Հավանաբար, յուրաքանչյուր ոք, ով եղել է Ամերիկայում, անմիջապես հիշում է առաջին օրը։ Ոչ թե երկար թռիչքը, ոչ, այլ այն պահը, երբ դուրս ես գալիս ինքնաթիռից, անցնում բոլոր հնարավոր ստուգումները և դուրս գալիս օդանավակայանից։ Հասկանում ես, որ Ամերիկայում ես, շուրջդ տաքսիստները գոռում են անգլերեն, ռուսերեն, իսպաներեն և աստված գիտի էլ ինչ լեզուներով։ Ոչինչ չես հասկանում՝ միայն հարցեր. ո՞ւր գնալ, ինչպե՞ս վճարել մետրոյի համար, ի՞նչ է գրված այստեղ, ի՞նչ է նա ասում, և բազմաթիվ այլ անընդհատ ծագող հարցեր։ Այժմ ես կցանկանայի ավելի մանրամասն կանգ առնել իմ Ամերիկայի հինգ վառ պահերի վրա, թեև, իհարկե, գրեթե չորս ամսվա ընթացքում դրանք շատ ավելին էին։ Այսպիսով, №1. Պարաշյուտով ցատկ։ Դե, այստեղ միայն հույզեր են։ Մենք ցատկեցինք Newport քաղաքում՝ հատուկ գնացինք այնտեղ, որպեսզի ցատկը լինի ափին (տեսարանն ավելի գեղեցիկ է)։ Ամեն ինչ ավելի քան ամերիկյան ստացվեց՝ արագ, հստակ, առանց ավելորդ մանրամասների և պայմանականությունների։ Մենք ժամանեցինք, դիտեցինք 5-րոպեանոց ուսուցողական տեսանյութը, հագանք հանդերձանքը, նստեցինք ինքնաթիռ, թռանք։ Ոչ մի ավելորդ բացատրություն, հագուստ փոխել, նախապատրաստություն՝ մեկ ժամ անց մենք արդեն ազատ էինք։ Ցատկը տևեց 5 րոպե, ոչ ավել, բայց ինչպիսի հինգ րոպեներ էին դրանք։ Սկզբում ես քաջանում էի և ասում, որ չեմ վախենում, բայց երբ նստեցինք ինքնաթիռ և դուռը փակվեց, հասկացա, որ իզուր էի քաջանում։ Այժմ, երբ փորձում եմ հիշել ինքնաթիռից դուրս ցատկելու պահը, չեմ կարողանում դա անել։ Սկզբում ազատ անկում էր, հետո հրահանգիչը բացեց պարաշյուտը, և մոտավորապես այդ պահից սկսեցի ինչ-որ բան գիտակցել և հիանալ տեսարանով։ Իսկ հիանալու բան այնտեղ իսկապես կար, իզուր չէինք գնացել ափ։ №2. Six Flags ատրակցիոնների այգի։ Այստեղ ստացված հույզերը ոչ պակաս էին, քան պարաշյուտով ցատկից։ Ամբողջ այգին կարելի է պայմանականորեն բաժանել երկու մասի՝ ջրային սլայդներ (կոպիտ ասած՝ ակվապարկ), որոնք աշխատում են մինչև երեկոյան 6-ը, և «չոր» սլայդներ։ Քանի դեռ ցերեկ էր և տաք, մենք փորձեցինք սահել հնարավորինս շատ ջրային սլայդներով։ Չնայած աշխատանքային օր էր, սլայդների հերթերը միևնույն է կային։ Ամենասարսափելին ինձ թվաց այն սլայդը, որտեղ պետք է կանգնել ապակեպատ խցիկում և սպասել, թե երբ ոտքերիդ տակից հատակը կվերանա, և դու կթռչես ներքև։ Դա բավականին նյարդային էր։ Մնացած բոլոր ջրային սլայդները պարզապես զվարճալի էին՝ բարձր, փակ, ոլորապտույտ, հարթ՝ յուրաքանչյուր ճաշակի համար։ Իսկ ահա «չոր» սլայդները ստիպեցին բոլորին գոռալ, ճչալ և զգալ վախի այդ հաճելի ծակծկող զգացումը։ Ե՛վ գլխիվայր, և՛ բարձրությունից, և՛ թունելների միջով, և այս ամենը հսկայական արագությամբ և միշտ անսպասելի։ Անհավանական վայր։ №3. Ավտոմեքենաների վարձույթ։ Ամերիկայի հմայքն այն է, որ հնարավորություն կա վարձակալել տարբեր ավտոմեքենաներ։ Այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է՝ բանկային քարտ է՝ հաշվին 400 դոլարով, և վարորդական իրավունք (ռուսականները նույնպես հարմար էին)։ Ամբողջ ամառվա ընթացքում ինձ հաջողվեց վարել մոտ 5-6 տարբեր ավտոմեքենա։ Զով մեքենաներ, զով ճանապարհներ, արագընթաց մայրուղիներ՝ էլ ի՞նչ է պետք երջանկության համար։ Հանգստյան օրերից մեկում ընկերուհուս հետ վերցնելով հերթական մեքենան՝ մենք գնացինք Providance՝ գնումներ կատարելու, այնուհետև՝ Newport-ի լողափ։ Այդ օրը մենք ստիպված եղանք բավականին շատ նյարդեր ծախսել։ Անհաջողությունները սկսվեցին այն պահից, երբ չէինք կարողանում հիշել, թե ուր է կորել կայանատեղիի կտրոնը, ինչի պատճառով չէինք կարողանում դուրս գալ խանութի կայանատեղիից։ Մեր հետևում «դժգոհ» մեքենաներ էին, մենք չէինք կարողանում գտնել տոմսը, փորձում էինք կանչել աջակցության ծառայություն, վերջապես (օ՜, հրաշք) տոմսը գտնվեց։ Փառք Աստծո, վճարեցինք, գնացինք։ Հետո՝ ավելի վատ։ Մենք ընկանք խցանման մեջ, պետք էր դուրս գալ քաղաքից հետ՝ մայրուղի, իսկ նավիգատորը ցույց էր տալիս ինչ-որ անհասկանալի հանգույցներ։ Կորցնելով շատ ժամանակ և մի քանի շրջան անելով՝ մենք այնուամենայնիվ դուրս եկանք Newport տանող ճանապարհ։ Այնտեղ հասանք, երևի, ժամը 4-ին։ Գտանք լողափը, կայանեցինք, վազեցինք լողանալու, հետո՝ զբոսնելու քաղաքով։ Մեքենան որոշեցինք թողնել լողափի կայանատեղիում։ Newport-ը շատ սիրուն և գեղեցիկ ափամերձ քաղաք էր։ Փողոցում տարբեր ռեստորաններ, օվկիանոսի գեղեցիկ տեսարաններ, զբոսանավեր, ամեն տեսակ մանր-մունր իրերի խանութներ։ Զբոսնելուց հետո հասկացանք, որ ժամանակն է
+3


