Անսպասելի ճանապարհորդություն… Ես ֆիլմո՞ւմ եմ։ Հենց սա էի մտածում, երբ վայրէջք կատարեցի Չիկագոյում… Ես կարծում էի, որ տնից 9000 մղոն հեռավորության վրա՝ մեկ այլ մայրցամաքում, ինձ լիովին այլ կերպ կզգամ։ Չիկագո ժամանելու օրվանից ես հայտնվեցի մի ֆիլմում, որի մի մասնիկը դառնալու մասին անգամ չէի էլ մտածում։ Հիշում եմ տնից հեռանալու օրը… Հիշում եմ այն անմոռանալի զգացողությունը, երբ այդ օրը դուրս եկա տան դռնից և թարմ օդը դիպավ դեմքիս։ Երկու մեծ ճամպրուկներս ձեռքիս՝ ձևացնում էի, թե ուժեղ, մկանոտ տղա եմ։ Նայեցի վառ կապույտ երկնքին, և միակ բանը, որ զգում էի, ազատությունն էր ու մի տարօրինակ զգացողություն, որ կյանքիս մեջ ինչ-որ բոլորովին անհայտ բան է մտնում։ Հիշում եմ՝ լուռ էի, երբ հորեղբայրս ինձ տանում էր օդանավակայան, և ողջ ճանապարհին զգում էի մայրիկիս հայացքը ինձ վրա։ Ոչինչ չէի կարողանում ասել։ Պարզապես նայում էի պատուհանից երկրիս գեղեցիկ բնապատկերներին ու մտածում. «Ինչպե՞ս պետք է հաղթահարեմ 3 թռիչք՝ լիովին մենակ…»։ Հիշում եմ ինքնուրույնության լիակատար պատասխանատվության գիտակցումը, որ զգացի օդանավակայանում մայրիկիս հրաժեշտ տալիս։ Այդ ժամանակ ես ինքնուրույն էի, ինչը իմ ճանապարհորդության և՛ լավագույն, և՛ ամենադժվար մասն էր։ Բայց, սպասեք, ի՞նչ ճանապարհորդություն։ Իմ Global UGRAD ճանապարհորդությունը։ Երբեք բավարար բառեր չեմ գտնի նկարագրելու համար, թե որքան երախտապարտ եմ Global UGRAD-ի շրջանավարտ լինելու համար։ Եվ երբեք չեմ հոգնի մարդկանց պատմելուց, թե ինչու պետք է դիմեն այդ ծրագրին։ Հավանաբար, հիմա սա է իմ աշխատանքը։ Պարզապես ասել մարդկանց, որ նրանք կարող են։ Որ նրանք կարող են թողնել բոլոր վախերն ու անվստահությունը հետևում։ Ինչո՞ւ որոշեցի մասնակցել Global UGRAD ծրագրին։ Այս հնարավորությունը պատահաբար եկավ ինձ մոտ։ Ընկերներիցս մեկը տեղադրել էր այն սոցիալական ցանցերում, ես տեսա այն, և իմ մեջ մի բան անմիջապես «կտկտաց»։ Սրտիս խորքում զգացի, որ չեմ կարող հիասթափեցնել իմ ներքին երեխային, քանի որ պարզապես կզղջամ, եթե չփորձեմ։ Այնպես որ, ես արեցի դա։ Ես փորձեցի, և ամեն ինչ ստացվեց։ Ահա թե ինչու եմ ես այստեղ՝ ասելով մարդկանց, որ նրանք նույնպես կարող են դա անել։ Անկեղծ ասած, Global UGRAD-ի դիմումի գործընթացը մի տեսակ սարսափելի էր այն ժամանակվա առաջին կուրսեցի աղջկա համար։ Դեկանատից ակադեմիական տեղեկանք ստանալը բարդ էր թվում, քանի որ իմ համալսարանում փոխանակման ծրագրերը գրեթե չէին խրախուսվում։ Մեկ այլ փորձություն էր դասախոսներից խնդրելը, որ ինձ համար երաշխավորագիր գրեն, ինչպես նաև ոգեշնչում գտնելը՝ արժանի էսսե գրելու համար։ Չգիտեի՝ ինչ սպասել դիմումս ուղարկելուց հետո։ Պարզապես համբերատար սպասում էի և հույս ունեի, որ ինչ-որ բան ինձ է սպասում։ Եվ իրականում այդպես էլ եղավ։ Հիշում եմ՝ որքան ուրախություն և հուզմունք զգացի, երբ Մինսկում ԱՄՆ դեսպանատնից զանգահարեցին և հրավիրեցին հարցազրույցի, որը