Атава: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

ККсенияTrix33311 · 24 ліп 2012 г.Чытаць

Сёння са мной адбылося столькі ўсяго, што я нават не ведаю, з чаго пачаць. Кейптаўн! Дзіўны горад. З правабаковым рухам і пацешнымі святлафорамі, якія мясцовыя жыхары чамусьці называюць робатамі. Першае, што мяне ўразіла, — гэта ветлівасць. Усе людзі вакол вітаюцца, усміхаюцца і стараюцца дапамагчы. Пасля нашай панурай Расіі гэта здаецца нечым ненатуральным. Калі я шукала офіс сваёй спонсарскай кампаніі (SATS), да мяне некалькі разоў падыходзілі незнаёмыя людзі і прапаноўвалі сваю дапамогу проста так. І дапамагалі, наколькі маглі! Адзін добры малады чалавек нават патэлефанаваў у офіс SATS, каб даведацца дарогу! Ну, вучыцеся, людзі. Другое — гэта, вядома, від на Сталовую гару (Table Mountain). Яе вяршыня была пакрыта аблокамі, але нават у такім стане яна здалася мне дзіўна прыгожай. Я пражыла ў Златавусце большую частку жыцця, ён увесь акружаны гарамі. І здавалася б, я павінна была прывыкнуць да іх, але... Сталовая гара — гэта цуд. На працягу ўсяго дня я марыла паглядзець на акіян. І чамусьці ніяк не магла да яго дайсці. І вось амаль а шостай вечара па мясцовым часе лёс вывеў мяне на набярэжную. Менавіта лёс, таму што я не магла ўгадаць, калі пачнецца заход сонца, а трапіла я менавіта на яго. Тут у мяне заканчваюцца словы... таму што я не ведаю, як апісаць гэтую прыгажосць. Яркае, звонкае ў сваіх фарбах сонца павольна апускаецца ў сінія воды Атлантычнага акіяна. У момант, калі я ўбачыла гэта, я раптам выразна зразумела: вось прычына, па якой Ксюша Дароеева прыехала на іншы канец свету. Каб убачыць ГЭТА. Неба з іншага боку стала пяшчотна-фіялетавым. А горы вакол пацямнелі і вылучыліся яшчэ мацней. Гэта неверагодна прыгожа. Дзеля гэтага варта жыць. Дык у чым жа заключаецца іронія лёсу, спытаеце вы. А заключаецца яна ў тым, што я сёння пазнаёмілася з рускімі хлопцамі. І яны аказаліся не проста рускімі, яны мае землякі! Чалябінская вобласць заваёўвае ПАР. Чаму нас туды цягне?) Хлопцы з Чалябінска, Магнітагорска, Усць-Катава і я, дзяўчына са Златавуста) Гэта даволі пацешна. Кейптаўн прыцягвае Урал) А цяпер трохі даведачнай інфармацыі пра маё знаходжанне ў Афрыцы. Я жыву ў самым бяспечным раёне ПАР, ён турыстычны, знаходзіцца на ўзбярэжжы. Акіян за 20 хвілін хады ад майго хостэла. Атлантычны, натуральна. Хостэл — невялікі такі гатэль, назва перакладаецца на рускую мову як "Вялікі сіні заплечнік". Тут няма рускіх, акрамя мяне. Здаецца! Ведаю, што ёсць афрыканцы, французы, англічане, кітайцы і палякі. Напэўна, яшчэ і прадстаўнікі іншых краін, але я пакуль дакладна не ведаю. Атмасфера даволі вясёлая і прыязная. Мне ўвесь час дапамагаюць) І зноў жа — усе заўсёды вітаюцца! І пытаюцца, як справы) За паўгадзіны хады жывуць рускія хлопцы. З Чалябінскай вобласці) У іншы бок — цэнтр. Там увечары лепш не гуляць, затое днём... ммм! Цікава) Невялікія вуліцы, усюды людзі, жыццё кіпіць) Сёння ў цэнтры выпадкова пачулі за спіной рускую мову. Вельмі ўзрадавалася) Нашы турысты! Працу буду шукаць у хостэлах і гатэлях. Нашы хлопцы ўжо патлумачылі мне, што і як. Загарэлася ідэяй набыць ровар і ездзіць на працу і па горадзе на ім! Вельмі зручна, думаю. Вуліцы тут падыходзяць. Да таго ж, ужываны каштуе не вельмі і дорага. Прыеду з ПАР з роварам) У краме сёння не знайшла сыркоў! Заўтра яшчэ праверу пельмені)) Ах так, яшчэ ў іх тут разеткі з трыма дзіркамі. Гэта важная інфармацыя, я ведаю)