Dzień pierwszy. No cóż. Ameryka nigdzie się nie podziała. Naprawdę. I oto, właściwie, wielki powrót nie tak wielkiego człowieka. Bo w zasadzie, kim ja jestem dla Ameryki? Kim my wszyscy jesteśmy dla tego kraju? Zabawnie jest o tym pomyśleć. Ale teraz nie o tym. Tak jak rok temu, przywitał mnie mój bliski przyjaciel Rusłan, ten, z którym jesteśmy tutaj dla siebie cząstką Ojczyzny. Razem z nim, jego przyjacielem i jeszcze jedną rodaczką wyruszyliśmy "załatwiać sprawy". Swoją drogą, jechaliśmy całkiem sporo. W tym mieście trzeba być bardzo mądrym w kwestii dróg i wiedzieć, jak najlepiej jechać, ponieważ problemy z ruchem są bardzo duże. Wystarczy otworzyć te same mapy Apple i zobaczyć obciążenie dróg. I czasami łatwiej jest wydłużyć trasę 1,5-2 razy, ale w rezultacie dotrzeć znacznie szybciej, ponieważ krótka droga jest zakorkowana. Co się zmieniło przez ten rok mojej nieobecności? Nic. Jak już powiedziałem, Nowy Jork absolutnie nie przejmuje się tymi, którzy przyjeżdżają. (No, z wyjątkiem Meksykanów. Bez nich cała Ameryka stanie.) Żyje swoim życiem. Tak samo biega, skacze, chodzi, jeździ, krzyczy, śmieje się i, co najważniejsze, jasno świeci nocami. Teraz naprawdę odnosi się wrażenie, że nic się nie stało. W tym sensie, że nie było tych 8 miesięcy czekania, jakbym zasnął w Nowym Jorku 6 października i obudził się w tym samym miejscu 17 maja, bo teraz patrzysz wokoło i widzisz dokładnie to samo życie, które widziałeś 2/3 roku temu. Bez żadnych zmian. To nawet dodaje pewną dozę sentymentalizmu. Dotarliśmy najpierw do jego pracy, gdzie otworzył mi nową kartę SIM, a potem już do jego domu. Zostawiając rzeczy i poznając nowego członka rodziny Rusłana (tak, niedawno urodziła mu się córka, która zdążyła się mnie przestraszyć, ale to było taaakie słodkie), postanowiłem po raz kolejny wyruszyć na podbój miasta. Pierwszym punktem stał się słynny z filmu "Dawno temu w Ameryce" most Manhattan. "Noodles, poślizgnąłem się." - fraza, która nie jest tak słynna jak cytat z Ojca Chrzestnego, ale nie mniej tragiczna. Choć mało kto mnie teraz zrozumie. Ogólnie rzecz biorąc, film Sergio Leone zawsze był i pozostaje jednym z moich ulubionych od wczesnej młodości. I dlatego już dawno chciałem trafić na ten most. Ale mniejsza z tym. Ciekawe, że na tym samym moście było sporo turystów. I większość z nich to Azjaci. Zawsze wydawało mi się, że ta atrakcja jest interesująca głównie dla fanów filmu, ale najwyraźniej się myliłem, albo wszyscy oni są fanami. Kto wie. Jedynym problemem podróżowania w pojedynkę jest fotografowanie. Nie jestem wielkim fanem selfie na tle wspaniałych atrakcji, więc zazwyczaj proszę o to innych ludzi. Ale warto zauważyć, że zarówno Amerykanie, jak i turyści zawsze są gotowi nacisnąć magiczny przycisk nawet dla nieznajomych. Sam bardzo często pomagałem innym. A czasami, gdy widzę grupę dwóch lub trzech osób, proponuję im zrobienie wspólnego zdjęcia i proszę w zamian o zrobienie zdjęcia mi. Wszyscy zadowoleni? Oczywiście. Wybiegając w przyszłość, opowiem nawet o jednej dziewczynie, która zdążyła zapaść mi w duszę. W drugim dniu pobytu w Nowym Jorku stałem na Times Square i zobaczyłem ładną (nie po prostu ładną, a gorącą) dziewczynę w wieku około 22 lat, która fotografowała się na timerze, stawiając telefon na pachołku budowlanym. Zaproponowałem jej pomoc, a ona nie mówiła ani słowa po angielsku. Po pierwszym zdjęciu poprosiła o jeszcze jedno, a potem zaczęła przeglądać swój album, żeby pokazać, że potrzebuje jeszcze zdjęcia w stylu "Follow me", kiedy trzymają się za ręce. Złapała mnie za rękę i pociągnęła w stronę billboardów reklamowych. No, wszystko wykonałem, a ona odskoczyła. I wszystko, co zrozumiałem, to że jest Argentynką (mówiłem, że jest gorąca), ale niestety jest szybsza ode mnie, więc więcej jej nie widziałem. Po moście, swoją drogą, musiałem rozmienić pieniądze, ponieważ przez swoją głupotę przywiozłem pieniądze tylko w 100-dolarowych banknotach. Dla tych, którzy jadą pierwszy raz - rada: Bierzcie mniejsze banknoty, poni
+6
