Յուրաքանչյուրն ունի իր վերաբերմունքը ծրագրի այս մասի նկատմամբ: Ոմանք սահմանափակվում են Նյու Յորքով, ոմանք մեկնում են Բահամյան կղզիներ նավարկության, ոմանք էլ գնում են «ամեն ինչ ներառված է» ուսանողական տուր: Մենք պլանավորել էինք հնարավորինս շատ բան ընդգրկել մեր սեփական ուժերով (եթե արդեն հայտնվել ենք Ամերիկայում, ուրեմն պետք է զբոսնել)՝ միաժամանակ հնարավորինս քիչ գումար ծախսելով: Նրանց, ովքեր նույնն են ցանկանում, կարող եմ միայն մեկ խորհուրդ տալ՝ ամեն ինչ նախապես մտածեք: Նահանգներում ներքին թռիչքները բավականին էժան են, որոնց վրա, ի դեպ, լինում են զեղչեր, և օդանավակայան կարող է գտնվել նույնիսկ փոքր քաղաքում: Օգնության են հասնում նաև մեքենաների վարձույթի ընկերությունները և միջքաղաքային ավտոբուսները: Բայց պետք է հիշել, որ ԱՄՆ-ում հիմնական տրանսպորտը անձնական ավտոմեքենան է, և որոշ քաղաքներից դուրս գալը կարող է շատ դժվար լինել: Մտածեք այս մասին աշխատանքի վայր ընտրելիս: Եվ, իհարկե, ճանապարհորդեք ընկերներով. դա ոչ միայն կխնայի բյուջեն, այլև ճանապարհորդությանը զվարճություն կհաղորդի: Սկզբում մենք գործատուի հետ պայմանավորվել էինք, որ աշխատանքը կավարտենք սեպտեմբերի 5-ին (Աշխատանքի օրը այդ տարի ընկնում էր 4-ին, այն համարվում է առողջարանային սեզոնի վերջին օրը, որը շատ գումար է բերում և պահանջում է շատ աշխատող ձեռքեր): Բայց հետադարձ տոմսերը գնված էին սեպտեմբերի 16-ի համար, և տասնմեկ օրը ակնհայտորեն քիչ էր մեր բոլոր մեծ պլանների համար... Ուստի, նախ՝ մենք ամռան կեսին մի քանի ելք կատարեցինք, և երկրորդ՝ աշխատանքից ազատվեցինք մեկ շաբաթ շուտ: Առաջին լուրջ ելքը օգոստոսի սկզբին Նիագարայի ջրվեժ կատարած ուղևորությունն էր: Ոչ մի կազմակերպված տուր, միայն մենք: Հինգ հոգով կարողացանք միաժամանակ երկու օր արձակուրդ վերցնել, մեկ գիշերվա համար անհավանական կացարան գտնել (դրա մասին ավելի ուշ կպատմեմ), հարևան քաղաքում մեքենա վարձել և հաղթահարել ութ ժամվա ճանապարհը մեկ ուղղությամբ: Մեր ընկերությունում երկու վարորդ կար՝ ես և Սոնյան: Դա մեզ հնարավորություն տվեց անհրաժեշտության դեպքում փոխարինել միմյանց. չորս ժամ վարում եմ ես, չորս ժամ՝ նա: Ի դեպ, նահանգներում ռուսական վարորդական իրավունքից բացի ուրիշ ոչինչ պետք չէ, և եթե այն ունեք, անպայման փորձեք ԱՄՆ-ում նստել ղեկին: Սա ոչնչի հետ չհամեմատվող զգացողություն է՝ մայրուղիներ ամբողջ երկրով մեկ, որտեղ մեքենաները շրջանցում են քեզ, եթե վարում ես 130 կմ/ժ-ից դանդաղ: Իդեալական ասֆալտ, անհավանական բնապատկերներ, ենթակառուցվածքներ, որոնք նախատեսված են ճանապարհորդությունը հնարավորինս հարմարավետ դարձնելու համար... ԱՄՆ-ի ճանապարհները ոչ ոքի անտարբեր չեն թողնի Բայց վերադառնանք Նիագարա: Որպես կացարան մենք ընտրեցինք... իսկական ամերիկյան թրեյլեր: Այո, Airbnb-ում կարելի է նման բաներ էլ գտնել: Դրա սեփականատերերը որոշել էին բիզնեսը սկսել բոլորովին վերջերս, և մենք ընդամենը երրորդ հյուրերն էինք: Այո, հենց մասնավոր տարածքում, տան կողքին, այո, բոլոր հարմարություններով: Գիշերը մենք խարույկի վրա զեֆիր և նրբերշիկներ էինք տապակում, կիթառի նվագակցությամբ երգում էինք և քնում էինք այնքան խորը և անհոգ, որքան երբեք աշխատանքային օրերին: Հենց այսպիսի թրեյլերներով են ամերիկացիները ճանապարհորդում ընտանիքներով Տեղավորվելու հրճվանքը փոխարինվեց ջրվեժի հրճվանքով: Մեր ընկերուհիներից մեկը հրաժարվեց գնալ՝ ասելով. «ութ ժամվա ճանապարհ՝ միայն ջրվեժին կանգնել ու նայելու համար՞» – և նա շատ սխալվեց: Ներքին տուրիզմը Ամերիկայում զարգացած է այնպես, ինչպես, գուցե, աշխարհի ոչ մի տեղ: Եվ եթե դուք ժամանել եք Նիագարայի ջրվեժ, ապա հաստատ կգտնեք անելիք: Տեղավորվելուց անմիջապես հետո մենք վազեցինք դեպի Նիագարա. հասանք բառացիորեն վերջին Maid of the Mist-ի՝ ջրվեժների ստորոտին մոտեցող նավակի մեկնելուց մեկ րոպե առաջ: Բախտներս բերեց, այն գրեթե դատարկ էր: Նրա մեծություն Նիագարայի ջրվեժը: Հորիզոնում երկնաքերերը արդեն Կանադան են Երեկոյան ջրվեժը վառվում է ծիածանի բոլոր գույներով, իսկ երկնքում հնչում է հրավառության որոտը՝ անկախ նրանից, թե որ ամառային օրն եք ժամանել: Առավոտյան ավելի լավ է գնալ հաջորդ «ատրակցիոնին»՝ Cave of the Winds: Իրականում, այնտեղ վաղուց քարանձավ չկա, փոխարենը կա ժայռի մեջ հարյուրամյա վերելակ և փայտե թեքահարթակներ, որոնք թույլ են տալիս քայլել հենց ջրվեժի սառցե շիթերի տակ: Հավատացեք՝ դա արժե: Անձրևանոցները և հատուկ հողաթափերը ներառված են տոմսի գնի մեջ, բայց դուք չեք կարծո
+4