տեղի ունեցավ մոտ երեք շաբաթ անց։ Ես հաջողությամբ անցա հարցազրույցը, հետո հանձնեցի TOEFL քննությունը և վերջապես դարձա Global UGRAD ծրագրի եզրափակիչ փուլի մասնակից։ Ծրագրի համակարգողները ինձ ուղարկեցին Էմպորիայի պետական համալսարան, ինչի համար ես իսկապես երախտապարտ եմ։ Այնուամենայնիվ, երբ առաջին անգամ նրանցից հաղորդագրություն ստացա, որ ինձ ուղարկել են Էմպորիա, ես շատ հիասթափվեցի… Ինչո՞ւ։ Պարզապես բրաուզերում փնտրեցի այդ քաղաքը, և այն ցույց տվեց, որ դա Կանզասի մի փոքրիկ քաղաք է՝ 25,000 բնակչությամբ։ Այնպես որ, միակ միտքը, որ եկավ գլխիս, հետևյալն էր. «Դե, լավ, մայրիկ, ես հայտնվելու եմ այդ գյուղում…»։ Իրականում, ուրախ եմ, որ ոչ մի ակնկալիք չունեի, քանի որ երբ հասա այնտեղ, այդ «գյուղը» ինձ ցույց տվեց ամենավառ կյանքը, որը կարող էի պատկերացնել։ Հստակ հիշում եմ, թե ինչ զգացի, երբ ինքնաթիռս վայրէջք կատարեց Չիկագոյում… Մեկ այլ մայրցամաք, այլ մարդիկ, այլ մտածելակերպ։ Կարծում էի, որ այնտեղ լիովին մենակ կլինեմ՝ առանց ընկերների։ Ահա թե ինչու էի անհանգստությամբ պլանավորում իմ միայնակ ճանապարհորդությունը դեպի Նյու Յորք՝ չիմանալով, որ այնտեղ կհանդիպեմ այնքան շատ հոգեհարազատ մարդկանց, որոնց հետ միասին կբացահայտեմ ամեն ինչ։ Հիշում եմ, թե ինչպես էի թափառում KCI-ում (Կանզաս Սիթիի միջազգային օդանավակայան) երրորդ թռիչքից հետո և փնտրում այն մարդկանց, ովքեր պետք է ինձ տանեին Էմպորիա։ Եվ հենց այնտեղ՝ օդանավակայանում, հանդիպեցի մի գեղեցիկ կորեացի աղջկա, ով հետո դարձավ իմ լավագույն ընկերուհին։ Մե

Մինսկ: Ճամփորդության ուղեցույց, գներ և անվճար կացարաններ · 2026
Commuters submit bags to metro security scanners every day, trading casual habits for spotless streets and heavily policed crossings.
- Upscale restaurants and specialty coffee shops in the city center
- English and Russian
- Minsk National Airport arrivals and service counters
- Russian and English
- Metro ticket booths and ground public transit
- Russian and Belarusian
«Можно меню, пожалуйста?» — Use when requesting the menu from restaurant staff.
- 1 օր
- Independence Square, Holy Spirit Cathedral, Victory Square
- 3 օր
- + War Museum, Freedom Square, Kupala Theatre
- 7 օր
- + Chelyuskinites Park, Gorky Park, Zaslawye
Minsk operates as a heavy industrial capital shaped by broad postwar avenues and disciplined civic routines.
Rebuilt after total wartime destruction, the capital retained its heavy manufacturing core rather than converting entirely to services. Huge state enterprises assemble tractors, commercial trucks, and domestic appliances on the eastern and southern edges. Broad radial avenues converge on cavernous central plazas designed for vehicular flow and state parades, giving residential quarters a detached, symmetrical layout.
