Արքաները (Arches) և Մոնումենտների հովիտը (Monument Valley) Ամերիկայում մեր համար դարձան երկու ամենահավես, ամենավառ և ամենահիշարժան վայրերը: Եվ ինչպես սովորաբար լինում է, հենց այդ ժամանակ մեր ֆոտոխցիկը անջատվեց:)))))) Ստիպված էինք նկարել 0.3 մեգապիքսելանոց տեսախցիկով: Ավելի լավ կլիներ ընդհանրապես չնկարեինք))) Բայց ամեն ինչի մասին հերթով: (Տեղադրված լուսանկարները ներբեռնել եմ ինտերնետից, որպեսզի պարզապես պատկերացնեք, թե ինչպիսի տեսք ունի այն) Ժայռոտ լեռներից հետո հաջորդ առավոտյան մենք շարունակեցինք ճանապարհորդությունը Կոլորադո գետի կիրճով անցնող ճանապարհով՝ հենց հոսանքի վրայով: Հետո դուրս եկանք անապատով անցնող ճանապարհ (ամերիկյան անապատը՝ կարդացեք մեր կիսաանապատը, բնութագրվում է «ոչ խիտ, ոչ դատարկ» արտահայտությամբ): Այստեղ արգելված էր կանգ առնել հաճախակի ավազային փոթորիկների պատճառով: Մենք էլ չէինք պատրաստվում:) Եվս 20 րոպե ճանապարհ, և մենք մտնում ենք Արքաների այգի (Arches National Park): Շուրջբոլորը ժայռեր են ու ավազներ, ամեն ինչ հագեցած պղնձագույն է: Կեսօր է, արևը թխում է, և պարզ է դառնում, թե ինչու է շուրջբոլորը ամեն ինչ այդքան կարմիր: «Երկաթի և պղնձի պարունակությունը հաղորդում է բլա-բլա-բլա...» կասեն ձեզ՝ մի հավատացեք: Այս արևի տակ ամեն ինչ կարմիր կլինի, նույնիսկ վաֆլե սրբիչը կամ Մայքլ Ջորդանը!! Առաջին կետը՝ Բրոդվեյը: 3 կիլոմետր երկարությամբ և 400 մետր լայնությամբ հարթ հովիտ՝ երկու կողմերից 300 մետր բարձրությամբ ուղղահայաց ժայռապատերով: Երկնագույն երկնքի ֆոնին այն ցնցող է թվում, ուստի տեսախցիկները ձեռքներիցս բաց չենք թողնում: Շուրջբոլորը վազվզում են հոգնած ասիացիները և մեր նախանձին՝ նկարում են հզոր, լիցքավորված ֆոտոխցիկներով)) Հովտից տեսարանը էլ ավելի հավես է: Երկինքը բաժանված է 3 հավասար մասի: Երկու ծիրանագույն և մեկ հագեցած երկնագույն: Գլուխը վեր պարզած երկար կանգնել չի ստացվում, ուստի մոտակա տարածքում 20 րոպե ման գալուց հետո գնում ենք մեքենա: Այգու մասին պատմելը և նկարագրելը ժամանակի կորուստ է: Պարզապես նշեմ՝ այստեղ կա բնական ծագման մոտ 2000 արկա: Դրանցից մի քանի տասնյակը՝ հսկայական և ամենահավեսն են: Պետք է միայն ասել, որ դուք պարտավոր եք այստեղ անել առնվազն մեկ բան՝ ոտքով հասնել Delicate arch-ին: Այն գտնվում է լեռան գագաթին գտնվող հարթ սարահարթի վրա: Երևում է ամեն տեղից, բայց դա բոլորովին այն չէ, ինչ երբ դուք նայում եք դրանից շուրջբոլորը: Ճիշտ է, 4 կիլոմետր դեպի լեռը պետք է քայլել: Շատ վատ կլինի: Խոստանում եմ) 20 սանտիմետրանոց թփերի տակ պառկած մահացող մարդիկ ջուր կխնդրեն: Ոտքերը կախարդական կերպով կվերածվեն բամբակի: Գլխիդ և հետևից լսվող քաղցր ձայները կխնդրեն հետ դառնալ: Մի լսեք և գնացեք: Մտքում Մալինինի երգերը երգեք, մտքում ինքներդ ձեզ հետ շախմատ խաղացեք, ձեզ պատկերացրեք որպես մոլորակը փրկող Բրյուս Ուիլիս՝ մի խոսքով, արեք ամեն ինչ, բայց հասեք: Այն այնքան արժե, որ նույնիսկ դժվար է պատկերացնել: Իզուր չէ, որ այս արկան դարձավ Յուտայի խորհրդանիշը՝ եթե ուրիշ բան լիներ, ես կնեղանայի) Հենց Արկայի մոտ՝ մեկ կիլոմետր խորությամբ անդունդ է: Ամբողջ այգին ափի մեջ է: Կարող եք նստել անվտանգության մեջ, եթե չեք սիրում էքստրիմ, կամ կարող եք մի քանի անգամ անցնել եզրով և լուսանկարվելու համար կանգնել մեկ ոտքի վրա՝ ինքներդ որոշեք: Բայց բարձրանալը պարտադիր է և վերջ: Նաև առանձնահատուկ նշանավոր վայրերի շարքում հարկ է նշել Double Arch-ը, Devil's Garden-ի Landscape arch-ը և Balanced Rock-ը: Միայն դրա վրա կծախսվի 7-8 ժամ նորմալ տեմպով, քանի որ այստեղ ամեն ինչի վրա կարելի է բարձրանալ, ամենուր կարելի է մտնել, իսկ քանի որ կարելի է, ապա արկան արկայի հետևից, բլուրը բլրի հետևից՝ և դուք արդեն չունեք այն մի քանի ժամը, որը նախատեսել էիք ծախսել հագեցած ճաշի վրա): Այս կամ այն կերպ, բազմաթիվ հառաչանքներով և հիացմունքներով լքեցինք այգին ժամը 4-ի սահմաններում՝ չէ՞ որ այսօր դեռ պետք է հասցնել Մոնումենտների հովտում մայրամուտին!!! Ակնկալում ենք տեսնել ևս ժայռեր, ոչ մի առանձնահատուկ բան, պարզապես գետնից դուրս ցցված քարի կտորներ: Ահա և ոչ: Հովտին մոտենալիս բոլորի ծնոտները ընկնում են: ՆՄԱՆ բան ոչ ոք չէր ակնկալում տեսնել: Կարծում եմ՝ սա ամենա-ամենա-ամենա-ամենահավես բանն է, որ տեսել եմ ԱՄՆ-ում: Միգուցե դա այն պատճառով է, որ մենք այնտեղ հայտնվեցինք մայրամուտին և մթնշաղին, չգիտեմ: Բայց եթե ինձ ասեն, որ ինչ-որ տեղ կա ուրիշ աշխարհ՝ ես գիտեմ, թե որտեղ այն փնտրել: Հսկայական խորհ
+2
