Ակտոբե: Ճամփորդության ուղեցույց, գներ և անվճար կացարաններ · 2026

OOOralbek Otegulovjohnfkennedy · 08 նոյ, 2015 թ.Կարդալ

2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի դեպքերից հետո անվտանգությունը ամերիկացիների համար դարձավ առաջնային արժեք։ Այդ իսկ պատճառով այստեղ ստուգումները շատ խիստ են անցկացվում։ Մենք ներս ենք մտնում միայն մեր փաստաթղթերով՝ մնացած ամեն ինչ թողնելով դրսում։ Նույնիսկ բջջային հեռախոս վերցնել չի կարելի։ Դեսպանատան շեմը ոտք դնելու պահից սկսած՝ Ղազախստանի Հանրապետության օրենքների գերակայությունը դադարում է, և իշխում են Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների օրենքները։ Հենց որ անցա անցակետը և ուղղվեցի դեպի ներքին բակ, իմ վերջին դողը, թրթիռը և վիզայի պատճառով առաջացած անհանգստությունը ակնթարթորեն անհետացան, և ես սկսեցի ինձ հարմարավետ զգալ։ Կարծես թե դեսպանատան բակ մտնելուն պես ցուրտն էլ անհետացավ։ Ահա հրաշք։ Չգիտեմ ինչու, բայց ես ինձ այնքան ապահով զգացի։ Ես ինձ զգացի այն մարդու պես, ով հասցրել էր տուն մտնել՝ փախչելով իրեն հետապնդող «Բասկերվիլների» շնից։ Հիշո՞ւմ եք Արթուր Կոնան Դոյլի «Շերլոկ Հոլմսը»... Այնտեղ մի հրեշ շուն կար... Բարձր տրամադրությամբ ձեռքս մեկնեցի այն շենքի դռանը, որտեղ անցկացվում էր հարցազրույցը։ Բակում տիրող հարմարավետության և կարգուկանոնի մթնոլորտը նկատելի էր նաև շենքի ներսում։ Դուռը հսկող քաղաքավարի սպան ցուցումներ էր տալիս ներս մտնող ուսանողներին։ Հենց ներս մտա, նա գլխով ողջունեց ինձ և մատնացույց արեց աջ կողմի պատուհանը։ Այնտեղ անհրաժեշտ թղթերը ստանալուց հետո ես անցա հաջորդ պատուհանին՝ մատնահետքերս հանձնելու համար։ Երբ ամեն ինչ ավարտվեց, ես նստեցի սպասասրահում։ Ներսում նստածների մեծ մասը ծանոթ դեմքեր էին՝ մեր ակտոբեացի տղաներն ու աղջիկները։ Նրանց մեջ կային նաև անծանոթ ուսանողներ։ Ուսանողները մեկը մյուսի հետևից դուրս էին գալիս պատասխանելուց հետո։ Կարծես թե դեռ ոչ ոք չի ձախողվել։ Երբ նայեցի աջ, տեսա Սիմբատ Բակիթովային, ով եկել էր մեզ հետ, աչքերում փայլով։ Նրա դեմքին անհանգստության ոչ մի նշան չկար։ Այնքան հանգիստ, այնքան վեհ։ Մի հայացք նրան, և նրա աչքերը սկսում են խոսել. «Սա էլ դժվարությո՞ւն է։ Հիմա կանցնենք։ Սա ընդամենը այն անգլերենն է, որով մենք ամեն օր խոսում ենք...»։ Ինձ թվաց, որ ես դա հասկացա նրա աչքերից։ Այո, նրա աչքերում ես տեսա անսահման հանգստության, բարձր վստահության և բարի հույսի կայծեր։ Նրա աչքերը կարծես ինձ ասում էին. «Դու վախենո՞ւմ ես։ Այդ դեպքում ինչո՞ւ եկար։ Չէ՞ր լինի տանը հանգիստ պառկել»։ Հանգիստ աղջկա խոսքերը նույնպես ծանրակշիռ էին. - Բարև, Սիմբատ։ - Բարև։ Ինչպե՞ս ես։ - Լավ։ Իսկ դո՞ւ։ Պատրա՞ստ ես։ - Այո, լավ։ Իսկ դո՞ւ։ - Մենք պատրաստ ենք, - կարճ պատասխանեցի ես։ «Այո, իսկապես, ի՞նչից եմ վախենում։ Ես նահանջելու տեղ չունեմ։ Անցյալ տարի չկարողացա գնալ։ Սա իմ վերջին հնարավորությունն է։ Եթե այս տարի չգնամ, հաջորդ տարի կավարտեմ ուսումս։ Այդ ժամանակ երբեք չեմ կարողանա գնալ։ Ինչ էլ լինի, այսօր ես պետք է անցնեմ»։ Մինչ ես պայքարում էի իմ մտքերի հետ, հերթը հասավ Սիմբատին։ Հենց լսեց իր անունը, նա վեր կացավ և, պահպանելով իր հանգստությունը, հասավ այն պատուհանին, որը կանչել էր իրեն։ Թեև դահլիճում լուռ էր, լսողությանս խնդրի պատճառով ես հստակ չէի լսում, թե ինչ են հարցնում։ Մեկ րոպեից էլ քիչ ժամանակում ճարպիկ աղջիկը վերադարձավ ուրախ տրամադրությամբ։ Ո՞վ կարող է քննադատել մի «գերճարպիկ» աղջկա, ով պատասխանում էր ակնթարթորեն՝ խոսքը խլելով հյուպատոսի բերանից... Նա եկավ, կտրուկ պատասխանեց և գնաց։ Եթե հասկացել ես հարցը, մտածելու կարիք չկա։ Արագ տուր համապատասխան պատասխանը և ազատվիր դրանից։ Եթե շարունակես մտածել և ձգձգել ժամանակը, հյուպատոսի հարցերը միայն կավելանան։ Սիմբատը ցույց տվեց վիզա ստանալու արժանի մարդու լավագույն օրինակը։ Առավելագույն պատասխան, նվազագույն ժամանակ։ Այո, ի դեպ, նա այն 15 ակտոբեացի ուսանողներից մեկն էր, ովքեր անցյալ տարի (2013) դիմել էին մեզ հետ, բայց չէին կարողացել գնալ... Այո, ասում եմ անցյալ տարի, անցյալ տարի մենք խմբով դիմել էինք Aktobe Educational Advising Center: Մենք երկու անգամ հետաձգեցինք Աստանա հարցազրույցի համար գնված գնացքի տոմսերը, իսկ երրորդ անգամ վերջնականապես հանձնեցինք։ Մենք չէինք կարողանում հասկանալ, թե ինչ է կատարվում։ Մեր մտքերը ցրվում էին տարբեր ուղղություններով։ Այդ ժամանակաշրջանը համընկավ այն ժամանակի հետ, երբ Ցարնաև եղբայրները Բոստոնում պայթյուն կազմակերպեցին։ Սկսեցին տարածվել լուրեր, թե «պայթյունից հետո Work and Travel-ը փակվել է» կամ «նրանք ղազախստանցիներին չեն ընդունում»։ Մեզ ոչինչ չէին ասում։ Քաղաքում

АААсем Амантаеваasem.serikovna.18 · 06 հնվ, 2023 թ.Կարդալ

Ես ծնվել և մեծացել եմ Ղազախստանի արևմտյան շրջանում գտնվող Ակտոբե քաղաքում։ Ներկայումս ես Կուդայբերգեն Ժուբանովի անվան տարածաշրջանային համալսարանի երկրորդ կուրսի ուսանող եմ։ Լինելով հյուրընկալ և համախմբված հասարակության ներկայացուցիչ՝ ճանապարհորդելը և մշակույթը հասկանալը միշտ եղել է իմ հետաքրքրության առարկան, ինչն ինձ օգնում է գիտակցել ինչպես իմ համայնքը, այնպես էլ այլ համայնքները, որոնք տարբերվում են իմից։ Հետևաբար, ես իմ ազատ ժամանակը նվիրում եմ համայնքի հետ կապված տարբեր բաներ ուսումնասիրելուն, ինչը թույլ է տալիս ինձ սուզվել այս թեմայի մեջ։ Որպես կյանքի աճի փուլում գտնվող երիտասարդ՝ ես ճանապարհորդել եմ իմ երկրի մի քանի մասերում և վերջերս անհաղթահարելի ցանկություն եմ զգացել