Неяк раніцай 24 ліпеня, калі наша машына яшчэ была ў працэсе рэгістрацыі, я ехаў на працу ў рэстаран на ровары. Як звычайна, паварочваў на веласіпедную дарожку. І на павароце мяне нахабна «падрэзала» машына з вялікім трэйлерам ззаду. Дакладней, мяне «падрэзаў» трэйлер, а не машына. Мой ровар трапіў пад колы трэйлера, і ад яго адны ражкі ды ножкі засталіся. Я нейкім цудам апынуўся на абочыне цэлы і неўрадзімы, і нават спачатку не зразумеў, што адбылося. А гэты хрэн, які мяне збіў, як ні ў чым не бывала паехаў сабе далей. Добра, што ззаду яго ехаў нейкі добрапарадны грамадзянін, які памахаў яму рукой, тыпу, эй, спыняйся, ты чалавека збіў. Ну, ён спыніўся, падышоў да мяне і кажа мне, тыпу, прабач, я цябе не ўбачыў. Я пачаў крычаць на яго, тыпу, ты мяне наогул на смерць мог задавіць, які з цябе нахрэн вадзіла, калі ты не глядзіш па баках. Я кажу: «Ну ўсё, я выклікаю копаў». Дзваню я, значыць, 911, расказваю жанчыне, якая адказала мне, што, маўляў, так і так, я зараз там-то і там-то. Яна мяне спытала, ці патрэбна мне медыцынская дапамога. Я здуру адказаў, што не, just police. Прыехалі копы, мы ўсё напісалі, хто што бачыў (я, гэты хрэн, які мяне збіў, і добрапарадны грамадзянін, які спыніў яго), копы далі мне інфармацыю пра гэтага вадзіцеля і паехалі сабе. Ну я і кажу дзіваку гэтаму, тыпу, давай, маўляў, нешта будзем вырашаць, я ўсё ж такі пацярпелы як-ніяк, ты мне ровар панявечыў і шорты я праз цябе парваў. Ён кажа, ок, я табе аддам 20 баксаў за шорты і паправіў ровар. Вось так-то... Вось такія яны, амерыканцы. А тое, што я ледзь інвалідам не стаў, гэта пофіг. Ну я і пагадзіўся, а што мне заставалася рабіць. Ён паехаў, і я вырашыў ісці паціху на працу пешшу. Але тут прыехаў Віктар (мой папярэдні бос з пэйнтынгу), з якім мы ў той момант ужо паспелі пасябраваць і сказаў мне, што, маўляў, трэба ехаць у шпіталь і «выбіваць» грошы з гэтага пі..ара, які нахабна «падрэзаў» мяне. Спачатку мне стала крыху страшна ехаць у шпіталь праз іх астранамічныя сумы на лячэнне. Я падумаў, хто за гэта плаціць будзе? Але так як Віктар настойваў паехаць туды і казаў, што дапаможа «выбіць» грошы з гэтага мудака, я ўсё ж такі пагадзіўся. Ды ў мяне і свая страхоўка была як-ніяк, думаў тады я. Выявілася дарма. Прыехалі мы, значыць, у шпіталь, зайшлі ўнутр, мяне сябар пад руку вёў. Ну, я ўсё ж такі хворы як-ніяк. Зарэгістравалі мяне там і адвезлі ў палату, дзе пакінулі чакаць медсястру. Прыйшла адна медсястра, потым іншая, усе пыталіся ў мяне рознае. Ну я ім і адказваў, тыпу, о, так, у мяне вельмі баліць нага, рука, і галава. Вядома я трошкі перабольшваў, але ўсё ж такі, я думаю, меў на гэта поўнае права. У выніку яны мяне памацалі і адвезлі на рэнтген і МРТ. Зрабілі мне здымкаў 20 усяго цела і сказалі, што пералому ў мяне няма. Гэта ўжо добра было. Потым выпісалі мне 20 таблетак трамадолу і адправілі дадому. Мы паехалі ў аптэку, і я сумленна купіў свой трамадол, хоць піць яго і не збіраўся. Віктар абяцаў дапамагчы з лоерам (адвакатам), які мне павінен быў дапамагчы «выбіць» грошы на лячэнне і маральную кампенсацыю з таго, хто мяне збіў. Але так як у той дзень была субота, я вырашыў пачакаць панядзелка, каб тэлефанаваць лоеру. Такім чынам, страхоўка. Пачакаўшы да панядзелка, я патэлефанаваў лоеру, якога мне параіў Віктар і расказаў яму, што здарылася. Ён мне сказаў, што, на жаль, нічым дапамагчы не зможа, так як я знаходзіўся ў бальніцы ўсяго адзін дзень. А яны дапамагаюць людзям, якія там былі мінімум 3 дні. Ну, ок. Не, так не, падумаў я. У мяне ж ёсць свая страхоўка. Патэлефанаваў я ў сваю страхавую кампанію, расказаў пра тое, што здарылася. І іх адказ мяне проста забіў. Выяўляецца, язда на ровары гэта «занятак актыўным спортам» і страхавым выпадкам не з'яўляецца. Але жанчына, якая гаварыла са мной па тэлефоне, абяцала спытаць яшчэ раз свайго мэнэджара наконт майго выпадку. Праз два дні мне прыйшоў адказ ад іх: «Паважаны Віктар, Мы атрымалі афіцыйны адказ ад Страхавой Кампаніі, пра тое, што выпадак прызнаны нестрахавым. У сувязі з гэтым рэкамендуем вам апла
+1
