Нарэшце настаў той вырашальны дзень, ад якога залежала ўсё. Паколькі я не паспявала па тэрмінах, для інтэрв'ю я выбрала Шанхай, бо ехаць было ўсяго 2 гадзіны. Многія адгаворвалі праходзіць субяседаванне ў гэтым горадзе з-за таго, што верагоднасць адмовы была вельмі высокай у параўнанні з іншымі правінцыямі. Яшчэ хваляваў той факт, што многія мае знаёмыя праваліліся менавіта там. Часу на роздум наогул не было, таму на свой страх і рызыку я ўсё ж такі паехала менавіта туды. Адстаяўшы велізарную чаргу, прадумваючы адказы на пытанні, дрыжучы ад страху, падышла да акенца. Чэсна, чакала дзядзьку ў касцюме за сталом са сцяжкамі, які будзе браць інтэрв'ю як іспыт з білетамі. Насамрэч усё аказалася зусім не так. Мне трапілася маладая дзяўчына, якая задала ўсяго тры простыя пытанні: Хто вы? Для чаго збіраецеся паехаць? Якія абавязкі будзеце выконваць? Адказаўшы на ўсё, пачула ад яе: «Удалага палёту». Так я апынулася ў гэтай краіне магчымасцяў.


+2