մասնակցելու ուսանողական փոխանակման ծրագրի։ Առայժմ ես հաջողության չեմ հասել նման հնարավորության հարցում։ Թեև բախտս չի բերել, ես ուսանողական փոխանակման ծրագիրը համարում եմ շատ օգտակար գլուխ, որը մարդ կարող է փորձել իր համալսարանական կյանքի ընթացքում։ Դա իսկապես ուշագրավ հնարավորություն է այդ փուլի մասնակիցը լինելու համար։ Նման ծրագրին հասանելիություն ունենալը կարող է լինել կյանքում մեկ անգամ տրվող հնարավորություն՝ բարելավելու իմ գիտելիքները շատ բաներում, իդեալական դեպքում՝ հազարավոր մղոններ հեռու գտնվող մշակույթները և գլոբալ մակարդակի վստահությունն ու գիտելիքները շատ հարցերում։ Իմ կյանքի ընթացքում ես մի քանի անգամ ճանապարհորդել եմ երկրի ներսում՝ տարբեր նպատակներով. ընկերներին այցելելու, սովորելու, տարբեր մշակութային տարրեր հասկանալու, ինչպես նաև արկածների և հանգստանալու համար։ Իմ կարծիքով, ճանապարհորդությունը չափահասության անցման մի մասն է. շրջապատի մասին գիտելիքների ընդլայնումը, հավանաբար, աշխարհի և մշակույթի մասին հսկայական գիտելիքներ ձեռք բերելու ամենաարդյունավետ ուղին է։ Մի խոսքով, ես դա դիտում եմ որպես կրթական գործընթացի ընդլայնում՝ ինձ բազմաթիվ անհայտ բաների հետ ծանոթացնելու համար։ Իհարկե, երիտասարդական ճանապարհորդության որևէ կոնկրետ սահմանում չկա, սա իմ կարծիքն է։ Իմ վերջին ճանապարհորդություններից մեկը, որով ցանկանում եմ կիսվել այստեղ, 2022 թվականի իմ ճանապարհորդությունն է։ Ֆրիդրիխ Էբերտ հիմնադրամի կողմից կազմակերպված երիտասարդական ճանապարհորդական ծրագիր, որտեղ ես գնացի Ալմաթի՝ Ղազախստանի ամենամեծ մետրոպոլիսը՝ ֆորումին մասնակցելու համար։ Ուղևորության տևողությունը շատ կարճ էր՝ մոտ 3 օր։ Ես այնտեղ գնացի ուրիշների հետ, հիմնականում իմ ընկերների և իմ տարիքի որոշ անծանոթների հետ. մեզ ծնողները չէին ուղեկցում։ Այնտեղ ամենահետաքրքիրն այն էր, որ ես առաջին անգամ էի ինքնաթիռում։ Երբ ես բարձրացա թեքահարթակով դեպի ինքնաթիռի մուտքը, ստամոքսիս մեջ թիթեռներ թռան։ Իմ մեջ հուզմունքի ուժեղ և տարօրինակ զգացում առաջացավ։ Կարծես ոտքերս ցանկացած պահի կարող էին ծալվել։ Սա, անշուշտ, այն փորձն է, որը ես երբեք չեմ կարող մոռանալ։ Օ՜, Աստված իմ։ Ես քիչ գիտեի, որ բարձրությունից վախենում եմ, մինչև ինքնաթիռը թռավ։ Ա՜խ։ Ոչ միայն դա, այլև դա իմ առաջին անուղեկից ճանապարհորդությունն էր։ Նյարդայնությունն ու վախը պատեցին աչքերս մինչև հոգուս խորքը։ Երբեք նախկինում իմ մտքի և հոգու վիճակը նման զգացումներ չէր ապրել, երբ ես նստեցի ինքնաթիռը։ Դրանից դուրս գալու համար ես գլորեցի աչքերս և փոքրիկ ժպիտով ասացի իմ զգացմունքներին. հեռացեք իմ ճանապարհից։ Հետաքրքիր է, որ դա աշխատեց։ Քիչ անց ես ինձ այնտեղ ավելի հարմարավետ զգացի, քան երբևէ։ Բոլոր բացասական կողմերը