Bari: Səyahət bələdçisi, qiymətlər və pulsuz yaşayış · 2026

OOOralbek Otegulov8 noy 2015Oxu

2001-ci il 11 sentyabr hadisələrindən sonra təhlükəsizlik amerikalılar üçün bir nömrəli dəyərə çevrildi. Buna görə də burada yoxlama çox ciddi aparılır. Biz içəri yalnız sənədlərimizlə giririk, qalan hər şeyi kənarda qoyuruq. Hətta mobil telefonu da götürmək olmaz. Səfirliyin astanasını keçdiyiniz andan etibarən Qazaxıstan Respublikasının qanunlarının üstünlüyü dayanır və Amerika Birləşmiş Ştatlarının qanunları hökm sürür. Nəzarət postundan keçib daxili həyətə tərəf addımlamağa başlayanda, bayaqkı üşüməyim, titrəməyim, viza üçün narahat olmağım, hamısı birdən keçdi və özümü rahat hiss etməyə başladım. Səfirliyin həyətinə girən kimi günün soyuqluğu da yox oldu. Bax, möcüzə! Niyə olduğunu bilmirəm, özümü çox təhlükəsiz hiss etdim. Arxadan qovub gələn «Baskervil» itindən qaçıb evə girməyə macal tapan adamın halına düşdüm. Artur Konan Doylun «Şerlok Holms»u yadınızdadır...? Orada bir qorxunc it var idi... Beləcə, yüksək əhval-ruhiyyə ilə müsahibə olacaq binanın qapısına əl uzatdım. Həyətdəki rahatlıq və nizam-intizam atmosferi binanın içində də nəzərə çarpır. Qapını qoruyan nəzakətli zabit içəri girən tələbələrə nə etməli olduqlarını göstərir və təlimat verir. İçəri girən kimi o, mənə də başı ilə salam verdi və sağ tərəfdəki pəncərəni göstərdi. Oradan bəzi lazımi kağızları aldıqdan sonra, növbəti pəncərəyə barmaq izlərini verməyə keçdim. Hər şey bitdikdən sonra gözləmə zalına gəlib yerləşdim. İçəridə oturanların çoxu tanışdır, özümüzün Aktobe qız-oğlanlarıdır. Aralarında tanımadığım tələbələr də var. Tələbələr bir-bir cavab verib çıxırlar. Hələlik heç kim kəsilməyib deyəsən. Sağ tərəfimə baxanda bizimlə gələn Bakitova Simbatın oturduğunu gördüm, gözlərindən qığılcımlar saçırdı. Üzündə heç bir narahatlıq əlaməti yoxdur. Çox sakit, çox əzəmətli! Üzünə bir dəfə baxan kimi gözləri danışmağa başlayır: «Bu da çətinlikdirmi? İndi keçəcəyik. Hər gün danışdığımız ingilis dilidir də...». Mən onun gözlərindən bunu anladım. Bəli, onun gözlərində həddindən artıq sakitlik və yüksək inamın, həm də xoş ümidin qığılcımlarını gördüm. Onun gözləri mənə «Sən niyə qorxursan? Onda niyə gəldin? Evində sakit yatmayacaqdınmı?» deyirmiş kimi. Sakit qızın sözləri də ağır çıxdı: - Salam Simbat! - Salam. Necəsən? - Yaxşı. Sən necəsən? Hazırsan? - Bəli, yaxşı. Bəs sən? - Hazırıq, - deyə qısa cavab verdim. «Bəli, doğrudan da mən nədən qorxuram? Mənim geri çəkilməyə yolum yoxdur. Keçən il gedə bilmədim. Bu mənə verilən son şansdır. Bu il gedib gəlməsəm, gələn il təhsilimi bitirirəm. Sonra heç vaxt gedə bilməyəcəyəm. Nə olursa olsun, bu gün mütləq keçməliyəm!» - beləcə mən öz fikirlərimlə mübarizə apararkən növbə Simbata da çatdı. Adını eşidən kimi yerindən durdu və sakit halını qoruyaraq özünü çağıran pəncərənin qarşısına çatdı. Zalın içi sakit olsa da, qulağımın ağırlığı səbəbindən nə soruşduqlarını dəqiq eşidə bilmədim. Bir dəqiqəyə çatmayan vaxt ərzində sakit halı ilə gedən çevik qız şən halı ilə geri qayıtdı. Taq-taq edib, konsulun ağzındakı sözü qapıb, tez cavab verən «Extra-çevik» qıza kimin nə iradı ola bilər...? Gəldi, şaqqıltı ilə cavab verdi və getdi. Sualı başa düşdünmü, düşünməyə ehtiyac yoxdur. Lazımi cavabını tez ver və qurtul. Düşünüb vaxtı uzatsan, konsulun da sualları çoxalacaq. Simbat – vizanı layiqincə almalı olan adamın ən yaxşı nümunəsini göstərdi. Maksimal cavab, minimum time! Bəli, yeri gəlmişkən, o, keçən il (2013) bizimlə birlikdə sənəd verib gedə bilməyən 15 aktobeli tələbədən biri idi... Bəli, keçən il deyirəm, keçən il Aktobedəki Aktobe Educational Advising Center-ə bir neçə nəfər olub sənəd vermişdik. Astanaya müsahibəyə gedəcəyik deyə qatar biletlərimizi iki dəfə sonraya saxladıq, üçüncü dəfə isə nəhayət təhvil verdik. Nə baş verdiyini anlaya bilmədik. Fikirlərimiz hər tərəfə qaçırdı. Həmin dövr Bostonda Tsarnayev qardaşlarının partlayış törətdiyi dövrlə üst-üstə düşdü. «Partlayışdan sonra Work and Travel-i bağlayıblar» və ya «Ona qazaxıstanlıları qəbul etmirlər» kimi şayiələr də çıxmağa başladı. Bizə heç nə demirdilər. Şəhərdə raha

