Nadi: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

ТТатьянаJicu · 18 mar 2011Czytaj

1. Lato 2010. Kreta. Mówiąc po angielsku, czułam się, jakbym władała magią. Rozumiałam ludzi, a oni rozumieli mnie. Filip. Rozmawialiśmy po kilka godzin dziennie. Belg, znał 4 języki. I dałam sobie obietnicę, że nauczę się francuskiego. I podszlifuję angielski. Holendrzy, Włosi, Szwajcarzy, Grecy, Belgowie... za każdym z tych ludzi stał cały kraj ze swoimi tradycjami i zasadami. Postanowiłam, że muszę odwiedzić każde z tych miejsc. 2. Pokłóciłam się z najlepszą przyjaciółką. I nie rozmawiałyśmy przez kilka miesięcy. Zyskałam mnóstwo wolnego czasu, który wcześniej spędzałam z nią. 3. Alpinizm. Wyruszając w październiku 2010 roku z alpinistami na Kusz-kaja na Krymie, nawet nie podejrzewałam, kogo tam spotkam. Pojechałam sama, znając tylko trenera (trochę) i jeszcze parę osób (bardzo powierzchownie z zeszłego roku, kiedy jechaliśmy razem właśnie z tą przyjaciółką). Bałam się dokładnie do momentu, aż poznałam tych niesamowitych ludzi w każdym wieku. Już tam dołączyli do nas idealny mężczyzna-jogin, który mieszkał miesiącami i latami we wszystkich zakątkach globu, oraz wesoła grupa znajomych, z których jeden, moim zdaniem, wiedział wszystko na świecie. Zapaleni podróżnicy, poszukiwacze przygód, gawędziarze. Od pierwszego wieczoru rozmów z nimi zrozumiałam, że od teraz moim najgorętszym marzeniem jest podróżowanie po świecie. I znajomość języków. Ponieważ znajomość obcego języka to magia. Powtarzam się?:) 4. Pojawił się pomysł, żeby wyjechać na rok na studia za granicę, w związku z czym poszłam na targi edukacji międzynarodowej w Radissonie. Obeszłam mnóstwo stoisk i zupełnie przypadkiem natknęłam się na organizację Startravel. Zaproponowali, żebym przyszła na ich spotkanie i dowiedziała się o programie Work and Travel. Zabierając ze sobą przyjaciółkę, poszłam. Pomysł mnie porwał, a od zdjęć i obrazków po prostu kręciło mi się w głowie! Tak! Od tego można zacząć! Mama zareagowała niezwykle pozytywnie - tylko pogoniła mnie, żebym poszperała w necie, popytała znajomych. Okazało się, że z mojego rodzinnego MIET do Ameryki jeździła masa ludzi! W tym mój własny przyjaciel! Prawda, przyjaciel po tym przysiągł, że noga jego tam więcej nie postanie. Sam sobie winien. Pojechał przez Aloha. Byłam u nich w biurze, po czym twardo postanowiłam, że są idealni. Prawda, potem jednak poszukałam info. Najłagodniejszym określeniem tej wspaniałej organizacji było "Aloha dla frajerów". Natknęłam się na IEC. Od tamtej pory decyzja stała się nieodwołalna. Nawet kiedy rodzice mojej przyjaciółki Nadii kategorycznie odrzucili pomysł ich córki. Początkowo też chciałam zrezygnować, jednak moja własna mama z takim uczuciem przyznała, jak bezgranicznie zazdrości mi tej możliwości, że się zdecydowałam. Pojechałam, wypełniłam ankietę. Nadia też w porę zrozumiała, że nie przeżyje moich opowieści po podróży i wciągnęła się w pomysł samodzielnego zarobienia pieniędzy. Tak obie wylądowałyśmy jako kelnerki w Yakitorii. Prawda, wytrzymałyśmy tam krótko, ale wystarczająco, żeby opłacić 1. ratę. Do stycznia-lutego jej rodzice pogodzili się z faktem, że lecimy. We dwie. Do Ameryki!

КСКамиль Сайдашевkamil89 · 31 paź 2010Czytaj

18 lipca 2010 (17:15) Właśnie wróciłem z miasta. Poszedłem do apteki RiteAid po wodę. Tam kosztuje 2,99$ za 24 butelki. Sprzedaję ją po 1$ za butelkę na skrzyżowaniu Roosevelt Blvd i Rahn st. Wszystko w porządku, tylko zamrażarka nie nadąża za mną. Dziennie sprzedaję średnio za 35-40 dolarów. Damir nadal nie oddał pieniędzy. Nie mówiłem – pracowaliśmy dla jednego dupka – Damira. Jeździliśmy daleko na północ miasta – czyściliśmy i myliśmy parkiet. Bardzo bolały mnie plecy i ręce. Wszyscy byliśmy przemoczeni. Dom był bardzo piękny. Wypłaty nie dał. Oczywiście, zajmowanie się wodą jest super. Minimum kosztów – duży procent dochodu. Teraz mogę spokojnie jeść i coś kupować. A co najważniejsze – na pewno nie wyjadę do domu przed terminem. Spotkaliśmy dwie dziewczyny (Nadia i Marina). Nadia jest z Jarosławia, ale studiuje w Moskwie, druga ze Stawropola. Chodziliśmy z nimi po Welsh & Roosvelte. Takie, normalne dziewczyny. Pracują jako LifeGuard. Ale przyjechały na offerze i nie miały większych problemów. Offer to w ogóle dobra opcja dla tych, którzy mają alergię na niedogodności. Ojciec powiedział, że chce, żebym zmienił bilet na koniec sierpnia i pojechał z nimi we wrześniu nad morze odpocząć… jeszcze nie zdecydowałem. Podoba mi się w Filadelfii – jest bardzo gorąco, jedzenie smaczne, wszystko piękne. Ludzie są przyjaźni i naprawdę można spokojnie zarobić trochę pieniędzy. Policja mnie nie rusza, kiedy handluję – to legalne. Tylko fajek nie wolno sprzedawać. Podoba mi się mój biznes – sam sobie jestem szefem, sam decyduję, co i jak. To świetne. Swoją drogą, inwestycje w biznes wyszły minimalne – chłodziarkę dała Lana. Lód biorę z zamrażarki – na razie bez suchego lodu. W wolnym czasie czytam Chucka Palahniuka (Choke). Bardzo ciekawe przemyślenia. Dobra, na dziś chyba wszystko.

UUSAblogi · 5 paź 2009Czytaj

Mieszkanie w hostelu na Miami Beach było fajne, ale drogie... i miało też kilka minusów... na przykład to, że oprócz nas w pokoju były jeszcze dwie osoby... i ciągle się zmieniały!! Zasypiasz - na sąsiednim łóżku śpi jedna dziewczyna, budzisz się - już inna... albo w ogóle nikogo nie ma! Bałam się o swoje rzeczy... chociaż prawda jest taka, że tych rzeczy nie miałyśmy zbyt wiele! Mojego bagażu do tamtego czasu jeszcze nie znaleźli... co było dobre - bezpośrednio w hostelu była Laundry - pralnia. Ile wieczorów tam spędziłyśmy!! Rzeczy mało, wracasz z pracy - i do Laundry, prać... tylko ta głupia pralnia słabo działała - prać jeszcze jakoś prała, ale suszyć ubrań nie chciała! Czego my tylko nie robiłyśmy! Po 5 razy ładowałyśmy rzeczy do Dryer-a, wrzucałyśmy monety... i siedziałyśmy 20 minut na desce do prasowania - pilnowałyśmy rzeczy! I tak prawie co wieczór po 3 podejścia... do zmroku, krótko mówiąc)) W pokoju ubrania kategorycznie odmawiały wyschnięcia! Klimatyzacja działała na medal! Nawet w nocy było zimno! Podczas naszego krótkiego pobytu w tym hostelu nieźle dałyśmy w kość Damienowi)))) Biedak... maszyna nie pierze - Damien, pomóż! Rzeczy oddać do przechowalni - Damien.. internet potrzebny - znowu Damien)) zimno w pokoju - znowu Damien.. ale szczególnie ciężko miał z laundry, oczywiście: albo proszku nie ma, albo nasza ćwiartka utknęła w maszynie, albo nie chce prać, albo suszyć, albo po prostu dla towarzystwa wołałyśmy go ze sobą)) On nawet zapamiętał, jak to powiedzieć po rosyjsku - (wybaczcie dokładność odtworzenia) - "ena pralka", co nas bardzo zdziwiło )) Śmiałyśmy się od serca, wyrażenie znowu się przyjęło)) na oznaczenie nieprzezwyciężonych trudności)) i po prostu tak... fajny chłopak, tęsknimy za nim. A jeszcze dobrze było, że wszystko jest blisko: sklepy itd... a zwłaszcza plaża! Moja pierwsza kąpiel w oceanie odbyła się pod hasłem "crazy russians!!" )) przypominam, że strój kąpielowy został w bagażu, a bagaż gdzieś w drodze do Miami... chodziłam po mieście w czarnej sukience, kupionej niedawno w Ross-ie.. i tak jakoś po pracy zostało nam czasu, żeby zajrzeć na plażę.. Nadya pobiegła do wody, a ja zostałam na brzegu z naszymi rzeczami... ona się kąpie i woła mnie ze sobą... ale jak pójdę - przecież jestem w nowej sukience, bez stroju kąpielowego... a jeśli zmoczę sukienkę, to do jutra nie zdąży wyschnąć...-wszyscy pamiętamy o tej cholernej laundry.... a do hostelu 10 minut pieszo przez miasto.... co ludzie pomyślą... ale po 10 minutach staje mi się wszystko jedno, że sukienka nowa, a po 15 - że będzie mokra.. to w końcu ocean!! Nadya wybiega na brzeg, łapie mnie za rękę i ciągnie do wody! Skaczemy w wodzie, łapiemy fale... cieszymy się i bawimy.... a potem idziemy przez miasto do hostelu)))) Ze mnie cieknie woda strumieniami, uśmiecham się i wykręcam sukienkę)) ludzie wytykają nas palcami i pouczająco, z miną znawcy mówią "crazy russians")) a nam wszystko jedno)) Przychodzimy do hostelu, Damien interesuje się, czy wszystko u mnie w porządku (..chce się dodać: z głową...=) ) oczywiście, w porządku! Lepiej być nie może))! O kontynuacji tamtego wieczoru, myślę, że już się domyślacie... kolejny wieczór spędzony w pralni... siedzimy na desce do prasowania, wrzucamy monety do Dryer-a, próbujemy wysuszyć moją sukienkę i strój kąpielowy Nadii... znowu nie wychodzi, wołamy Damiena.. dalej następuje nieprzetłumaczalny polski folklor...)) Jutro się wyprowadzamy i on nas więcej nie zobaczy... ludzie z restauracji współczuli naszemu losowi i postanowili przygarnąć nas na jakiś czas do siebie... za darmo, naturalnie.. to awantura... cholera, lepiej by było, gdybyśmy wtedy zostały w hostelu...