Կարդալ ավելին
Daily transit relies on an extensive network of electric trolleybuses, trams, and an underground rapid transit system. Station entry involves constant vigilance, as uniformed transit police routinely divert commuters with backpacks toward x-ray scanners. Strict public order shapes street conduct: pedestrians cross only at designated signals to avoid immediate fines, and municipal law bans photographing official buildings.
Settling in reveals a food culture anchored by hearty root vegetables and potato pancakes, while marine fish remains a costly import. Standing counters at historic avenues serve cheap pastries beside newer specialty coffee bars. International travel demands advance planning because direct flights to neighbouring European destinations remain suspended, leaving travelers dependent on distant transit hubs like Istanbul.
- Tractor manufacturing
- Metro baggage checkpoints
- Government building photography ban
- Draniki
- Centralny supermarket buffet
- The municipality hosts the administrative headquarters of the Eurasian Economic Union.
- Aviation sanctions prevent direct commercial passenger flights to European Union destinations.
- State regulations prohibit individuals from taking photographs of official security buildings.
- Industrial plants in the city assemble heavy agricultural tractors and commercial haulage trucks.
Ինչպես հասնել և որտեղ մնալ
Այստեղ դեռ անվճար կացարան տրամադրող հյուրընկալողներ չկան. ամենամոտ քաղաքը, որտեղ նրանք կան՝
Մոսկվա- 01Connect to the terminal wireless network or purchase a local SIM card from mobile kiosks in the arrivals hall.
- 02Withdraw local currency from bank automated teller machines or exchange cash at the airport desks.
- 03Board the express bus or a shuttle minivan outside the arrivals terminal toward the central coach station.
- 04Transfer to the metro at the central railway hub to reach your lodging.
2 աղբյուր · Առ 03 նոյեմբերի, 2026 թ.
Վիզա և գործնական խորհուրդներ
Ընտրեք անձնագիր
Նշեք ձեր անձնագիրը. մշակման ժամկետը, վճարը և փաստաթղթերը տարբերվում են՝ կախված անձնագրից:
- Քարտեր
ցույց տալ ավելին
Contactless bank cards work directly at subway gates and transit ticketing machines.
- Կանխիկ գումար
- Թեյավճար
ցույց տալ ավելին
Counter-service establishments frequently maintain tip jars, where leaving spare change remains optional.
How do travelers get around Minsk using public transport?
Minsk operates a public transit network that includes a subterranean metro, trams, trolleybuses, and buses managed by Minsktrans. Passengers buy paper tickets or reusable magnetic cards at station kiosks and ticket offices, while contactless bank cards work at subway turnstiles. The city center is manageable on foot, though private minivans offer rapid transit across suburban corridors.
Աղբյուր՝ Wikipedia · WikivoyageWhat security procedures apply when using the Minsk metro?
Minsk metro stations maintain a continuous police presence and utilize security scanners at entry points. Security personnel routinely direct travelers carrying bulky luggage or backpacks to baggage inspection points. Intoxicated passengers are barred from entering platforms, and station guards question individuals who appear unstable.
Աղբյուր՝ Wikivoyage · WikivoyageIs photography permitted around official buildings in Minsk?
Belarusian legislation forbids taking pictures of government facilities and administrative buildings. Uniformed and plainclothes officials approach individuals attempting to photograph security structures or official headquarters. Travelers should avoid pointing cameras at state installations to prevent interrogation or detention.
Աղբյուր՝ WikivoyageAre bank cards widely accepted in Minsk restaurants and shops?
Most dining establishments, cafes, and supermarkets across Minsk accept bank cards for transactions regardless of the payment amount. Gratuities for table service are customary but optional. Counter-service venues often maintain dedicated tip cups near the checkout.
Աղբյուր՝ Wikivoyage · WikivoyageHow do travelers commute between Minsk National Airport and the city center?
Scheduled buses and private shuttle minivans run between the airport arrivals terminal and the central bus station. Passengers can purchase tickets through automated kiosks near the boarding bays or pay the driver in cash. Several routes stop at suburban metro stations, allowing transfers to the underground rail network.
Աղբյուր՝ Wikivoyage4 աղբյուր
Անվտանգություն և առողջություն
ևս 3 ռիսկ
Ինչպես հասնել
Երբ գնալ և երթուղիներ
- 09:00Անկախության հրապարակStart at the spacious government plaza bordered by historic architecture.