UUSAblogi · 5 okt 2009Oxu

Necə və nə içirdik, yaxud Amerika barında işləmək. Çox içirdik, həm spirtli, həm də spirtsiz içkilər; mümkün olan hər şeyi sınadıq, hətta siqaret də çəkdik, baxmayaraq ki, evdə çəkmirik. Şəhər nə qədər kiçikdirsə, orada «sağlam millət» uğrunda mübarizə bir o qədər fəaldır. Bizim 19 yaşlı bir oğlanımız var idi, ona nəinki heç yerdə içki satmırdılar, hətta bir yerdə yaşını bilən kimi bəzən siqaret də satmırdılar. Bir-iki dəfə, etiraf edirəm, 13-14 yaşlı amerikalı uşaqlara pivə almışam. Bilmirəm, sonra nə etdilər, amma bizim rus oğlanlarımıza sonra buna görə söz gəldi (görünür, məni belə bir şeyə qadir hesab etmirdilər...). Barda işləyərkən, arxanda duran hər şeyi pulsuz içməmək üçün vəsvəsəyə qarşı durmaq həqiqətən çox çətindir. Amerikalılar, başa düşdüyüm qədəri ilə, kokteyllərin böyük pərəstişkarı deyillər, təmiz məhsulu içməyə üstünlük verirlər (baxmayaraq ki, arağı toniklə içirlər). Mənim sevimli içkim tekila oldu... ondan vedrələrlə içilmişdi. Məni təəccübləndirən şey bardakı hesablamalara qarşı laqeyd münasibət idi, əsas odur ki, kassa düz gəlsin. İşdən sonra heyət heç nə qeyd etmədən bardan rahatlıqla bir şey götürə, hətta ağlabatan hədlər daxilində evə də apara bilərdi... buna baxmayaraq, təəccüblü şəkildə hər şey həmişə düz gəlirdi və xərclər artıqlaması ilə ödənilirdi... Şəhər nə qədər kiçikdirsə, gəzintiləriniz bir o qədər populyar olur. Əgər axşam kimsə ilə gəzməyə getmisinizsə, vəssalam – səhəri gün hamı mənalı gülümsəyərək başınızın ağrıyıb-ağrımadığını və gecənin necə keçdiyini soruşacaq. Və baxmayaraq ki, siz bütün axşamı şəhərdən uzaqda, göl kənarında oturub səhərə qədər söhbət edə bilərdiniz, maraqlı həmkarlar üçün dedi-qodu etməyə səbəb var (heç olmasa çox ünsiyyətdə olmadığınız yarısı üçün). Həyatda mən ümumiyyətlə çox az içirəm, amma orada nədənsə tam tərsi idi... Ümumiyyətlə, Amerikada 21 yaşdan sonra daha azad yaşayırlar :)