostly my friends and some strangers of my age; we were not accompanied by our parents. What was the most interesting there that it was my first time on a plane. As I walked up the ramp to the entrance of the plane, the butterflies came in the pit of my stomach. A strong and strange sensation of agitation appeared in me. It was as if my legs would collapse at any moment of that time. This is notably the experience which I could never forget. Oh! Good heavens! Little did I know that I was scared of heights until the plane took off. Aargh! Not only that, it was my first-time unaccompanied travel, too. The nervousness and fear cast over my eyes to the deep in my soul. Never before the state of my mind and soul had gone through such feelings as I bordered the plane. In order to boost myself out of this, rolled my eyes and I said with a teeny-weeny smile to my own feelings: get out of my way! Interestingly enough, it worked! Little time after, I felt more comfortable by being there than ever before. All the negativities were replaced with positivity, so were the feelings and emotions that I had. The most astonishing part of the experience so far was yet to happen; the discovery of my plane seat. Zoinks! Holy Smokes! Luckily enough, my seat was reserved by the window. From there I could enjoy the absolutely fantastic panoramic view of the downtown of my hometown. A captivating, magnificent photographic look that filled my heart with happiness; thrilling. Never seen before views were just before my eyes. While I was looking at those views, I remembered the memories that was the present just minutes ago. My parents; and how we came to the airport and stayed together until my check-in. Remembering those memories prompted me to thinking about the past, the recent and future achievement

ZAZhubanysh Aidarkhanov16 кра 2016 г.Чытаць

Наша поездка в Астану или как я получил визу Назначили собеседование на 15 апреля в 10:00-10:30 часов. Посмотрев график поездов, мы купили билеты на 13-ое апреля, тем самым у нас был +1 день. Поезд Уральск-Астана. Время езды 28 часов. Так как у нас было много времени в запасе, мы пробежались по вопросам, чуть ли не 20 раз. Благо с нами ехали студенты из факультета иностранных языков, мы легко смогли подкорректировать ответы на несколько вопросов. Этим же вечером выяснилось, что время собеседование перенесли на 13:00-13:30. Всем вагоном обрадовались, что у нас будет время выспаться по приезду. По приезду все разъехались к родственникам, знакомым, а некоторые снимали квартиру на 2 сутки. Я с одногруппником поселились у родственников. Честно говоря, там мы пробежались по вопросам 3-4 раза, повторили памфлет, и вышли покорять ночную столицу. Астана нам запомнилась "острыми крылышками, байтсами" (те, которые побывали в KFC поймут это). Прогулялись по набережной, заскочили в Хан Шатыр. Утро 15 апреля. В 11:00 часов мы пошли на предвизовое собрание. Там нам раздали наклейки на паспорт, наши права на рабочем месте в США. Жулдыз пожелала нам всем удачи, и мы словив такси, поехали в консульство. По прибытию к консульству, мы дали удостоверение охраннику, который сидел в будке, чтобы он записал наши данные. К моменту прибытия к консульству, образовалась живая очередь. Запускали в здание консульства по 5 человек. Там мы прошли через металлическую арку (туда-обратно), далее охранник проверил металлоискателем, на наличие металлических предметов. Далее он направил нас в соседнее здание, где мы оставили сотовый телефон (он должен быть в выключенном состоянии), удостоверение личности. Дальше находиться третье здание, где уже проходит само собеседование. В третьем здании, уже у входа нам дали талон, охранник попросил нас дожидаться очереди к первому окошку. Если хорошенько приглядеться, то можно заметить желтую линию . Эта линия, граница между отвечающим на вопросы (1 окошко), и стоящим за ним в очереди человеком. Не надо пресекать (делать заступ) его. У этого окошка, девушка потребовала три документа (талон, зачетная книжка, студенческий билет, паспорт). Затем задала вопросы: - Получал ли ты раньше визу в США? - Нет; - Помнишь ли ты номера телефонов родителей? - ...; Затем она направила во второе окошко, где у меня сняли отпечатки пальцев. Для хорошего снимка отпечатков, надо держать пальцы вместе. Мне понравилось то, что она хоть и американка, но знает русский язык в совершенстве;) И кстати, она излучает позитив, после этого окошка у меня пропал страх перед собеседованием. Далее я дожидался своей очереди. В начале работал только Алан (3-е окошко). После принятии 15-17 человек, уже постепенно начали приглашать в 6-ое окошко, где принимал Ян. Отличие этого окошка в том, что это вовсе не окошко, а кабинет, где ты сидишь напротив к консулу. Это было большим плюсом для меня. Перейдем к долгожданному собеседованию... - Hello, how are you? (было странным, когда он первым поздоровался) - I'm fine, and you? - Not bad. - Where are you from? - I'm from Aktobe . И тут он удивляясь: Оо, значит ты в Астане первый раз) (конечно же на английском) - Как ты добирался до консульства? - На поезде. - Сколько стоит билет до Астаны? - 6560 тг. - Где ты учишься? - ... - Какой курс? - 3 - Какой твой любимый предмет в универе? - Физическая культура. - Почему? - Я люблю бегать, заниматься в зале, мне нравиться играть в волейбол. - Где находится твоя работа в США? - Orleans, MA - Как называется твое заведение в США? - ... - Какая твоя должность? - Dishwasher and kitchen help. - Какую зарплату ты получаешь? - 10$ в час. - Почему ты выбрал именно этот штат? - В Массачусеттсе отлично сохранились исторические символы. Была пауза, он долго смотрел на мои документы, и доставая бланк DS-2019, произнес: Your visa is approved! Ждём тебя снова! Радости не было предела (хотел станцевать макарену, но нельзя), и я в ответ произнес: Thank you! Вышел я из комнаты с улыбкой на лице, те