- 10:30Church of Saints Simon and HelenaExamine the red brick facade of this Neo-Romanesque church on the square.
- 12:00Cathedral of the Holy Name of Saint Virgin MaryWalk north into Freedom Square to see the restored Baroque cathedral.
- 14:00Holy Spirit CathedralCross the square to view the tall towers of this former convent church.
- 16:00Բելառուսի ազգային արվեստի թանգարանEnd the walk exploring major Belarusian and regional painting collections.
- 10:00Aliaksandraŭski Garden SquareWalk along shaded paths in this central public garden.
- 11:30Յանկա Կուպալայի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնView the historic theater building facing the garden.
- 13:30Հաղթանակի հրապարակ (Մինսկ)Follow the avenue northeast to the memorial obelisk and eternal flame.
- 15:30Հայրենական Մեծ պատերազմի պատմության Բելոռուսիայի պետական թանգարանTour the extensive galleries documenting wartime history.
Լեզու և մշակույթ
Հինգ արտահայտություն առաջին օրվա համար և այն իրավիճակները, որտեղ լեզուն անհրաժեշտ է
English proficiency is limited across the city. Staff at select specialty coffee shops and upscale restaurants in central areas speak English and provide English menus.
- Можно меню, пожалуйста?Mozhno menyu, pozhaluysta?
- Счёт, пожалуйста.Schyot, pozhaluysta.
- Можно оплатить картой?Mozhno oplatit kartoy?
- Подскажите, пожалуйста.Podskazhite, pozhaluysta.
- Вы говорите по-английски?Vy govorite po-angliyski?
3 այլ արտահայտություն
- Помогите, пожалуйста.Pomogite, pozhaluysta.
- Коммунальные услуги включены?Kommunalnye uslugi vklyucheny?
- Возможен ли торг?Vozmozhen li torg?
| Իրավիճակ | Լեզու |
|---|---|
| Upscale restaurants and specialty coffee shops in the city center | English and Russian |
| Minsk National Airport arrivals and service counters | Russian and English |
| Metro ticket booths and ground public transit | Russian and Belarusian |
| State cultural venues and national drama theatres | Russian and Belarusian |
| Government offices and police checkpoints | Russian |
Մարդիկ, որոնք եղել են այստեղ
Անսպասելի ճամփորդություն… Ես ֆիլմո՞ւմ եմ։ Հենց սա էի մտածում, երբ վայրէջք կատարեցի Չիկագոյում… Մտածում էի, որ ինձ բոլորովին այլ կերպ կզգամ մեկ այլ մայրցամաքում՝ տնից 9000 մղոն հեռավորության վրա։ Այն օրվանից, երբ վայրէջք կատարեցի Չիկագոյում, ես հայտնվեցի մի ֆիլմում, որի մի մասնիկը դառնալն ինձ համար անսպասելի էր։ Հիշում եմ տնից հեռանալու օրը… Հիշում եմ այն անմոռանալի զգացողությունը, երբ այդ օրը դուռը բացելիս թարմ օդը դիպավ դեմքիս։ Երկու մեծ ճամպրուկ ձեռքիս՝ ձևացնում էի, թե ուժեղ, մկանուտ տղա եմ։ Նայեցի պայծառ կապույտ երկնքին, և միակ բանը, որ զգում էի, ազատությունն