փոխարինվեցին դրականով, ինչպես նաև այն զգացմունքներն ու հույզերը, որոնք ես ունեի։ Փորձի ամենազարմանալի մասը դեռ առջևում էր՝ ինքնաթիռում իմ տեղը գտնելը։ Օ՜հ։ Բարեբախտաբար, իմ տեղը պատուհանի մոտ էր։ Այնտեղից ես կարող էի վայելել իմ հայրենի քաղաքի կենտրոնի բացարձակապես ֆանտաստիկ համայնապատկերը։ Գրավիչ, հիասքանչ լուսանկարչական տեսք, որը սիրտս լցրեց երջանկությամբ; հուզիչ։ Երբեք չտեսնված տեսարաններն իմ աչքերի առաջ էին։ Մինչ ես նայում էի այդ տեսարաններին, հիշեցի այն հիշողությունները, որոնք ընդամենը րոպեներ առաջ էին։ Ծնողներս; և թե ինչպես մենք եկանք օդանավակայան և մնացինք միասին մինչև իմ գրանցումը։ Այդ հիշողությունները հիշելը ինձ դրդեց մտածել անցյալի, վերջին և ապագա ձեռքբերումների մասին, աչքերիս առաջ հայտնվեց ժպիտներով և ուրախությամբ լի սիրտ։ Անցյալի և ներկայի բոլոր վախերն ու նյարդայնությունը փոխարինվեցին ինչ-որ հակառակ, բայց դրական բանով։ Ես քնեցի։ Մի քի

ZAZhubanysh Aidarkhanovjocker_obweniya · 16 ապր, 2016 թ.Կարդալ

Մեր ուղևորությունը Աստանա կամ ինչպես ես ստացա վիզան Հարցազրույցը նշանակված էր ապրիլի 15-ին՝ ժամը 10:00-10:30-ին։ Նայելով գնացքների չվացուցակը՝ մենք տոմսեր գնեցինք ապրիլի 13-ի համար, այդպիսով մենք ունեինք +1 օր։ Ուրալսկ-Աստանա գնացք։ Ճանապարհի տևողությունը՝ 28 ժամ։ Քանի որ մենք շատ ժամանակ ունեինք, մենք հարցերը կրկնեցինք գրեթե 20 անգամ։ Բարեբախտաբար, մեզ հետ ճանապարհորդում էին օտար լեզուների ֆակուլտետի ուսանողներ, մենք հեշտությամբ կարողացանք շտկել մի քանի հարցերի պատասխանները։ Նույն երեկոյան պարզվեց, որ հարցազրույցի ժամանակը տեղափոխվել է 13:00-13:30։ Ամբողջ վագոնով ուրախացանք, որ ժամանակ կունենանք քնելու ժամանելուց հետո։ Ժամանելուն պես բոլորը գնացին հարազատների, ծանոթների մոտ, իսկ ոմանք բնակարան վարձեցին 2 օրով։ Ես համակուրսեցուս հետ հաստատվեցի հարազատների մոտ։ Անկեղծ ասած, այնտեղ մենք հարցերը կրկնեցինք 3-4 անգամ, վերանայեցինք պամֆլետը և դուրս եկանք նվաճելու գիշերային մայրաքաղաքը։ Աստանան մեզ հիշվեց «կծու թևիկներով, բայթսներով» (նրանք, ովքեր եղել են KFC-ում, կհասկանան դա)։ Զբոսնեցինք առափնյա փողոցով, մտանք Խան Շատիր։ Ապրիլի 15-ի առավոտը։ Ժամը 11:00-ին մենք գնացինք վիզայից առաջ հանդիպման։ Այնտեղ մեզ բաժանեցին անձնագրի կպչուն պիտակներ, մեր իրավունքները ԱՄՆ-ում աշխատավայրում։ Ժուլդիզը բոլորիս հաջողություն մաղթեց, և մենք տաքսի նստելով գնացինք հյուպատոսարան։ Հյուպատոսարան ժամանելուն պես մենք տվեցինք անձը հաստատող փաստաթուղթը պահակին, որը նստած էր խցիկում, որպեսզի նա գրանցի մեր տվյալները։ Հյուպատոսարան ժամանելու պահին արդեն կենդանի հերթ էր գոյացել։ Հյուպատոսարանի շենք էին թողնում 5-ական հոգու։ Այնտեղ մենք անցանք մետաղական