Папрацаваўшы больш за два месяцы ў трох месцах, назапасіўшы крыху грошай, я пачаў задумвацца пра падарожжы. Маёй галоўнай марай было ўбачыць сталіцу ЗША — Вашынгтон. З-за занятасці на працы я прапусціў «Church trip», арганізаваны царквой у ліпені. 20 жніўня мы адправіліся ў Dutch Country, паселішча нямецкіх анабаптыстаў, якіх усе называюць «Amish people», у Ланкастэры, штат Пенсільванія. Гэта ўразіла мяне больш за ўсё. Калі б мне хтосьці сказаў да гэтага: «У XXI стагоддзі, у самым цэнтры цывілізацыі, група людзей свядома адмаўляецца ад усіх дасягненняў прагрэсу і жыве па сярэднявечным укладзе», я б ніколі не паверыў... Але 20 жніўня 2014 года я пераканаўся, што такі цуд існуе. Першыя групы людзей, якія пакінулі свае краіны ў пошуках рэлігійнай свабоды ў часы Рэфармацыі ў Еўропе і наступныя эпохі, калі ўлада хрысціянскіх цэркваў была моцнай, прыбылі сюды ў 1715 годзе. Увогуле, саму Амерыку заснавалі людзі, якія шукалі свабоду. Група людзей, якая не вытрымала жорсткай улады царквы ў краіне, вясной 1620 года села на карабель «Mayflower» і накіравалася на захад праз Атлантычны акіян. Група людзей, якіх цяперашнія пакаленні з гонарам называюць «Pilgrim fathers», заклала аснову сённяшняй Амерыкі. Тут у кожнага ёсць магчымасць жыць, але для мяне даражэй родная зямля... Услед за бацькамі-пілігрымамі сюды пачалі прыбываць іншыя групы, якія шукалі свабоды з розных краін Еўропы. Галандцы, якія ўпершыню ступілі сюды ў 1624 годзе, купілі ў індзейцаў невялікі востраў за 24 даляры ў пераліку на цяперашнія грошы. І нават іх яны заплацілі не грашыма, а абмянялі на дробязі накшталт пацерак і посуду. І на тым месцы вырас горад, які сёння па праве можна назваць сталіцай свету. Гэта быў востраў Манхэтэн, сэрца Нью-Ёрка. Што тычыцца анабаптыстаў, то гэта асобная гісторыя. У іх першага пакалення не засталося нашчадкаў, паколькі ўсе яны былі аскетамі. Пазней яны дазволілі членам грамады ўступаць у шлюб, і толькі тады іх колькасць пачала расці. Яны дагэтуль носяць сярэднявечнае адзенне і пазбягаюць кантактаў з іншымі людзьмі. Калі мы з кіраўніком нашай турыстычнай групы, памочнікам пастара Прэсвітэрыянскай царквы, нарвежцам Гарэзам Тоненсенам, аглядалі іх паселішчы, мы выпадкова ўбачылі дзвюх дзяўчат-амішаў. Я ўзяў фотаапарат, каб сфатаграфаваць іх і загаварыць, і крыкнуў: «Excuse me, girls?», але яны, нават пачуўшы мяне, прайшлі міма, не звяртаючы ўвагі. Пастар Гарэз сказаў: «Яны ні з кім не размаўляюць». Дзве дзяўчыны 14-15 гадоў, якія ў цывілізаваным свеце маглі б гуляць і спаборнічаць адна з адной, паўсталі перада мной як два прывіды, што блукаюць у тумане. Так, гэта сапраўды дзіўная сітуацыя. Вы, напэўна, не паверыце, калі я скажу зараз, што яны адмовіліся ад усіх выгод, якімі мы карыстаемся. Гадзіннікі, заручальныя пярсцёнкі, гальштукі, сучаснае адзенне — яны адмовіліся ад усяго гэтага. Яны не ездзяць на машынах, не карыстаюцца электронікай і нават электрычнасцю. Усё робяць уручную. Ваду бяруць з калодзежа. Кажуць, у Амерыцы няма людзей багацейшых за іх. А як ім не быць багатымі, калі яны працавітыя і не маюць лішніх выдаткаў? Калі яны ладзяць вяселле, то запрашаюць усіх членаў грамады і накрываюць багаты стол. У гэтым яны крыху падобныя на казахаў. Але ўсё ж такі мой розум не змог прыняць іх лад жыцця. Людзі кажуць, што ў іх ёсць свае школы, дзе вывучаюць толькі асновы арыфметыкі, англійскую, нямецкую і старанямецкую мовы. Жывучы ў Амерыцы, яны размаўляюць на сваёй нямецкай мове. Іх дзень пачынаецца з ранішняй малітвы ў царкве на старанямецкай мове. Такія рэлігійныя меншасці можна сустрэць у розных кутках свету. Напрыклад: «малакане» ў Арменіі, «стараверы», выгнаныя з Расіі, і г.д. Да іх можна дадаць і манахаў у Грэцыі. Гледзячы на іх, міжволі згадваюцца словы барадатага старога пра тое, што «рэлігія — гэта опіум для народа». Так, Карл Маркс у чымсьці меў рацыю... Вашынгтон, які я марыў убачыць з дзяцінства, я ўбачыў 2 верасня 2014 года. Самае цікавае тое, што не ведаю чаму, але я марыў убачыць гэты горад 11 гадоў. Мары здзяйсняюцца рана ці поз
+9