էր և իմ կյանք մուտք գործող ինչ-որ բոլորովին անհայտ բանի տարօրինակ զգացողությունը։ Հիշում եմ, որ լուռ էի, երբ հորեղբայրս ինձ տանում էր օդանավակայան, ինչպես նաև այն, որ ճանապարհին զգում էի մայրիկիս հայացքն ինձ վրա։ Ոչինչ չէի կարողանում ասել։ Պարզապես նայում էի պատուհանից երկրիս գեղեցիկ բնապատկերներին և մտածում. «Ինչպե՞ս կարող եմ հաղթահարել 3 թռիչք՝ լինելով բոլորովին մենակ…»։ Հիշում եմ ինքնուրույնության պատասխանատվության այն գիտակցումը, որ զգացի օդանավակայանում մայրիկիս հրաժեշտ տալիս։ Այդ ժամանակ ես ինքնուրույն էի, ինչը իմ ճամփորդության և՛ լավագույն, և՛ ամենադժվար մասն էր։ Բայց, սպասեք, ի՞նչ ճամփորդություն։ Իմ Global UGRAD ճամփորդությունը։ Երբեք բավականաչափ բառեր չեմ գտնի նկարագրելու համար, թե որքան երախտապարտ եմ Global UGRAD-ի շրջանավարտ լինելու համար։ Եվ երբեք չեմ հոգնի մարդկանց պատմել, թե ինչու պետք է դիմեն այդ ծրագրին։ Հավանաբար, հիմա դա իմ աշխատանքն է։ Պարզապես ասել մարդկանց, որ նրանք կարող են։ Որ նրանք կարող են թողնել բոլոր վախերն ու անվստահությունը հետևում։ Ինչո՞ւ որոշեցի մասնակցել Global UGRAD ծրագրին։ Այս հնարավորությունը պատահաբար եկավ ինձ մոտ։ Ընկերներիցս մեկը տեղադրեց այն սոցիալական ցանցերում, ես տեսա դա, և իմ մեջ միանգամից ինչ-որ բան «կտկտաց»։ Սրտիս խորքում զգացի, որ չեմ կարող հիասթափեցնել իմ ներքին երեխային, քանի որ պարզապես կզղջամ, եթե չփորձեմ։ Այնպես որ, փորձեցի։ Ես փորձեցի, և ստացվեց։ Ահա թե ինչու եմ ես այստեղ՝ ասելով մարդկանց, որ նրանք նույնպես կարող են դա անել։ Անկեղծ ասած, Global UGRAD-ի դիմումի գործընթացը մի տեսակ սարսափելի էր առաջին կուրսի ուսանողուհու համար, որն այն ժամանակ ես էի։ Բարդ էր թվում դեկանատից ակադեմիական տեղեկանք ստանալը, քանի որ իմ համալսարանում փոխանակման ծրագրերը գրեթե չեն խրախուսվում։ Մեկ այլ փորձություն էր դասախոսներին խնդրելը, որ ինձ համար երաշխավորագիր գրեն, ինչպես նաև արժանապատիվ էսսե գրելու համար անհրաժեշտ ոգեշնչում գտնելը։ Չգիտեի, թե ինչ սպասել դիմումս ներկայացնելուց հետո։ Պարզապես համբերատար սպասում էի և հուսով, որ ինչ-որ բան սպասում է ինձ։ Եվ իրականում այդպես էլ եղավ։ Հիշում եմ, թե որքան ուրախություն և հուզմունք զգացի, երբ Մինսկում ԱՄՆ դեսպանատնից մի աշխատակից զանգահարեց և հրավիրեց հարցազրույցի, որը տեղի ունեցավ մոտ երեք շաբաթ անց։ Ես հաջողությամբ անցա հարցազրույցը, հետո հանձնեցի TOEFL քննությունս և, ի վերջո, դարձա Global UGRAD ծրագրի եզրափակիչ փուլի մասնակից։ Ծրագրի համակարգողներն ինձ տեղավորեցին Emporia State University-ում, ինչի համար ես իսկապես երախտապարտ եմ։ Այնուամենայնիվ, երբ առաջին անգամ ստացա նրանցից հաղորդագրությունը, որ ինձ տեղավորել են Էմպորիայում, ես իսկապես հիասթափվեցի… Ինչո՞ւ։ Պարզապես որոնեցի այս քաղաքը բրաուզերում, և այն ցույց տվեց, որ դա Կանզասի մի փոքրիկ քաղաք է՝ 25,000 բնակչությամբ։ Այնպես