կամարի միջով (հետ ու առաջ), այնուհետև պահակը մետաղորսիչով ստուգեց մետաղական առարկաների առկայությունը։ Այնուհետև նա մեզ ուղղորդեց հարևան շենք, որտեղ մենք թողեցինք բջջային հեռախոսը (այն պետք է լինի անջատված վիճակում), անձը հաստատող փաստաթուղթը։ Այնուհետև գտնվում է երրորդ շենքը, որտեղ արդեն տեղի է ունենում հենց հարցազրույցը։ Երրորդ շենքում, արդեն մուտքի մոտ մեզ տվեցին կտրոն, պահակը խնդրեց մեզ սպասել առաջին պատուհանի հերթին։ Եթե լավ նայեք, կարելի է նկատել դեղին գիծ։ Այդ գիծը սահմանն է հարցերին պատասխանողի (1-ին պատուհան) և նրա հետևում հերթում կանգնած մարդու միջև։ Պետք չէ հատել (ոտք դնել) այն։ Այդ պատուհանի մոտ աղջիկը պահանջեց երեք փաստաթուղթ (կտրոն, ստուգողական գրքույկ, ուսանողական տոմս, անձնագիր)։ Այնուհետև տվեց հարցեր. - Արդյո՞ք նախկինում ստացել ես ԱՄՆ վիզա։ - Ոչ; - Հիշո՞ւմ ես ծնողների հեռախոսահամարները։ - ...; Այնուհետև նա ինձ ուղղորդեց երկրորդ պատուհան, որտեղ ինձնից վերցրին մատնահետքեր։ Մատնահետքերի լավ նկարի համար պետք է մատները պահել միասին։ Ինձ դուր եկավ այն, որ նա թեև ամերիկուհի է, բայց ռուսերեն գիտի կատարյալ;) Եվ ի դեպ, նա դրական էներգիա է ճառագում, այդ պատուհանից հետո ինձ մոտ անհետացավ հարցազրույցից վախը։ Այնուհետև ես սպասում էի իմ հերթին։ Սկզբում աշխատում էր միայն Ալանը (3-րդ պատուհան)։ 15-17 հոգու ընդունելուց հետո արդեն աստիճանաբար սկսեցին հրավիրել 6-րդ պատուհան, որտեղ ընդունում էր Յանը։ Այդ պատուհանի տարբերությունը նրանում է, որ դա ընդհանրապես պատուհան չէ, այլ աշխատասենյակ, որտեղ դու նստում ես հյուպատոսի դիմաց։ Դա ինձ համար մեծ պլյուս էր։ Անցնենք երկար սպասված հարցազրույցին... - Hello, how are you? (տարօրինակ էր, երբ նա առաջինը ողջունեց) - I'm fine, and you? - Not bad. - Where are you from? - I'm from Aktobe. Եվ այստեղ նա զարմացած. Օո, նշանակում է դու Աստանայում առաջին անգամ ես) (իհարկե անգլերենով) - Ինչպե՞ս հասար հյուպատոսարան։ - Գնացքով։ - Որքա՞ն արժե տոմսը դեպի Աստանա։ - 6560 տենգե։ - Որտե՞ղ ես սովորում։ - ... - Ո՞ր կուրսն է։ - 3 - Ո՞րն է քո սիրելի առարկան համալսարանում։ - Ֆիզիկական կուլտուրա։ - Ինչո՞ւ։ - Ես սիրում եմ վազել, մարզվել դահլիճում, ինձ դուր է գալիս վոլեյբոլ խաղալը։ - Որտե՞ղ է գտնվում քո աշխատանքը ԱՄՆ-ում։ - Orleans, MA - Ի՞նչ է կոչվում քո հաստատությունը ԱՄՆ-ում։ - ... - Ո՞րն է քո պաշտոնը։ - Dishwasher and kitchen help. - Ի՞նչ աշխատավարձ ես ստանում։ - 10$ ժամում։ - Ինչո՞ւ ընտրեցիր հենց այդ նահանգը։ - Մասաչուսեթսում հիանալի պահպանվել են պատմական խորհրդանիշները։ Դադար եղավ, նա երկար նայեց իմ փաստաթղթերին և հանելով DS-2019 ձևաթուղթը՝ արտասանեց. Your visa is approved! Սպասում ենք քեզ նորից! Ուրախո