որ, միակ միտքը, որ եկավ մտքիս, հետևյալն էր. «Դե, լավ, մայրիկ, ես հայտնվելու եմ այդ գյուղում…»։ Իրականում, ուրախ եմ, որ ոչ մի ակնկալիք չունեի, քանի որ երբ հասա այնտեղ, այդ «գյուղը» ցույց տվեց ինձ ամենապայծառ կյանքը, որ կարող էի պատկերացնել։ Հստակ հիշում եմ, թե ինչ զգացի, երբ ինքնաթիռս վայրէջք կատարեց Չիկագոյում… Մեկ այլ մայրցամաք, այլ մարդիկ, այլ մտածելակերպ։ Մտածում էի, որ այնտեղ բոլորովին մենակ կլինեմ՝ առանց ընկերների։ Ահա թե ինչու էի անհանգստությամբ պլանավորում իմ մենակատար ճամփորդությունը դեպի Նյու Յորք՝ չիմանալով, որ հանդիպելու եմ այնքան հոգեհարազատ մարդկանց, որոնց հետ միասին ուսումնասիրելու եմ այն ամենը։ Հիշում եմ ինձ թափառելիս KCI-ում (Kansas City International Airport) երրորդ թռիչքից հետո և փնտրելիս այն մարդկանց, ովքեր պետք է ինձ տանեին Էմպորիա։ Եվ հենց այնտեղ՝ օդանավակայանում, հանդիպեցի մի սրամիտ կորեացի աղջկա, ո
Քանի որ Մոսկվա մեկնելուց առաջ ես ինքս էի հատիկ-հատիկ հավաքում բոլոր պատմությունները, որոշեցի ինքս նկարագրել իմ ուղևորությունը։ Մինսկ, 15:00 Ինչպես գրված էր վերջին տեղեկագրում, ես փաթեթավորեցի մի քիչ ուտելիք և որոշ իրեր, և գնացի պայմանավորված վայր։ Տեղում անմիջապես հերթ հայտնվեց, որտեղ ինչ-որ համարներ էին բաժանում։ Շատ զարմացա, երբ իմ ընկերուհուն տվեցին 92 համարը, իսկ ինձ՝ 315, թեև փաստաթղթերը միասին էինք հանձնել։ Եվ այսպես, №2 ավտոբուսում ինձ և ընկերներիս համար տեղ զբաղեցնելով՝ սկսեցինք սպասել, մինչև այն շարժվի։ Ավտոբուսը բավականին պատշաճ տեսք ուներ, և այնտեղ նստելը բավականին հարմարավետ էր, ինչը ինձ ուրախացրեց, քանի որ իմ ոչ փոքր հասակի պատճառով ես այս ֆոնին փոքր անհարմարություններ էի ակնկալում։ Երբ ավտոբուսում տեղերը լիովին զբաղեցվեցին, լսելով մի փոքր կազմակերպչական տեղեկատվություն՝ մենք շարժվեցինք։ Ուղևորության ընթացքում շատ տղաներ վերընթերցում էին տեղեկագրերը, ինչ-որ մեկը գրքեր էր կարդում, ինչ-որ մեկը պարզապես զրուցում էր հարևանի հետ, ընդհանուր առմամբ, բոլորը զվարճանում էին, ինչպես կարող էին։ Մոտավորապես 2 ժամ անց միացրին հեռուստացույցները, որոնցով սկսեցին ցուցադրել «Կոտովսկի» ռուսական սերիալը՝ Գալկինի գլխավոր դերակատարմամբ։ Սերիալը դիտելը շատ դժվար էր, քանի որ այն բոլորովին չէր տեղավորվում միջավայրի և սպասվող իրադարձությունների մեջ, ուստի բառացիորեն առաջին սերիայից հետո բոլորը թողեցին այն հասկանալու փորձերը, թե ինչ է այնտեղ կատարվում։ Ավտոբուսը բավականին հաճախ էր կանգ առնում, միջին հաշվով յուրաքանչյուր 2 ժամը մեկ՝ 5-10 րոպեով, այնպես որ ոչ մի խնդիր չկար, միակ բանը, որ կահավորված զուգարանների մոտ մենք կանգ առանք ընդամենը 3 անգամ, որոնցից 2-ը վճարովի էին։ Ավտոբուսում շատ շոգ էր, ուստի ստիպված էինք պարբերաբար բացել լյուկերը (դրա մասին մենք գուշակեցինք միայն հետադարձ ճանապարհին)։ Այնտեղ գնալիս ինձ այդպես էլ չհաջողվեց քնել, գուցե մի քիչ նյարդայնանում էի վիզայի պատճառով, կամ ամենայն հավանականությամբ պարզապես լավ քնել էի, ով գիտի։ Մեծամասնությունը նույնպես պարզապես նիրհում էր։ Մոսկվա, 3:00 Մայրաքաղաք մենք ժամանեցինք խոր գիշերով և անմիջապես մոտեցանք դեսպանատանը, որի մոտ էլ կանգ առանք։ Տղաների մեծ մասը գնաց զբոսնելու գիշերային Մոսկվայով, այնպես որ ավտոբուսում ավելի ազատ դարձավ։ Ինձ հաջողվեց ձգել ոտքերս և դնել դրանք հարևան նստատեղերին, և այդ դիրքում քնել 3 ժամ։ Մոսկվա 7:00 Մենք, արդեն քիչ թե շատ արթնացած և նախաճաշած, համբերատար սպասում էինք ճակատագրական ժամին։ Անսպասելիորեն մեզ մոտ եկավ IEC-ի ներկայացուցիչը և հայտարարեց, որ այն տղաները, որոնք պատկանում են առաջին խմբին, կարող են առաջ շարժվել դեպի դեսպանատուն։ Դեսպանատան մոտ հայտնվեց հսկայական ամբոխ (և ինչպե՞ս է Ամերիկան նրանց ընդհանրապես տեղավորելու) տղաների։ Հագուստի վրա ստիկերներ փակցնելով և մի քիչ ատամներով թակելով, ցրտից, թե հուզմունքից, այդպես էլ չհաջողվեց պարզել, մենք սկսեցինք շարվել հերթի, ինչը տևեց մոտ կես ժամ։ Հետո բոլորին սկսեցին ներս թողնել փոքր խմբերով՝ 15-30 հոգով, մուտքի մոտ յուրաքանչյուրին տալով նրա անձնագիրը։ Քանի որ ես գրեթե վերջինն էի, ուստի ստիպված էի մոտ մեկ ժամ մրսել, և ես նույնիսկ կարողացա լսել այն տղայի պատմությունը, որը գնացել էր առաջինը և արդեն հասցրել էր դուրս գալ դեսպանատնից և ստանալ վիզա։ Պատմությունը ոգևորեց, քանի որ բոլոր հարցերը բավականին ստանդարտ էին։ Այն պահակին անցնելուց հետո, որը հանձնեց ինձ անձնագիրս, և մյուսին, որը նշեց ինձ ցուցակում, ինձ արագ շոշափեցին ձեռքի մետաղորսիչով, ես շատ արագ (ինչպես ասաց պահակը. «Տղաներ, այստեղ ամեն ինչ ֆիզկուլտուրայի պես է, բաճկոնը դրեցին, վազեցին, վերցրեցին») անցա շրջանակի միջով և հայտնվեցի ընդարձակ սրահում։ Այստեղ շատ մեծ կույտ տղաներ կային, որոնք նստած էին բազկաթոռներին, կանգնած էին պատերի մոտ, կանգնած էին երկու անհասկանալի հերթերում և քաոսային տեղաշարժվում էին։ Ինչ անել հետո՝ անհասկանալի էր, բայց արագ հավաքվելով՝ հասկացա, որ հիմա պետք է ստանալ DS-2019-ը և հաստատումը։ Եվ կրկին ստիպված եղա երկար սպասել, մինչև հայտարարեցին ազգանունս և տվեցին դրանք ինձ։ Դրանից հետո պետք էր նստել աթոռներին, որպեսզի IEC-ի ներկայացուցիչները կարողանան կարիչով ամրացնել ձեր անձնագիրը և դրա պատճենը։ Հետո ես հերթ զբաղեցրի մատնահետքերի սկանավորման համար։ Շատ տղաների ձեռքերը սառն էին, և նրանք ստիպված էին լինում մատները դնել մի քանի անգամ, մինչև ս
Նմանատիպ մոտակայքում
≈ 3 ժ 30 ր հեռավորության վրաԳոմել- Ամիս
- ≈ 500 $
- Հեռավորությունը
- 280 կմ
≈ 4 ժ 5 ր հեռավորության վրաՆարվա- Ամիս
- ≈ 685 $
- Հեռավորությունը
- 611 կմ
≈ 4 ժ 10 ր հեռավորության վրա2087 ընդունողներՄոսկվա- Հեռավորությունը
- 677 կմ
Բելառուս-ի քաղաքները
Վայրեր Մինսկ-ում
Չե՞ք գտնում անհրաժեշտ վայրը: Որոնումը հասկանում է ցանկացած լեզու: Բացել որոնումը